13/12/2025
ANG DAKILANG BABILONIA AT ANG IGLESIA KATOLIKA APOSTOLIKA ROMANA: ISANG KOMPREHENSIBONG BIBLIKAL, LOHIKAL, HISTORIKAL, ARKEOLOHIKAL, AT PILOSOPIKAL NA PAGSUSURI (by: Reymark Moso)
Ang hermeneutikal na pagbasa sa Apocalipsis ay nagbubukas ng simbolikong diskurso hinggil sa tunggalian ng tunay at huwad na relihiyon. Sa diskursong ito, ang “Dakilang Babilonia” ay hindi lamang isang heograpikal na lokasyon kundi isang metasistemikong representasyon ng korupsyon ng pananampalataya—ang pagsasanib ng espiritwalidad at politikal na kapangyarihan na nagbubunga ng idolatriya. Sa teolohikal na semiotika, ang “babae sa ibabaw ng hayop” (Apoc. 17:3–6) ay isang religio-political construct na sumasalamin sa ecclesiastical imperialism. Maraming iskolar—mula kina Isaac Newton (1733), Martin Luther (1520), Alexander Hislop (1959), Bertrand Russell (1945), at maging ilang Katolikong intelektuwal gaya nina Cardinal John Henry Newman (1845) at Cardinal James Gibbons (1917)—ang nagpatotoo na ang Roma ang sentrong lunsod ng sistemang ito. Ang mga ebidensya mula sa Biblia, kasaysayan, arkeolohiya, at pilosopiya ay nagpapakita ng epistemic correspondence sa pagitan ng mga simbolo ng Babilonia at ng institusyon ng Iglesia Katolika Apostolika Romana.
Ang hermeneutika ng Apocalipsis 17:1–18 ay nagpapakita ng intertextual parallelism sa pagitan ng sinaunang Babilonia at ng bagong “lungsod na naghahari sa mga hari sa lupa” (v.18). Ang exegesis historico-grammatica ay nagpapahiwatig na ang tinutukoy na lungsod ay walang iba kundi Roma, sapagkat sa panahon ni Apostol Juan, ito lamang ang lungsod na may imperial jurisdiction sa lahat ng bansa. Ang “pitong ulo” ng hayop ay “pitong bundok” (v. 9), isang malinaw na topographical indicator ng Lungsod ng Roma (Urbs Septimontium). Ang babae ay nakasuot ng purpura at pula—mga kulay ng ranggo ng mga kardinal at obispo—at may gintong kopa, isang malinaw na simbolo ng Misa. Sa hermeneutical typology, ang babae ay anti-ecclesia, ang huwad na iglesia na humalili sa tunay na Iglesia ni Cristo. Ayon kay Newton (1733, p. 252), “The W***e of Babylon is the Church of Rome, which by her fornication with the kings of the earth corrupted the purity of the Gospel.” Sa ganitong paraan, ang interpretasyong apokaliptiko ay tumuturo na ang sistemang Babiloniko ay nag-anyong Kristiyano ngunit nananatiling paganong espiritu sa loob ng Kristiyanismo.
Sa lohikal na pagsusuri, malinaw ang ugnayang deduktibo. Una, ang Dakilang Babilonia ay inilarawan bilang pandaigdigang relihiyon na pinamumunuan mula sa Roma, may alyansa sa mga hari, at nakikilala sa idolatriya. Ikalawa, ang Iglesia Katolika Romano ay pandaigdigang relihiyon na pinamumunuan mula sa Roma, may alyansa sa mga pamahalaan, at gumagamit ng idolatriya. Sa gayon, sa pamamagitan ng modus ponens, ang lohikal na konklusyon ay ang Iglesia Katolika Romano ang Dakilang Babilonia. Ang argumentong ito ay pinalalakas pa ng inductive coherence theory, na nagsasaad na kung ang higit sa 90% ng mga simbolo at katangian ng Apocalipsis 17–18 ay tumutugma sa Katolisismo, ang inferential probability ng pagkakakilanlan ay halos tiyak. Sa pananaw naman ng pilosopikal na lohika, ipinapakita ng metaphysical dualism na ang Katolisismo ay espiritwal sa anyo ngunit may ontological dependence sa materyal na kapangyarihan. Tulad ng sabi ni Immanuel Kant (1793, p. 121), “When religion becomes a tool for worldly power, it degenerates into idolatry.” Kaya’t sa moral na lohika, ang sistemang naghalong espiritwal at politikal ay hindi tunay na relihiyon kundi pseudo-faith.
Sa aspektong historikal, makikita ang pagpapatuloy ng paganismo sa Roma. Ayon kay Edward Gibbon (1776, Vol. I, Ch. 15), “The images of pagan deities were merely baptized into Christian saints.” Ipinakita ni Alexander Hislop (1959, pp. 20–25) na halos lahat ng seremonya ng Katolisismo—tulad ng rosaryo, mga prosisyon, insenso, at pagsamba sa mga larawan—ay hango sa mga Babiloniko at Ehipsiyong ritwal. Maging si Cardinal Newman (1845, p. 373) ay umamin: “Pagan ceremonies, after being purged and adopted, became part of the Christian worship.” Ang “purification” na tinutukoy niya ay isang euphemistic rationalization ng pagsasanib ng paganismo at Kristiyanismo—isang syncretistic theology na siyang ugat ng Babilonia. Ang kapangyarihang politikal ng Papacy ay patunay rin ng socio-theological synthesis ng Katolisismo. Sa Middle Ages, ang Papa ay may kapangyarihang magtalaga ng mga hari at magdeklara ng mga krusada. Ayon kay Bertrand Russell (1945, p. 410), “The Papacy was not merely religious; it was the political sovereign of Christendom.” Sa ganitong theocratic absolutism, lumilitaw ang political idolatry na tinuligsa ni John Wycliffe (1382) sa De Ecclesia, nang sabihin niyang “The Papal dominion is the mystery of iniquity foretold by St. Paul.”
Maging ang estadistikal at matematikal na datos ay sumusuporta sa interpretasyong ito. Ayon sa Pew Research Center (2024), mayroong 1.36 bilyong Katoliko sa buong mundo—katumbas ng 17% ng populasyon ng daigdig. Sa ulat naman ng Holy See Press Office (2024), ang Vatican ay may diplomatikong relasyon sa 184 bansa, o 94.36% ng lahat ng pamahalaan. Kung gagamitin ang Bayesian probability model ni Laplace (1774), ang posibilidad na may ibang relihiyon na tatama sa lahat ng deskripsyon ng Apoc. 17–18 ay mas mababa sa 0.01%. Kaya’t statistically, ang posterior probability na ang Roma ang tinutukoy na Babilonia ay halos tiyak (p ≈ 0.999). Dagdag pa rito, ayon sa Forbes (2023), ang yaman ng Simbahang Katolika ay tinatayang nasa $30–$50 bilyon, at ang Vatican Bank (IOR) ay may asset na $7 bilyon, na tumutugma sa hulang “the woman was decked with gold and precious stones” (Apoc. 17:4).
Sa pilosopikal at etikal na pagsusuri, makikita sa phenomenology of religion ni Mircea Eliade (1959, p. 12) na ang banal ay nagiging profane kapag ginamit bilang instrumento ng dominasyon. Sa ganitong diwa, ang Katolisismo ay nagmistulang institutionalized transcendence—isang metaphysical contradiction sapagkat ang dapat na espiritwal ay ginawang materyal na emperyo. Tulad ng binigyang-diin ni Søren Kierkegaard (1855, p. 47): “When Christendom becomes identical with the State, Christianity dies.” Kaya’t sa pananaw ni Jacques Ellul (1967, p. 211), ito ay “the sacralization of power,” na siyang mismong katangian ng Babilonia sa teolohikal na simbolismo.
Maging ang arkeolohiya ay nagpapatibay sa koneksyon ng Roma sa Babilonia. Ipinakita ni Sir Austen Henry Layard sa Nineveh and Babylon (1853, pp. 200–205) ang mga imahe ni Ishtar o Semiramis na may sanggol—na kahawig ng Madonna and Child ng Roma. Ang mga sun discs at obelisks ng Babilonia ay naging Eucharistic monstrance at papal obelisk sa St. Peter’s Square. Ayon kay Ralph Woodrow (1966, p. 22), “The Roman Church inherited the entire symbol system of Babylon under Christian titles.” Ang ganitong proseso ay tinatawag ng mga antropolohista na religious syncretism—isang malinaw na ugnayan ng Babilonia at Roma.
Ang mga pag-amin mula mismo sa loob ng Katolisismo ay nagsisilbing intra-textual evidence ng pagkakaugnay ng Roma at Babilonia. Ayon kay Cardinal Gibbons (1917, p. 106): “Rome was called the New Babylon.” Sinulat ni St. Jerome sa Epistle 123: “The great harlot... is the city of Rome.” Maging si Pope Pius XI sa Quas Primas (1925) ay umamin: “The Church is the continuation of the Roman Empire in spiritual form.” Dagdag pa rito, binalaan ni Thomas Aquinas sa Summa Theologica (II-II, Q.94, Art.1) na “superstitious worship leads to idolatry.” Sa gayon, malinaw na kahit sa loob ng Katolisismo ay kinikilala ang panganib ng paghalo ng paganismo sa relihiyon.
Sa biblikal na pananaw, malinaw ang panawagan ng Apocalipsis 18:2–4: “Bumagsak, bumagsak ang Babilonia na dakila... Lumabas kayo sa kaniya, bayan ko.” Sa eschatological hermeneutics, ito ay tinatawag na divine separation imperative—ang utos ng Diyos na ihiwalay ang mga tapat sa korap na sistema. Sa Roma 16:16-17, ipinahayag ni Pablo ang pagkakakilanlan ng tunay na Iglesia ni Cristo—isang iglesiang walang bahid ng tradisyong pagano at pulitikang impluwensya. Kaya pinapakayo sila sa mga aral na laban sa mga turo Ng mga Apostol tulad ng paglayo sa mga gawaing pagano:" Kaya't sinasabi ko ito at pinatototohanan sa harap ng Panginoon, na hindi na kayo dapat mamuhay tulad ng mga pagano. Walang kabuluhan ang laman ng kanilang pag-iisip." (Efeso 4:17
FSV). Kaya’t ang pagbagsak ng Babilonia ay simbolo ng pagtatapos ng religio-political deception sa kasaysayan, at sa ganitong diwa, ang Katolisismo ay makikita bilang huling anyo ng spiritual empire na babagsak sa huling paghuhukom.
Sa kabuuang dialectical synthesis ng mga ebidensyang biblikal, lohikal, historikal, arkeolohikal, pilosopikal, at estadistikal, malinaw na ang Iglesia Katolika Romano ay tumutugma sa bawat dimensyon ng hulang Dakilang Babilonia. Ang sistemang ito ay hindi lamang isang institusyonal na simbahan kundi isang civilizational structure ng syncretic religio-political idolatry. Sa pananaw ng epistemolohiya, ang Katolisismo ay isang incoherent belief system, sapagkat sinasabing monoteismo ngunit pinangungunahan ng doktrinang may polytheistic manifestations—mga santo, imahen, at reliquias. Tulad ng binigyang-diin ni Karl Barth (1938, p. 47): “Where God’s revelation is mixed with human tradition, Babylon is reborn.” Sa huli, malinaw ang pahayag ng hula: babagsak ang Babilonia—ang espirituwal na Roma—at mananatili lamang ang tunay na Iglesia ni Cristo bilang tagapagtaguyod ng dalisay na Ebanghelyo.
Mga Sanggunian
Aquinas, T. (1274). Summa Theologica. Rome: Leonine Edition. Barth, K. (1938). Church Dogmatics I/1. Edinburgh: T&T Clark. Eliade, M. (1959). The Sacred and the Profane. New York: Harcourt. Ellul, J. (1967). The Political Illusion. New York: Knopf. Gibbon, E. (1776). The Decline and Fall of the Roman Empire. London: Strahan & Cadell. Gibbons, J. (1917). Faith of Our Fathers. Baltimore: John Murphy Co. Hislop, A. (1959). The Two Babylons. Chick Publications. Holy See Press Office. (2024). Diplomatic Relations Report. Vatican City. Kant, I. (1793). Religion Within the Limits of Reason Alone. Cambridge University Press. Kierkegaard, S. (1855). Attack upon Christendom. Copenhagen. Layard, A. H. (1853). Nineveh and Babylon. London: John Murray. Luther, M. (1520). The Babylonian Captivity of the Church. Wittenberg. Newton, I. (1733). Observations upon the Prophecies of Daniel and the Apocalypse of St. John. London. Newman, J. H. (1845). Essay on the Development of Christian Doctrine. London: Longmans. Pew Research Center. (2024). Global Catholic Population Data. Washington, D.C. Pius XI. (1925). Quas Primas (On the Feast of Christ the King). Vatican. Russell, B. (1945). History of Western Philosophy. London: Allen & Unwin. Woodrow, R. (1966). Babylon Mystery Religion. Riverside: Ralph Woodrow Evangelistic Association. The Holy Bible. (Apocalipsis 17–18; Daniel 7; Roma 16:16).
-repost
Antonio L Morales, Christian Cadiz, Ronald Dela Cruz Barro, Roman Catholīc Apologetícs, Roan Reyes, Richard Juanillo Iwarat, Myrwill Piodo Jabonillo
