09/07/2026
Kwento po muna tayo:
May kapitbahay kaming pumunta sa amin para makipagkuwentuhan lang. Hanggang sa napunta ang usapan tungkol sa kursong kukunin ng kapatid ko. Sinabi ng kapatid ko na Edukasyon po ang kukunin niya, para tulad na rin sa kuya o ate namin.
Kapitbahay: "Mag-IT ka na lang. Hindi naman sa minamaliit ko ang Edukasyon, maganda rin iyon, pero mas maganda ang IT. Pwede ka ring lumipat sa Criminology, maging pulis, at iba pa. Pagkatapos, kukuha ka na lang ng anim na buwang pag-aaral para makapag-board exam."
Mama: "Kung makakapag-aral naman at iyon ang gusto niyang kunin, Edukasyon na lang ang piliin niya. Pareho lang naman—kapag nakatapos, pwede pa ring kumuha ng eksamin para sa Criminology o iba pang kurso. Diretso na lang siya sa Edukasyon kung iyon ang gusto niya."
Kapitbahay: "Ah, sige na nga—mag-aabroad na lang ako," sagot niya nang may halong inis, tapos may idinagdag pa siyang pabulong.
Ang tanong ko po: Minaliit ba namin ang kursong IT? Kasi nag-post siya na parang ibinababa namin siya. Ang mas masakit, sa post niya ay parang wala siyang respeto kay Mama. Sinabi pa niya: "Hindi ka naman nakapagtapos, kaya huwag mo akong turuan nang ganyan."
Pasensya na po, pero bago kayo magsalita nang ganyan, alam niyo ba kung bakit hindi nakapag-aral nang maayos si Mama? Noong nasa Ikatlong Baitang pa lang siya, pumanaw na ang kanyang ina, at iniwan naman siya ng kanyang ama. Mula noon, nawalan na siya ng gana sa pag-aaral—wala na kasing inang maghahanda ng kanyang pagkain tuwing umaga o sasama sa kanya papasok. Alam niyo naman po kung gaano kahirap ang mabuhay nang walang ina. Nagsimula siyang magtrabaho noong siyam na taong gulang pa lamang siya, dahil maaga siyang nawalan ng magulang.
At pagkatapos ay sasabihan niyo siya nang ganyan? Sana po ay mag-isip kayong mabuti at huwag maging makitid ang isip. Matatanda na po kayo, kaya sana ay magkaroon din kayo ng respeto. Bago niyo sabihing ibinababa namin kayo, tanungin niyo muna ang sarili niyo.
