15/03/2026
From a sender, itago na lang natin siya sa pangalang Ninay:
Gusto lang po maglabas ng sama ng loob ko. LDR kami ng asawa ko. Nuon, kapag alam na niya ang details ng uwi niya siya pa mismo nagpaplano na luluwas ako ng Manila. Ang nangyayari po kasi, siya na mismo nagsusundo sa akin sa bus terminal dahil hindi ko kabisado ang pasikot sikot sa Manila. Pero napansin ko nagbago na siya, ngayong alam na niya ang date ng uwi niya, ang flight details niya, akala ko maeexcite siya na paluwasin ako kasi weekends naman yun at walang pasok ang mga anak namin pero iba ang sinabi niya, wala daw titingin sa mga anak namin. Sabihin niyo na pong selfish ako, pero yung inaaasahan ko na paluluwasin sana ako para kahit 2 days lang na makapagrelax ako, wala akong iniisip na gawaing bahay at magkasama kami na kaming dalawa lang ay in my dreams ko lang pala iyon. Parang sinaksak ang puso ko nung sinabi niyang walang titingin sa mga anak namin. Nuon nga na mas bata pa sila naiiwan ko sila at nasunsundo ko siya ngayon pa na malalaki na sila??? Hindi ko naman basta basta iiwan sila na walang makakasama sa bahay. Para bang yung kung napanuod niyo yung kay Toni Gonzaga ba yun, yung usapan nilang magpapamilya, kung papipillin ka between anak or asawa sino pipiliin mo. Kung sa akin itatanong yun, sagot ko agad ang asawa ko ang pipiliin ko. Pero yung nangyari sa amin ngayon yung usapan lang na yun, parang sinagot na din ng asawa ko na hindi ako ang pipiliin kundi ang mga anak niya. Okay lang naman iyon sa akin pero nasaktan lang talaga ako at ang sakit nun a talaga. Feeling ko tuloy napakauseless kong tao, nagresign ako sa work ko para sa family ko pero parang kahit isa sa kanila walang makaappreciate sa mga ginagawa ko. Para lang akong isang statue o robot sa bahay ay hindi pala katulong pala ako kaya laging nababalewala.
Pleaae hide my identity po. Sorry napahaba ang kwento ko. Naglalabas lang ng sama ng loob 😥😥😢😢
