11/08/2026
PAMPALAKASAN | Anim na taon sa kolehiyo, 0.6 segundo ang agwat sa huling ginto
“Yung time na nandoon ka na, tapos kita mo yung agwat na konting-konti na lang—iisipin mo na gusto mo na ibigay lahat—pero wala, kulang na kulang.”
Dalawa marahil sa mga pinakadakilang tagumpay ng isang student-athlete ang makatuntong sa podium at makapagmartsa bitbit ang kaniyang diploma.
Bawat isa ay may sariling karera patungo rito — may mga tagumpay na dumarating sa tamang oras, at mayroon din namang hinuhubog muna ng panahon. Gaano man kabilis o kabagal ang pag-usad, ang bawat araw na ginugol sa pagsasanay, pag-aaral, at pagtitiyaga ay hindi kailan man nasasayang.
Kaya naman nang tawirin ni Venjie Malazarte, isa ngayong graduate ng College of Education, Arts, and Sciences (CEAS), ang finish line sa oras na 23.9 segundo, hindi lang ginhawa ang kaniyang unang naramdaman — kundi bigat at panghihinayang.
Naunang tumawid sa finish line ang kinatawan ng City College of Tagaytay (CCT), na nagtala ng 23.3 segundo, dahilan upang pumangalawa si Venjie sa nasabing karera sa manipis na agwat na 0.6 segundo.
Ang ika-14 na Local Colleges and Universities Athletics Association (LCUAA) na ginanap sa San Jose del Monte, Bulacan, ang nagsilbing huling pagkakataon niyang katawanin ang Gordon College (GC) bilang isang atletang pangtersiyarya.
“Kapag nakuha mo yung silver, maiisip mo na nasayang effort mo kasi binigay mo na lahat, pero kulang na kulang pa rin. Silver is not enough as an athlete kung competitive player ka,” saad ni Venjie nang tanungin ang kaniyang pananaw sa naging resulta ng kompetisyon.
Habang ikalawang parangal ang kaniyang huling iniuwi bilang collegiate athlete, may isa pa itong gantimpala na mas matagal niyang hinintay at ipinaglaban.
ANG “MANONG” NG ATHLETICS TEAM
Pangalawa sa anim na magkakapatid, si Venjie, na mas kilala sa bansag na “Manong” ng kaniyang koponan, ang kauna-unahang nagtapos sa kolehiyo sa kanilang pamilya.
Hindi man ito ang kaniyang tunay na pangalan, malaking bahagi ito ng kaniyang pagkakakilanlan sa loob at labas ng athletics team. Sa paglipas ng mga taon, ang simpleng bansag ay naging identidad na kaniyang ginampanan sa koponan at ng paggalang na unti-unti niyang nakamit mula sa mga kasamahan.
“Nanggaling yung ‘Manong’ kasi matagal na akong naglalaro sa athletics, at irregular nga rin ako kaya parang tumanda na ako sa paglalaro. Pero hindi ko naman minasama yung ‘Manong’ bilang bansag sa akin kasi it also means ‘Kuya,’ which is also a form of respect. Halos karamihan na rin sa mga kilala ko, iyon na ang tawag sa akin.”
Bilang isa naman sa mga beterano ng koponan, hangad din niyang mag-iwan ng positibong impluwensiya sa mga atletang susunod sa kaniyang yapak. Para sa kaniya, mahalagang maging huwaran hindi lamang sa loob ng kompetisyon kundi maging sa araw-araw na pagsasanay.
“As a teammate at naging team captain, hinihikayat ko ‘yung mga kasama ko na mag-training, hindi para makalaro lang sa high levels of competitions, but also to encourage them na higitan pa ‘yung kaya nila. Siyempre, nagbibigay rin ako ng positive energy every training and competition para ma-boost yung confidence nila,” saad ng kapitan.
Pinalaki ng isang amang boat crew at inang school utility worker, hindi itinuring ng 23-anyos na atleta na pansarili lamang ang kaniyang pagtatapos. Sa halip, bunga ito ng mga taong naniwala at sumuporta sa kaniya sa anim na taong paglalakbay — sa loob man ng silid-aralan o sa bawat takbong kaniyang hinarap.
“Sobra yung tuwa ko kasi nga finally after 6 years umabot na ako sa part na kasama ko sila mama at papa na umakyat sa stage bilang first college graduate nila. At the same time syempre nandoon yung mga memories ko as athlete na bumibiyahe dala yung pangalan ng Gordon College para ilaban yung medalya. Nandoon ‘yung pressure bilang unang college graduate nila, pero yung suporta [nila] sa lahat, hindi nawawala. At sa iba pa, gusto ko silang pasalamatan sa tulong, suporta, at sa oras na binigay nila para lang tulungan akong makapagtapos,” kuwento ng mananakbo.
Naantala man ang kaniyang pag-aaral dahil sa pandemya, hindi nito tuluyang napigil ang kaniyang pangarap. Matapos ang anim na taon, narinig din ni Venjie ang pagtawag sa kaniyang pangalan at tinanggap ang diplomang matagal niyang ipinaglaban—isang karangalan na hindi lamang para sa kaniya, kundi para din sa pamilyang unang nangarap kasama niya.
Inamin ng Bachelor of Physical Education (BPEd) graduate na minsan niyang napabayaan ang kaniyang pag-aaral—isang karanasang nagturo sa kaniya ng kahalagahan ng disiplina at balanse sa pagitan ng akademiko at palakasan. Dahil dito, hinikayat niya ang kapuwa student-athletes na huwag pabayaan ang alinman sa dalawa.
ANG KANIYANG HULING KARERA
Kung tutuusin, pakay naman talaga makatulong ng mga salitang ‘Okay lang ‘yan, bumawi ka na lang sa susunod,’ pero hindi nito natanggal ang kaniyang mga what ifs. What if ganito ulit mangyari sa susunod na laban? What if ma-injure naman ako? What if wala nang next time?
Sa likod ng bawat yapak sa track ay ang mga araw na tila walang preno—regular na ensayo matapos ang klase tuwing weekdays at part-time na coaching naman tuwing weekends.
Kaya para sa mga atletang nasa huling taon na sa kolehiyo tulad niya noon, mas masakit pa kung maririnig niya ang mga salitang ‘Bawi ka na lang.’ Dahil sa mga ganoong pagkakataon, aminado siyang wala ni isang salitang makapagpapagaan ng bigat ng kaniyang nararamdaman.
“Dahil kahit anong sabihin nila’y maiisip ko lang kung saan pa ba ako nagkulang after lahat ng training, hard work, pawis, pagod; 'yung sinusuka mo after training, 'yung gapang mo sa track kapag nagwo-workout ka.”
“Wala kang mararamdaman na gusto mong marinig dahil naroon 'yung parte na nagsisisi ka dahil pakiramdam mo’y hindi mo naibigay lahat,” dagdag pa ng pilak na medalista.
Gayunman, hindi niya hinayaang matuldukan ng pagsisisi ang kaniyang kuwento. Inamin niyang marami siyang natutunan, at ito ang nagsilbing daan upang siya’y humusay at yumabong.
Itinuro ni Venjie na hindi nagtatapos ang pagiging atleta matapos ang huling kompetisyon.
“For now, ang plan ko is to coach athletes na naghahangad din na makabiyahe at makalaro dala 'yung pangalan ng school nila or teams nila, kasi dun din naman ako nanggaling.”
Hangad niyang ipagpatuloy ang laban at ibahagi ang kaniyang karanasan sa mga nagsisimula pa lamang. Para sa kaniya, ang tunay na halaga ng kaniyang pagtakbo ay hindi lamang ang mga medalya at pagkilalang natamo, kung hindi ang kakayahang magbahagi ng talento at kaalaman sa mga nangangarap ding maging manlalaro.
Habang sinasanay niya ang kaniyang mga estudyante na kontrolin ang kanilang liksi, pagmamasdan niya sila na tumakbo sa kani-kanilang karera—at doon, masasaksihan ni Manong kung paano ang landas na naging bahagi ng kanyang pagsasanay noong kolehiyo ay nagsilbing daan patungo sa pinakadakilang tagumpay na kanyang makakamit.
Sapagkat ang dunong niyang hinasa na ng panahon ay hindi kailanman mapupurol. Bagkus, patuloy itong patatalasin ng kaniyang pagtuturo at pakikipagkapwa.
At marahil, ito ang magiging bagong diwa ng pampalakasan para sa kanya.
Siguro ay iaalay ng mga estudyante sa kanya ang kanilang gintong medalya, baka may mga pagkakataon na hindi rin palaging nananalo ang koponan, pero siguradong mapagtatanto ni Manong na ang anim na taon niyang karera patungo sa pagtatapos ay higit na makabuluhan sa alinmang segundong kaniyang inaasahan.
__________________________________
Sulat ni Alyssa Marie Alcantara
Layout ni Reynald Liwarin
