04/09/2026
KANINO NANAY ITO? WORD OF THE DAY IN SOCIAL MEDIA, GRUPO NG MGA PINAY SA SWITZERLAND NAGKAROON NG DI PAGKAKAUNAWAAN
Basahin ang post na ibinahagi ng di umano nabiktima ng pambubully ng grupo ng mga matatandang pinay.
LONG SENTIMENT AHEAD ‼️
Leaving It in August: A Reminder on Respect and Kindness.
Only your own KABABAYAN/KAPWA-FILIPINO (NOT ALL) will tear you down.
I always hoped I would never have to experience the truth behind those words dito sa abroad. But on August 29, 2026, at the Iseltwald Pier in Switzerland, I felt the crushing weight of those words firsthand.
CONTEXT :
Switzerland was a dream we carried in our hearts for so long. For four young women working hard away from home, standing at that iconic pier was supposed to be a once-in-a-lifetime moment. A quiet, triumphant breath of "Nakarating din tayo dito sa wakas."
Instead, it became one of the most humiliating, heartbreaking, and disgusting experiences of our lives. At ang masakit? Hindi strangers ang gumawa sa amin nito. It came from our very own kababayan.
We arrived at the famous spot with a lot of people waiting for their turn. Naghintay kami nang maayos at may pasensya. We even cheered on the couples and tourists ahead of us, offering to take photos for them kasi masaya rin kaming nakikitang nag-eenjoy ang ibang tao. But the moment it was our turn, everything went downhill.
A group of older Filipinos—mga tao na dapat mas nakakaintindi at mas adult ang pag-iisip—started making a huge fuss.
Bigla na lang silang namamaktol at nagsisigaw: "TAMA NA YAN! One second lang dapat every picture!"
Pinamamadali nila kami, pinapahiya, at pinariringgan nang sobra-sobra. Kahit bago pa kami dun, at magstart pa lang sana sa turn namin. Alam yun ng mga kasamahan nila na couple din kasi magkasabay lang kami at nag-uusap pa habang naghihintay din na matapos yung mga tourists na nauna samin. Inawat pa nga kayo na wag nyo kaming ganyanin. Pero anong ginawa nyo?
Kaya kung narinig nyo man ang nagsabi na “ISANG ORAS NA KAMI DYAN.” JUSKO MALI, hindi nyo lang alam kasi kakarating nyo lang din diba? HINDI nila kami nakitang naghihintay lang din sa time namin. Kaya nga nag explain kami ng maayos sa una pa lang.
Tahimik lang kami. Pinilit naming umintindi at magtiis out of respect for their age and out of respect na pare-pareho tayong Pilipino. My friend even tried to talk to them nicely and calmly: "Nagbayad naman din po kami at naghintay..." Pero instead of understanding us, parang mas ginalit pa sila ng pagiging mahinahon namin.
Nung turn ko na para mag-picture, wala na. My three friends were literally shaking in fear and embarrassment. Nawalan na sila nang gana mag-picture at mag-video kasi hiyang-hiya na sila sa pang-bu-BULLY ninyo. The excitement in their eyes was replaced by tears they were trying so hard to hide.
I tried my best to compose myself. Kumuha ako ng malalim na hininga para lang kahit paano may maayos kaming souvenir photo sa lugar na pinaghirapan naming marating.
Sa sobrang nginig ng katawan ko sa kaba at inis, natapilok ako at muntik pa akong mahulog.
And do you know what broke my heart more into pieces? Nagtawanan pa sila. NAGTAWANAN.
Habang muntik na akong mahulog, instead of concern, I heard voices from their group saying:
"AYYY, SAYANG HINDI NALAGLAG!”
Meron ding nagsabi, “ SAANG BAYAN BA KAYO ISINILANG ?”
Do’n na ako tuluyang nawalan ng kontrol. Nabasag na 'yung respeto na pinilit kong hawakan. How can you respect people who pray for your harm?
We tried our best to be composed and respectful. We chose to be the bigger person at the very beginning. The irony? Sila pa dapat ang mas nakakatanda, but they were the ones who acted childishly and showed cruel behavior.
Every Euro and Swiss Franc counts to us—pinagpaguran namin 'yun. Okay sana kung LIBRE lang ang lugar na yun. Patas lang tayo na nagbabayad. Siguru mas naiintindihan namin kung bakit lumabas ang mga ganyang pag-uugali nyo.
LUCKILY, sobrang bait ng mga kaibigan ko. They chose to stay humble and swallow the pain until the end, kahit alam na alam kong durog na durog na din sila sa kahihiyan. But everyone has a limit. NOT UNTIL it reached the point na HINDI ko na rin talaga kinaya.
I let my guard down and snapped. Sawa na ako sa pambubully at sa kasamaan ng mga tao noon pa. I already gave up being the person who just takes it.
Kahit bulol ang Tagalog ko at nanginginig ang boses ko sa galit, lumabas talaga sa bibig ko 'yung galit ko. Because staying quiet doesn't mean you're weak, but everyone has a breaking point.
"Putngina niyo! Ang tatanda niyo pa naman! Paano kami magbibigay ng respeto kung hindi kayo karespe-respeto?!"
And yes! those were the words coming straight from my mouth.
Natahimik silang lahat ng saglit pero yung pagmumura ko na naman ang pino-point na nila na “ OH YOU’RE BAD…”
I know na HINDI TAMA ANG PAGMUMURA NA LUMABAS SA BIBIG KO, and I admit it to myself. Naging normal na rin kasi sa akin ang salitang “ YAWA ” sa totoong buhay, kahit ano pa ang emosyon. HINDI AKO NAGMAMALINIS DITO. AMINADO AKO NA GANYANG MGA SALITA MASASABI KO TALAGA AS AN EXPRESSION.
PERO IBA EH. Iba ang MURA na galing sa tao na durog na durog at galit sa ginawa nyo.
I am sorry for using those words, but I will NEVER be sorry na pinatulan ko kayo.
I am not saying na tama yung ginamit kong salita o dapat gayahin, pero sa totoo lang, inubos niyo na PO ang pasensya ko.
Mawalang-galang na PO, mga ATE at KUYA ko, pero pino-provoke niyo ang galit at inis namin hanggang sa maubos kami. You pushed us to our limit, and then acted surprised when I finally stood up for myself and my friends.
Maybe they didn't expect a quiet girl to fight back. Pero hindi pa din nila narealize na sobrang sobra na ang kabastusan nila at shattered na 'yung buong araw namin.
Later on, one woman from their group had the courage to apologize on their behalf. Nung narinig ko 'yun, napaiyak na talaga ako nang tuluyan. I sobbed not just because of anger, but because my heart was breaking for me and my friends whose dream moment was ruined—and most of all, umiyak ako para sa LAHI natin.
Hindi pa yun ang katapusan ng mga pangbu-BULLY nila. They even mocked one of my friend kasi sa sobrang hiya na, hindi na makapagfocus at alam anong gagawin, nahirapan pa syang lumabas sa may exit na way kung paano at may nagsabi pa na “ O KITA MO HINDI PA MARUNONG LUMABAS,” at meron pa, “ PA IYAK-IYAK PA SILA! “
Imagine? What would you feel if you were at the moment?
OMG LORD IKAW NA PO ANG BAHALA, yan nalang po talaga ang iniisip ko at umalis kami papalayo after nun kasi tinanggap ko na ang ISANG SORRY ng ISANG ATE na kasamahan nyo. You were more than just one who did those things to us, if I am not mistaken halos 10 or more kayo…
Nasa ibang bansa tayo. Tayo-tayo dapat ang nagsu-suportahan, nag-iinspire, at nagiging masaya para sa isa’t isa kapag may nakakaabot ng pangarap nila.
If only you had chosen to talk to us nicely, like "Mga iha, pwede ba kaming mauna?" mas pipiliin pa naming ipauuna kayo at kami pa sana ang mag-offer na kukuha ng picture sa inyong lahat.
KINDNESS costs nothing.
Later on I even cried more from a distance when those ones who were not from the same nationalities even showed comfort to me. Kasi kahit alam namin na hindi nila naintindihan ano ang mga pinagsasabi ng mga tao dun pero nakakaintindi sila sa mismong pangyayari.
Grabe, NAKAKADUROG lang isipin!
THE LESSON:
To the Titas and Titos who bullied and humiliated us that day: I pray no one ever does that to your children or grandchildren.
To everyone reading this, please remember that age does not automatically deserve respect if you cannot show basic empathy.
Bitbit natin ang pangalan ng bansa natin saan man tayo magpunta. RESPECT begets respect. Sana matuto tayong maging ligtas na lugar para sa isa’t isa—hindi ang mismong dahilan ng trauma ng kapwa natin Pilipino.