https://www.facebook.com/322169124318983/

Samu't saring Kaisipan, Barangay Mayha, Odiongan (2026)

09/06/2026

Kailan kaya mauulit ito mga besh...🤔

28/04/2026

Wow! Sana makahuli din tayo ng ganito noh.😊😉😊

22/04/2026

Second-in-Command, Second to None

Ang Kuwento ng Taong Laging Nandiyan Pero Hindi Nakikita”

Sa isang tahimik na tanggapan ng gobyerno, kilala si Matthew bilang sunod sa pinakamataas na ranggo—ang taong inaasahan kapag wala ang pinuno, ang sandigan sa gitna ng kaguluhan, at ang tahimik na haligi ng opisina.
Hindi siya maingay. Hindi rin siya mahilig magpakitang-gilas. Pero sa bawat report na kailangang ipasa, siya ang unang tapos. Sa bawat problemang kailangang solusyunan, siya ang unang kumikilos—kahit hindi na inuutusan. Para kay Matthew, hindi ito trabaho lang; ito ay tungkulin.
Taon ang lumipas, nagpalit-palit ang mga bagong empleyado. May mga dumating na mas bata, mas palabiro, mas palakaibigan—at tila mas napapansin. Sa bawat recognition, sa bawat pagkakataong may papuri, laging may bagong pangalan. Palakpakan. Ngitian. Pagbanggit sa harap.
Si Matthew? Nasa likod. Tahimik. Nakamasid.
Minsan, may malaking proyekto ang opisina—isang programang kailangang matapos sa loob ng maikling panahon. Lahat abala, pero nagkakagulo. Hindi magkasundo ang mga plano, nagkakapatong ang gawain.
Si Matthew ang kumilos.
Tahimik niyang inayos ang sistema. Hinati ang gawain, inayos ang iskedyul, at tinulungan ang bawat isa—kahit pa lampas na sa kanyang saklaw. Hindi siya nagreklamo. Hindi siya humingi ng kapalit.
Nang matapos ang proyekto, naging matagumpay ito. Pinalakpakan ang buong team.
“Special thanks sa ating mga dynamic na bagong staff!” masiglang pahayag ng pinuno.
Masayang nagpalakpakan ang lahat.
Sa isang sulok, nakatayo si Matthew. Nakangiti. Tahimik.
Ngunit bago siya tuluyang tumalikod, may isang kasamahan ang lumapit—isang matagal na ring nagmamasid.
“Sir Matthew,” sabi nito, “kung wala kayo, hindi ito matatapos. Hindi man sabihin ng iba… alam namin.”
Saglit na natigilan si Matthew. Sa dami ng taon na inilaan niya, sa dami ng pagkakataong nalampasan siya, isang simpleng pagkilala lang pala ang matagal niyang hinihintay.
Hindi niya kailangan ng spotlight. Hindi niya kailangan ng palakpak.
Pero sa gabing iyon, habang papauwi siya, may kakaibang gaan sa kanyang pakiramdam.
Dahil kahit pangalawa ang ranggo niya sa papel, sa puso ng ilan—siya ang tunay na nangunguna.