05/08/2026
๐๐๐๐๐๐๐๐ | ๐๐๐ฅ๐๐ง๐๐ง๐๐ ๐๐ฃ๐ ๐๐๐ฃ๐๐ ๐๐ก๐๐ฌ๐๐ฃ๐
Kung paghaharapin ang dati kong katauhan at ang ngayon kong kalagayan, marahil ay hindi na nila makikilala ang isa't isa. Ang batang ako ay matalino, may plano, at tiyak ang tagumpay sa nais niyang makamit. Samantalang ang ngayon kong sarili ay malayong malayo sa kanya, hindi na matatawag na matalino, kundi may alam na lamang, hindi sigurado sa tatahaking landas, at unti-unting nawawalan ng apoy sa kaloob-looban.
Sa ganitong edad, hindi ba't dapat ay tiyak na ako sa aking patutunguhan? Dapat may plano hindi lamang sa simula ng alpabeto, kundi maging sa huling titik nito. Ngunit nakakadismaya dahil narito ako, walang katiyakan, walang direksyon. Wala akong matibay na pundasyon sa pagiging g**o, inhenyero, nars, o sa alinman sa mga trabahong alam kong hindi ko magugustuhan, ngunit alam ko ring kapag sinunod ko ang passion ko, hindi ako mapapakain nito.
Tila hindi pa rin ako natututo. Patuloy kong sinusukat ang aking halaga batay sa mga naabot kong marka. Hindi ko alam kung bakit, ngunit tila kahit anong gawin ko, ang aking pangalan ay laging may katabing tunog ng medalya at ang bigat ng bawat marka na tila sintensya na ano mang oras ay kikitil sa aking presensya.
Sapat ako. Sapat ako tuwing nakakakuha ng mataas na marka, kapag naabot ko ang inaasahan ng iba, kapag ako ay pinupuring "matalino," o di kaya'y ipinagmamalaki ng pamilya. Ngayong hindi ko na naabot ang mga gusto ko para sa aking sarili, paano ko pa aabutin ang gusto nila?
Hindi lamang pala bakal ang kinakalawang kundi pati ako at ang aking kapararakan.
Isinulat ni Ellen Mae ๐๐น๐ผ๐ฟ๐ถ๐ฎ๐ป๐ถ
Likha ni Marc Jhared ๐๐ผ๐ฟ๐ฏ๐ผ๐ป