26/03/2026
Minsan hindi naman talaga namin gustong umalis.
Hindi madali iwan ang pamilya, ang sariling k**a, ang simpleng hapunan na sabay-sabay. Hindi madali palampasin ang birthdays, anniversaries, at mga okasyong hindi na maibabalik. Bilang seafarer o OFW, bawat alis may kapalit—lungkot, pagod, at katahimikan sa gitna ng dagat o banyagang lugar.
Pero mas mahirap ang manatili sa lugar na kahit anong sipag mo, parang hindi ka umaangat.
Yung tipong araw-araw kang lumalaban sa Pilipinas, pero kulang pa rin. Kahit doble kayod, parang walang nangyayari. Hindi sapat ang sahod, hindi sigurado ang kinabukasan, at minsan pati pangarap mo kailangan mong ipagpaliban.
Kaya tayo umaalis.
Hindi dahil gusto natin… kundi dahil kailangan.
Kailangan para mabigyan ng mas magandang buhay ang pamilya. Kailangan para mapag-aral ang mga anak. Kailangan para matulungan ang magulang. Kailangan para sa pangarap na bahay, negosyo, o simpleng seguridad sa hinaharap.
Sa barko man o sa ibang bansa, dala-dala natin ang lungkot at sakripisyo. Pero dala rin natin ang pag-asa.
Pag-asa na balang araw, hindi na kailangan lumayo para lang mabuhay ng maayos.
Pag-asa na darating ang panahon na ang pag-uwi ay hindi na pansamantala kundi permanente na.
Sa lahat ng seafarers at OFWs:
Hindi ka mahina dahil nahihirapan ka.
Hindi ka makasarili dahil pinili mong umalis.
Ikaw ay matapang.
Dahil pinili mong lumayo…
para sa kinabukasan ng mga mahal mo sa buhay.