http://sites.google.com/site/theisidorian

SICS - The Isidorian Media, Pasay City (2026)

07/03/2026

𝗠𝗨𝗦𝗧 𝗦𝗘𝗘: FIRST FRIDAY MASS

On March 6, 2026, the Isidorians gathered together with the school personnel and parish community at San Isidro Labrador Parish to participate in the First Friday Mass for the month of March. Presided over by Rev. Fr. Jason Alde, the celebration served as a moment of prayer and reflection for the faithful. In reverence to the solemnity of the Eucharistic celebration, the Isidorians faithfully adhered to the practice of observing silence and refraining from applause at the end of the Mass, expressing their respect for the sacredness of the liturgy. Through this gathering, the community was reminded of the importance of devotion and discipline.

Caption by: Lyndsie Ignacio
Captured by: Ezra Vendiola

25/02/2026

MUST SEE: Isidorian Community Commemorates the 40th EDSA People Power Anniversary

The Isidorian community commemorated the 40th anniversary of the EDSA People Power in a simple yet meaningful way through video viewing and impactful activities that highlighted the true essence of People Power.

Beyond remembering history, the EDSA People Power reminds us that unity, courage, and the collective voice of the people remain powerful forces for change. Its relevance continues today as it inspires Filipinos to uphold democracy, safeguard freedom, and work together in building a just and compassionate society.

Isidorians, let us live up to this powerful quotation: “The power of the people is much stronger than the people in power.” Together, we can show that real strength comes from unity, courage, and standing for what is right; whether in our classrooms, our community, or our nation.

18/02/2026

𝗠𝗨𝗦𝗧 𝗦𝗘𝗘: On February 18, 2026, the Isidorians, together with the school personnel and parish community, gathered at San Isidro Labrador Parish to solemnly observe the Mass of Ash Wednesday. Presided over by Rev. Fr. Jose Nori Domino, the celebration marked the beginning of the Lenten season as ashes were imposed on the faithful as a symbol of repentance, humility, and spiritual renewal. Through prayer, reflection, and unity, the community was reminded of the call to turn away from sin and grow closer to God during this sacred season of Lent.

Written by: Lyndsie Ignacio
Captured by: March Amber Maglasang and Ezra Margaret Vendiola

14/02/2026

𝗠𝗨𝗦𝗧 𝗦𝗘𝗘: Isidore of Love Celebration

Happy Valentines Day Isidorians!

From February 12 to 13, the Isidorian Media and Peer Facilitators Group filled the campus with music and heartfelt moments during their Valentine’s event, Isidore of Love.

With Haranang Isidro performing song requests dedicated to special people, Isidorians gathered, sang along, and shared joyful memories. Laughter echoed, friendships grew stronger, and love, in all its forms, was truly celebrated.

Written by: Faith Concepcion Malolos
Captured by: Jin Daffne Magpantay, Ezra Margaret Vendiola, Dyne Margoj Teodoro, and March Amber Maglasang

13/02/2026

𝗜𝗦𝗔𝗡𝗚 𝗟𝗜𝗡𝗚𝗚𝗢𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚-𝗜𝗕𝗜𝗚 || "𝗖𝗮𝗽𝘁𝘂𝗿𝗲𝗱"

Iniangat ko ang tingin mula sa camerang hawak ko nang biglang dumating ang matalik kong kaibigang si Miguel. “Mukhang may ganap do’n sa simbahan, ah,” sambit n’ya sa’kin bago umupo sa tabi ko. Kanina pa pala s’ya nakapasok dito sa convenience store sa tapat ng school namin. Naging tambayan na namin ‘to—araw-araw bago kami sabay umuwi ay nabili muna kami ng makakain dito kaya panigurado sawang-sawa na sa amin ang mga worker dito.

“Weh?” Sumilip ako sa labas at sinubukang tingnan ‘yung simbahan sa tabi ng school namin mula sa kinauupuan ko. Ngunit, kahit na halos salamin ang pader ng convenience store na ‘to ay nahirapan pa rin akong silipin ‘yung simbahan. Paano ba naman, malaking gate na nakaharang! “Pa’no mo nasabi?”

May inilapag si Miguel na inumin sa harap ko, hindi ko na kailangan tingnan yun para malamang ayon yung puting mogu-mogu na lagi kong binibili. “May red carpet, eh.”

May kung ano akong naramdaman at para bang may sariling buhay ang katawan ko nang bigla akong napatayo. Wala na akong iba pang kinuha kundi ang camera ko. “Hoy, teka— Micole!”
“San ka pupunt—” Hindi ko na pinansin si Miguel at agad nang lumabas ng convenience store.

Red carpet? That must mean a wedding! Sa tuwing napapadaan ako sa simbahan at may red carpet ay kadalasang kasal ang ginaganap. Para bang tadhanang masaksihan ko ang isang kasal tuwing dadaan ako sa isang simbahan dahil tama nanaman ang hinala ko!

Hingal na hingal akong nakarating sa harap ng simbahan sa tabi ng school namin. Napangiti ako nang malaki nang aking napagtanto na tama nga ako, isang kasalan ang naganap!

The last time na may nasaksihan akong ganito sa simbahan namin, kita ko mula sa labas ang dalawang taong nagmamahalan sa harap ng altar. Kahit na nagmamadali ako nu’ng araw na ‘yun, hindi ko mapigilang hindi tumigil. Para akong na-statue sa kinatatayuan ko! Hindi naman ako yung kinakasal pero ramdam ko ang sigla sa laman-loob ko.

Hindi ito tulad noon dahil mukhang ilang oras nang tapos ang kasal kaya wala nang natira sa simbahan, maliban na lang sa red carpet at iba pang mga bulaklak na nasa paligid.

Kahit na, agad kong binuksan ang kamerang hawak ko at nagsimulang kumuha ng mga larawan na maaari kong makuha mula sa kinatatayuan ko sa labas ng simbahan. I was always so fascinated with the thought of weddings.

“Micole!” Agad kong ibinaba ang camera mula sa mata ko at tiningnan ang taong tumawag sa akin. Dala-dala ngayon ni Miguel sa magkabilang balikat ang aming bag, puno rin ang dalawa niyang k**ay ng paper bag na paniguradong laman ay ang mga pagkain namin na naiwan ko dahil sa pagmamadali.

I flashed him a guilty smile as he walked towards me, his sweats were streaming down his forehead. You would expect that someone who doesn’t like carrying many things at once would be mad, but not Miguel. Imbes na magalit siya ay nagawa pa rin niyang ngumiti sa akin pabalik. Kaya kuhang kuha niya ako, eh.

Tumingin siya sa kamerang hawak ko. “Ano bang meron sa mga kasal? Bakit excited na excited ka?” Pinanuod ko siya habang mabuti niyang sinusuri ang mga litratong kinuha ko.

The view I love was right in front of me, but I can’t quite figure out which one.

“I don’t know,” nagkibit-balikat ako at ibinalin ang tingin sa simbahan, finally witnessing the view from my own two eyes. “Parang ang fascinating lang isipin na… nakakahanap sila ng taong gusto nilang makasama habang buhay.” I turned my gaze to Miguel, half-expecting him not to care about anything I was saying, only to be met by his pair of brown eyes. Nakatingin siya sa akin na para bang hindi lang niya pinapakinggan ang sinasabi ko—iniintindi rin niya.

Ibinalik niya sa akin ang kamera, akala ko ay mag-aaya na siyang umalis kaya naguluhan ako nang ilapag niya sa gilid ang mga gamit namin.
Inilahad niya ang k**ay niya para hawakan ko, “tara?” aya niya sa akin.

“Ha?” I stared at him, confused. Only then did I realized what he meant, “sa tingin mo ba pwede tayong pumasok?”

“It wouldn’t hurt to try.” So we did. Kinuha niya ang k**ay ko, sabay kaming naglakad palapit sa simbahan ngunit wala ng ibang pumasok sa isip ko kundi ang pakiramdam ng mga palad niya, na para bang hinulma ang mga k**ay namin para hawakan ng isa't isa.

Bago pa man kami makapasok ay binitawan niya ang k**ay ko at humarap sa akin. Magtatanong na sana ako nang magsalita siya, “stay here,” kahit na naguguluhan ay sinunod ko ang sinabi niya at pinanuod siyang maglakad papasok sa simbahan.

Nanatili ako sa kinatatayuan ko hanggang sa makarating si Miguel sa harap ng altar. Bago pa man siya humarap sa akin at saglit akong kumuha ng litrato. Nagtama ang mga mata namin nang tumigil siya at sinenyasan akong maglakad.

That’s when it hit me—he’s pretending to have a wedding with me.
Saglit akong nanatili at bahagyang kinurot ang sarili dahil hindi ako makapaniwalang nangyayari talaga ‘to ngayon. Nananaginip ba ako?

Sinimulan kong maglakad nang dahan-dahan, nang makalagpas ako sa mga upuan ay saglit akong kumuha ng mga bulaklak na nakapatong doon para may hawak-hawak ako. I held the bouquet just below my chest with both hands, as they do in the movies that I loved to watch.

It felt surreal— pretending to have a wedding with the person I want to spend my lifetime with.

I continued walking until I reached the end, kung saan nag-aantay si Miguel. Tumigil ako sa harapan niya at malawak na ngumisi. Slowly, he wrapped his hands around my fingers as I held the flowers.

“I promise,” bahagya siyang lumapit sa akin. My heart pounded in my chest, as if it were an audience clapping just for the two of us. “That I’ll be the only man to watch you walk down the aisle.”

Looking back, I thought that would be the last time I would be able to see him at the end of the altar, but here I am, once again.

Just like I have always adored, the church was a breathtaking vision, with aisles decorated with a variety of white flowers. Kahit saan ka lumingon ay marami kang bulaklak na makikita, and of course, the red carpet that rolled towards the entrance of the church.
“Ayan na!” I heard someone say from inside the church, “magsisimula na!”

I stood outside the church with the doors closed off from the people inside and the person waiting in front of the altar. My hands gripped what I was holding in front of my chest, and once again, my heart pounded.

Dahan-dahang bumukas ang pinto, kasabay nito ang sabay na reaksyon ng mga taong nasa loob. Agad kong inayos ang camera ko upang kuhanan ng litrato ang dahan-dahang paglalakad ng bride papasok sa altar. Nang ibaba ko ito ay nakita ko agad ang mukha ng taong akala ko ay sasalubong sa akin sa dulo ng altar.

Wala namang nagbago, just like before, the impatient Miguel that I fell in love with patiently waited for his bride to walk down the aisle.

Nang mag tama ang mata namin mula sa kinatatayuan ko sa labas ay nginitian ko siya, pero hindi ko kayang panoorin siyang nag-aantay sa harap ng altar para sa iba, kaya agad akong napatalikod.

Tinupad nga niya ang pangako niya—he remained the only man to ever watch me walk down the aisle.

𝘼𝙣𝙜 𝙙𝙖𝙮𝙖 𝙢𝙤, 𝙈𝙞𝙜𝙪𝙚𝙡. 𝘼𝙠𝙖𝙡𝙖 𝙠𝙤 𝙗𝙖 𝙞𝙠𝙖𝙬 𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙨𝙖𝙡𝙪𝙗𝙤𝙣𝙜 𝙨𝙖 𝙖𝙠𝙞𝙣?

Written by: Dannielle Mae A. Macawili
Layout by: Faith C. Malolos

12/02/2026

𝗜𝗦𝗔𝗡𝗚 𝗟𝗜𝗡𝗚𝗚𝗢𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚-𝗜𝗕𝗜𝗚 || 𝗣𝗮𝗻𝗮𝗴𝗶𝗻𝗶𝗽

Ang pangarap ay parang isang panaginip—nasa harapan mo na, ngunit sobrang hirap abutin. Kapag malapit ko na itong mahawakan, tila ba humihinto ang oras.

Nasa tabing-dagat ako, tahimik na nakaupo habang ang mga alon ay dahan-dahang humahalik sa buhangin. Pinapanood ko ang mga batang naghahabulan, masayang tumatawa habang hinahabol ang kanilang mga kapatid. Sa unti-unting paglubog ng araw, napalingon ako sa di-kalayuan at doon ko siya nakita—ang aking kuya.

Siya ang naging sandalan ko sa hirap at ginhawa. Palagi siyang nakikinig sa bawat hinaing, sa bawat sakit at sakripisyong halos hindi ko na kayanin. Sa tuwing nakikita ko siya, isang yakap lang at isang bulong na “Andito lang ako para sa’yo, bunso ko,” sapat na para gumaan ang lahat. Siya ang aking pinakaminamahal at nag-iisang kapatid ko. Siya ang nagturo sa akin ng tunay na kahulugan ng salitang pangarap—at palagi niyang sinasabi na walang pangarap na hindi nakakamit.

Ngumiti ako at tumayo. Sinundan ko sila habang unti-unti ko nang naririnig ang kanilang usapan.

Naglalakad ang aking kuya kasama ang isang dalagang babae. Tahimik pero mabigat ang bawat salitang kanilang binibigkas, tila ba nagpapaalam.

“Malapit na akong umalis,” mahina ngunit mabigat ang tinig ng kuya ko.

Napahinto ang dalaga. “Umalis?” ulit niya, parang umaasang mali ang kanyang narinig. “Saan ka pupunta? Hindi ba sabi mo hindi mo ako iiwan?”

Huminga nang malalim ang kuya ko bago siya tumingin sa kanya. “Hindi ko ginustong umalis,” sabi niya. “Pero may mga bagay na kailangan kong gawin, kahit masakit. Kahit ayaw ko.”

“Bakit parang ako lang ang naiiwan?” nanginginig na tanong ng dalaga. “Paano na ako kapag wala ka? Ikaw lang ang meron ako.”

Ngumiti ang kuya ko—yung ngiting pilit, yung ngiting may tinatagong lungkot. “Hindi ka nag-iisa,” sabi niya. “Kahit hindi mo na ako nakikita, andito lang ako, palagi sa tabi mo. Sa bawat lakas na mararamdaman mo, sa bawat tapang na kakailanganin mo.”

Umiling ang dalaga, may luha na sa kanyang mga mata. “Madali mong sabihin ‘yan kasi ikaw ang aalis. Pero ako? Ako ang maiiwan.”

Dahan-dahang hinawakan ng kuya ko ang kanyang balikat. “Makinig ka sa’kin,” mariin ngunit puno ng lambing. “Mas matatag ka kaysa sa iniisip mo. Hindi mo kailangan ng ibang tao para maging buo. Pangako mo sa’kin—ipagpapatuloy mo ang buhay mo.”

“Paano kung mapagod ako?” tanong niya. “Paano kung hindi ko kayanin?”

“Kapag napagod ka,” sagot ng kuya ko, “aalalahanin mo na minsan may naniwala sa’yo ng buo. Kapag hindi mo na kaya, alalahanin mo na mahal na mahal kita.”

Tahimik ang dalaga. Saglit siyang yumuko bago muling tumingin sa kanya. “Pangako mo bang hindi mo ako kakalimutan?”

Napangiti ang kuya ko, may luha na ring nagbabanta sa kanyang mga mata. “Paano kita makakalimutan,” sabi niya. “Ikaw ang dahilan kung bakit gusto kong maniwala sa mga pangarap.”

“Kung ganon…” mahina niyang sabi, “pangako. Magpapatuloy ako.”

“Pangako?” tanong ng kuya ko.

“Pangako, kuya.”

Parang bumagal ang mundo. Palayo sila nang palayo, habang ako’y nananatiling nakatigil—tila ba hindi ko sila kayang habulin.

“Kuya!” sigaw ko, habang unti-unting nilalamon ng dilim ang paligid.

Sa isang iglap, may narinig akong tunog ng alarm clock.

Nagmulat ako ng mga mata. Nakakasilaw ang sikat ng araw na tumama sa akin. Nandito na naman ako—sa kwarto ko. Sa lugar kung saan palagi kong dinadasal na sana ay may nakatatandang kapatid akong masasandalan.

At doon ko napagtanto ang lahat.

Isang panaginip ang lahat—ang kuya ko at ang usapan naming puno ng pangako, ngunit ang lakas na iniwan niya sa akin ay mananatiling gising.

Ako pala ang nasa panaginip.
Ako pala ang dalagang kausap ng aking kuya.
Ako pala ang pinapaalaman niya.

Panaginip lang ba lahat iyon?
Bakit parang totoo ang sakit?

I would’ve stayed, if he only had let me.

Sa dulo, may mga pagkakataong kailangan nating tanggapin ang tadhana. Tulad nga ng sinasabi nila—
“Everything happens for a reason.”

Sig**o sa ngayon, tutuparin ko muna ang tanging pangakong binitiwan ko kay kuya.

Magpapatuloy ako.

Sig**o sa susunod na lang tayo muling magtatagpo, kuya ko. Pero pangako—
magpapatuloy ako.
Para sa’yo.
At para sa sarili ko.

“Sa paggising ko mula sa panaginip, kahit hindi na kita kasama, kuya, at kahit hindi na kita mayakap muli, natutunan kong hindi lahat ng pag-ibig ay nananatili—ngunit ang pagmamahal sa sarili ay kailanman hindi dapat iwan. Ang katumbas ng iyong pag-alis ay ang aking paglaya, at iyon ang pagkakataong hindi ko kailanman sasayangin. Maraming salamat, kuya ko.”

“𝑰𝒌𝒂𝒘 𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒏𝒂𝒏𝒅𝒂𝒍𝒊𝒂𝒏 𝒌𝒐𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒉𝒂𝒏𝒂𝒏, 𝒂𝒕 𝒔𝒂 𝒊𝒚𝒐𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒈-𝒂𝒍𝒊𝒔, 𝒎𝒖𝒍𝒊 𝒎𝒐 𝒂𝒌𝒐𝒏𝒈 𝒑𝒊𝒏𝒂𝒖𝒘𝒊 𝒔𝒂 𝒕𝒖𝒏𝒂𝒚 𝒌𝒐𝒏𝒈 𝒃𝒂𝒉𝒂𝒚—𝒂𝒏𝒈 𝒂𝒌𝒊𝒏𝒈 𝒔𝒂𝒓𝒊𝒍𝒊.”

𝙈𝙖𝙝𝙖𝙡 𝙣𝙖 𝙢𝙖𝙝𝙖𝙡 𝙠𝙞𝙩𝙖 𝙠𝙪𝙮𝙖.

Written by: Lyndsie Marie Ignacio
Layout by: Akhaela Zyndie Lacambra

11/02/2026

𝗜𝗦𝗔𝗡𝗚 𝗟𝗜𝗡𝗚𝗚𝗢𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚-𝗜𝗕𝗜𝗚 || 𝗔𝗸𝗶𝗻𝗴 𝗛𝘂𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗞𝗹𝗮𝘀𝗲

*School bell rings*

“Okay, class, that would be your assignment, since marami pang ‘di nakatapos,” sabi ko sa aking mga estudyanteng nakahinga ng maluwag nang marinig ang sinabi ko. “Bukas na natin ’yan i-che-check ha,” dagdag ko pa. Nasaksihan ko ang mga ngiting palihim sa kanilang mga labi nang sabihin ko iyon. Ang mga ngiting ito ay tila nagpapahiwatig na mayroon akong bagay na hindi alam. Lubos akong nagulumihanan sa tagpong iyon, ngunit ipinagkibit-balikat ko na lamang ito, marahil dahil sa pagod na aking nadama sa pagtatapos ng araw na iyon.

Sa wakas, tapos na ang huli kong klase. Naglakad ako patungo sa mesa upang iligpit ang aking mga gamit. Makakauwi na rin ako at makapagpapahinga pagkatapos ng isang mahabang araw. Habang naglalakad pauwi, hindi maikubli ang kasiyahan ng paligid. Parang kakaiba ang ihip ng hangin noong hapong iyon. Saan man ako tumingin, ang kalsada ay puno ng mga taong balisang-balisa sa pagbili ng mga tsokolate at bulaklak. Natigilan ako at biglang napaisip. “Ano kayang meron? Bakit kakaiba ang paligid?” tanong ko sa sarili. Patuloy akong naglakad at paglipas ng ilang minuto, nakarating na ako sa tahanang aking tinutuluyan.

Sa pag-uwi ko, agad akong sinalubong ng katahimikan. Hindi na ito bago para sa akin. Sa katunayan, nakasanayan ko na ang ganitong katahimikan, kahit na kalilipat ko pa lamang rito. Mag-isa lang kasi akong naninirahan sa tahanang ito. Binuksan ko ang ilaw at dumiretso agad ako sa aking k**a upang humiga. Hindi ko na nagawang magpalit pa ng damit; ang tanging nasa isip ko lamang ay gusto ko nang magpahinga. Maswerte ako nang gabing iyon dahil wala akong masyadong kailangang gawin at tapusin. Mabuti at makatutulog ako nang maaga.

Nang papikit na ang aking mga mata, may bigla akong naalala. “Valentine’s Day na pala bukas,” sabi ko sa sarili. Hindi ako nakaramdam ng pananabik. Sa katunayan, isa lamang itong ordinaryong araw para sa akin. Malayo ako sa aking pamilya, wala akong mga kaibigan, at mas lalong wala akong kasintahan. Tila hindi ako nakararamdam ng pagmamahal sa buhay kong puno ng pag-iisa. Tanging ang sarili ko lamang ang aking karamay sa araw-araw. Natulog akong ganoon ang iniisip, kaya naman kinabukasan, wala akong naramdaman ni anumang kasiyahan.

Gaya ng dati, maaga akong gumising para pumasok sa aking trabaho. Sa paglipas ng maghapong iyon, may isa na lamang akong klaseng kailangang turuan, at ito na ang huli kong klase. Ang klaseng iyon ang laging tumatapos ng aking araw sa paaralan. Hindi ko alam kung bakit, pero kahit na anong pagod ko, masaya ako tuwing pumapasok dito, marahil ay dahil sa aking mga makukulit na estudyanteng nagpapasaya sa akin sa klaseng ito.
Pagpasok ko sa silid, patay ang ilaw. Sinalubong ako ng katahimikan. Ang katahimikang ito ay pamilyar sa akin—ito ang parehong katahimikang sumasalubong sa akin tuwing umuuwi ako sa aking tinitirahan. Aaminin kong nakaramdam ako ng kalungkutan, kalungkutang pareho kong nadarama sa tuwing umuuwi ako mula sa paaralan. Ngunit ang tagpong ito ay kakaiba, hindi kagaya ng tagpong nararanasan ko sa araw-araw.

Ilang sandali lamang, biglang lumiwanag ang silid, at sa harapan ko ay tumambad ang mga mukha ng aking mga estudyanteng nababalot ng ngiti. “Happy Valentine’s Day po, Miss,” ito ang mga masasarap na salitang aking narinig mula sa kanilang mga bibig. At hindi lamang iyon—mayroon din silang hawak na mga tsokolate at bulaklak, katulad ng mga nakikita ko sa daan tuwing umuuwi ako sa aking tirahan. Napakasaya ko noong araw na iyon. Hindi ko sukat-akalaing mararanasan kong ipagdiwang ang espesyal na araw na ito na dati ay hindi ko man lang pinapansin o pinahahalagahan. Hindi pala ako tunay na nag-iisa, dahil sa aking puso, doon nakatago ang pagmamahal ng aking mga estudyante—ang pagmamahal na dala-dala ko sa araw-araw na pagpasok ko sa kanilang munting silid na itinuturing ko na ring isang tahanan.

Written by: Chrystelle Merana
Layout by: Cassandra Gutierrez

11/02/2026

𝐈𝐬𝐢𝐝𝐨𝐫𝐞 𝐨𝐟 𝐋𝐨𝐯𝐞; 𝐇𝐚𝐫𝐚𝐧𝐚𝐧𝐠 𝐈𝐬𝐢𝐝𝐨𝐫𝐢𝐚𝐧

This February, love won’t just be read; it will be sung. To conclude this Isidorian Valentine Celebration, Isidore of Love, Haranang Isidorian takes place on February 12 and 13 in the foyer during recess and lunch. More than just a dedication booth, it’s a place where heartfelt letters become melodies. The Isidorian community will sing songs inspired by your messages. Come share, listen, and feel the love because some letters deserve to be heard, not just read.

Caption by: Faith C. Malolos
Layout by: Faith C. Malolos

10/02/2026

𝗜𝗦𝗔𝗡𝗚 𝗟𝗜𝗡𝗚𝗚𝗢𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚-𝗜𝗕𝗜𝗚 || "𝗙𝗮𝗺𝗶𝗹𝘆 𝗯𝘆 𝗛𝗲𝗮𝗿𝘁"

She was a well-known, spoiled girl, always getting what she wanted or wished for. But deep down, those who knew her best understood that her heart was full of compassion.

It was her birthday, but she didn’t wish for gifts or parties. She wished to give. She spent the day at the nursing home, walking quietly down the halls, carrying boxes of meals and a single rose, her steps soft against the worn floor. Faces brightened at her smile, and she felt the ache of their solitude, the weight of decades lived alone, with no one waiting for them when the visitors left. She knelt beside them, holding their hands, feeling the silent pain of lives that had grown empty with time.

She noticed a separate bed with a black sheet and dim light.
“Bakit kulay itim po ito?” she asked softly.

An older woman approached her.

“That’s our dearest Carmella,” she said gently. “She passed away yesterday. No one in her family came to her funeral, so we stepped in.”

Her heart ached. Not even a daughter came. She imagined how Carmella had probably spent her life raising her family with countless sacrifices, and yet, when she passed, no blood relative was there to honor her.

“Pumunta ako rito para hindi ako pabigat sa mga anak ko.”

”Ayaw ng anak ko ng pabigat kaya iniwan niya ako dito.”

”Hindi ko na maalala pamilya ko. May Alzheimer’s kasi ako.”

”Hindi na Nila ako binalikan.”

Those are all the answers she got when she took the time to ask some elderly about their conditions, she felt the sting of it. How can someone leave a family member behind? Could they have a larger reason?

Later, she went to the orphanage, where children laughed and ran toward her. She handed out small toys and books, imagining the warmth of family that some of them had never known. Her chest tightened, thinking of how heavy it must feel to grow up without the constant presence of people who love you unconditionally.

“Hi, Ate! Ikaw na ba makakasama namin? You’re so pretty! Do you know it’s Erina’s birthday today? Sama ka!”

Before she could answer, the little girl pulled her to the outdoor garden, where many children were singing the ‘Happy Birthday’ song.

After the candle was blown, she knelt and asked gently, “Ano wish mo, Erina? For sure you want new toys or clothes?”

The little girl’s answer made her heartache, and tears fell unbidden.

“Family po, Ate! I wish someone could adopt me, pero if wala, it’s okay! I’m happy with the people I’m with na po!”

In that quiet moment, she realized how lucky she truly was. She may have been spoiled, but she had never been alone. Family is not always bonded by blood but by heart. She understood that all of us should be content with what we have.

After this, she learned how to grow, not only as a person but also as someone filled with compassion and strength to care for others.

As the sun dipped below the horizon, painting the sky gold and pink, she felt hope. Family wasn’t just the people you were born with—it was the love you carried, the care you gave, and the compassion you shared. And she would carry it forward, one small act at a time.

That all of us should be content with what we have, because our normal day may be someone else’s dream life.

𝘼 𝙨𝙞𝙢𝙥𝙡𝙚 𝙖𝙘𝙩 𝙤𝙛 𝙫𝙞𝙨𝙞𝙩𝙞𝙣𝙜, 𝙢𝙖𝙠𝙚𝙨 𝙖𝙣 𝙞𝙣𝙘𝙧𝙚𝙙𝙞𝙗𝙡𝙮 𝙡𝙖𝙧𝙜𝙚 𝙞𝙢𝙥𝙖𝙘𝙩.

Written by: Lyndsie Marie Ignacio
Layout by: Brianha Louise Macacando

09/02/2026

𝗜𝗦𝗔𝗡𝗚 𝗟𝗜𝗡𝗚𝗚𝗢𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚-𝗜𝗕𝗜𝗚 || 𝗔𝗺𝗶𝗻𝗴 𝗠𝗲𝗱𝗮𝗹𝘆𝗮

Bata pa lamang ako, napaliligiran na ako ng mga taong magagaling sa iba’t-ibang bagay. Ang mga kaibigan ko noon, sobrang husay sa pagguhit, may iba naman na marunong nang puminta sa murang edad. Puno ng inggit ang puso ko noon dahil habang pinupuri ng iba ang mga kaibigan ko, nakatayo lang ako sa tabi nila, iniisip kung anong mali sa akin.

Naalala ko noon, sa tuwing umuuwi ako galing paaralan, imbes na mag laro sa labas gaya ng mga batang kasing edad ko, ibinubuhos ko ang oras ko para aralin kung paano gumuhit ng mga litrato, sinusubukan ko pang sabayan ang mga kaibigan ko habang gumuguhit sila, tumutunog pa rin sa isipan ko ang mga tawa nila tuwing naaalala ko ang araw na iyon.

Alalang-alala ko kung paano ako umuwing basa ang mukha sa mga luhang patuloy na tumutulo mula sa aking mga mata. Nakatulog ako noong araw na ‘yun na walang ibang iniisip kung bakit hindi ako kasing husay tulad nila.

Ngunit, isang araw ang dumating, nakatatak pa rin ito sa utak ko dahil dito nagsimula ang lahat. Ibinabalik ng g**o namin ang mga takdang-aralin namin, bago niya ibigay ang papel ko, nagsalita siya, “napakahusay ng sagot mo rito. Ipagpatuloy mo lamang,” isang ngiti ang pinakita niya sa akin bago umalis.

Pinanuod ko siyang naglakad palayo, walang ibang tumatakbo sa utak ko kundi ang mga katagang napakahusay. Ako? Mahusay? Umuwi ako noong araw na ‘yon nang gulong-gulo ang utak.

Ang mga katagang “mahusay” ay naririnig ko lamang papuri sa mga kaklse kong tunay na may talento. Paano niyang nasabing mahusay ako kung wala naman akong talento gaya ng mga kaklase ko?

Habang tumatagal, unti-unti kong napagtantong baka nga hindi ako para sa mga talentong meron ang mga kaklase ko, baka kaya hindi ako nagiging pantay sa talento nila dahil hindi naman talaga ako para doon. Wala rin ang hirap na binubuhos ko sa pagguhit dahil mas madali para sa akin na unawain ang mga aralin, kahit gaano man ito kahirap para sa iba.

Unti-unting nagbago ang takbo ng buhay ko, kung noon gabi-gabi akong nagsusubok gumuhit, ngayon ay gabi-gabi kong nilalaan ang oras ko sa mga pahina ng libro.

Noong unang beses na tinawag ako ng aking g**o bilang isang mag-aaral na may karangalan, may kung anong sigla ang naramdaman ko. Sa pangalawang pagkakataon, narinig ko mula sa kanya ang mga katagang, “mahusay ka nga talaga, ‘nak!”

Maybe that was the exact moment everything changed—everything about me changed. I grew up receiving awards, that was my thing. My walls weren’t filled with talented drawings or paintings but it was filled with medals and certificates of everything I have worked hard for, and that was the fire that kept me from moving forward.

Since then, it’s not something I would gladly admit, but I craved every validation I got from people. Every praise and every recognition is like air that I need every passing second to stay alive. It was a toxic cycle that I couldn't break free from.

Kaya pilit kong sinusubukan, kahit gaano kahirap, dahil hindi naman ako tulad ng iba na bata pa lang, mahusay na sa pag-iisip. May mga taong natural ang talino, na para bang pinanganak silang maging mahusay na estudyante. Hindi ganon ang buhay ko.

Habang sila, hindi na kailangan mag-review sa mga exams at quizzes dahil kahit ano namang gawin nila ay papasa pa rin sila. Samantalang ako, kailangan kong gabi-gabi aralin lahat, kailangan kong basahin nang paulit-ulit, sagutan nang paulit-ulit—na para bang ang pag-kwestyon sa sarili ay bahagi na rin ng nakagawian kong gawain.

“Hoy, Arrisa,” nagulat ako nang biglang may tumayo sa harap ko. Akala ko ay tahimik akong makakapag-aral dito sa gaziboo ng school grounds namin, kaso nahanap na naman ako ng aking mga kaibigan. “Tama ka na muna diyan sa kaaaral mo”

Bago umupo ang kaibigan kong sina Ali at Lian, bahagya nilang sinara ang mga librong binabasa ko kaya sinamaan ko sila nang tingin.

“Baka naman sa sobrang galing mo diyan, ikaw na humatak ng awards sa graduation ah.” Patawang sambit ng kaibigan kong si Lian.

Malapit na ang graduation namin, at sa totoo lang, sobrang kinakabahan ako dahil ibig sabihin no’n ay malapit na rin ang final examination namin. Kailangan kong makakuha ng mataas na marka— dahil ang bawat marka ay tila ba nagsusukat ng aking halaga

“Minsan ka na lang namin nakakasama,” bumisangot si Ali. “malapit na tayong maghiwa-hiwalay sa graduation, oh!”

Nagbuntong-hininga ako at niligpit ang aking mga libro. Tapos na rin naman ako mma-aral at natamaan ako sa sinabi ni Ali, totoo ngang hindi na ako nakakasama sa kanila.

“Tara, food trip?” aya ko sa kanila dahil gano’n naman lagi ang bonding namin. Bihira ang makahanap ng mga kaibigang katulad nila, na kontento na sa mga simpleng lakad-lakad para kumain ng mga pagkain na hindi ganon ka-mahal.

Kaya pagtapos ng final exam namin, kumain ulit kami sa labas.

“Hoy, walang iwanan pagkatapos ng graduation, ah?” Sabi ni Ali, puno pa ng pagkain ang bunganga.

“Kadiri ka naman!” reklamo agad ni Lian sa kanya. “Lunukin mo muna yan bago ka magsalita!”

“Promise n’yo!”

“Oo na! Lunukin mo na yan!”

Napatawa ako sa alitan nilang dalawa, kaya biglang napa-tingin sa akin si Ali. “Hoy, Arrisa!”

Agad naman akong tumigil sa pagtawa at nag-aktong inosenteng kumakain lamang ng kikyam. “Bawal mo kaming i-ghost porket Valedictorian ka, ha?!”

“OA, hindi pa nga sure yan.”

“P’wes ako, sure na ako!” Proud niyang sambit na para bang nasa kanya ang desisyon.

“Ako rin,” malawak na ngumit sa akin si Lian. “Pinaghirapan mo yun, ‘no. Panigurado sa’yong-sa’yo na ang title na yan.”

Hindi ko alam kung paanong sobrang naniniwala sila sa akin, pero kung wala naman sila sa tabi ko para paniwalaang kaya ko, sig**o wala rin akong mapatutunguhan.

Habang tumatagal, paunti-unti na lamang ang oras naming magkakasama. Hanggang sa isang iglap, graduation na.
Sunod-sunod ang pag vibrate ng cellphone ko.

FROM ALI: mag stastart na program, arri

FROM LIAN: asan ka na arrisa?

Sunod-sunod ang mga messages mula sa mga kaibigan ko, paulit-ulit na tinatanong kung nasaan na ako. Kanina pa bumubukas ang screen ng cellphone ko, kitang kita ang mga notifications galing sa mga kaibigan ko pero hindi ko man lang magawang mag-reply, ni hindi ko kayang pindutin at basahin isa-isa ang mga pinagsasabi nila.

May kung anong kirot ang naramdaman ko sa dibdib ko, hindi ko mapagtanto kung ano ‘yun pero ang sakit—sobrang sakit. Mahigpit kong hinawakang ang envelope na matagal ng tinatago ni Mama sa akin. Ngayon ko lang nabasa…hindi niya binayaran ang tuition ko. Ang perang dapat na ipangbabayad niya sana sa tuition ko ay ginamit niya. Hindi para sa sarili niya, kundi para sa kuryente, tubig, mga utang sa tindahan, pati na rin sa pang araw-araw naming pagkain.

Ang mga perang iyon na pinangbayad sa mga bayarin tila’y parang isang piraso ng pangarap kong unti-unting nakukuha mula sa akin.

Paano ko sasabihin sa mga kaibigan ko na hindi ako makapupunta kasi hindi naman ako aakyat sa entablado? Paano ko kakayaning sabihin na hindi ako naka-abot? Na hindi ko kayang pakinggan na laktawan nila ang pangalan ko na para bang wala lang lahat ng pinaghirapan ko?

Nawala sa isang iglap lahat ng pinaghirapan ko. Mga oras na inilaan ko sa pag-aaral, mga pawis na natamo ko sa pagod, mga gabing hindi ko nagawang matulog. Hindi ko man lang nagawang magdiwang dahil parang walang nagbunga sa lahat ng ginawa ko. Hindi ko man lang nagawang mahawakan ‘yung medal at papel na nagpapakita ng pagsusumikap ko, dahil bago pa man ito lumapat sa mga k**ay ko, agad nila na nila itong inilayo sa akin.

Habang sila, nasa graduation, nasa gilid ako ng aking kwarto, hindi ko kayang tingnan ang pader kong puno ng certificates at medal. I just sat there, with my head down but no tears were falling down from my eyes.

Ang bigat sa pakiramdam, pero ni isang luha, walang tumutulo until I felt two pairs of arms embracing me. Hindi ko na kailangan tumingala para malamang kina Ali at Lian ‘yun.

“Alam na namin, Arrisa.” bulong ni Lian sa akin, “we’re so proud of you.” Sa mga katagang ‘yun, tuluyang tumulo ang mga luha mula sa mata ko.

“Hindi mo kailangan umakyat sa stage para malaman mong sobrang husay mong estudyante.” There it is again, that word, and this time, from Lian. Hinayaan kong bumagsak lahat ng luha, lahat ng hinanakit, habang tuluyan nila akong niyakap. “You’re still the valedictorian in our eyes.”

Parehas nila akong binitawan at sabay na ini-angat ang ulo ko. Napatigil ako nang hubarin nilang dalawa ang medalya mula sa leeg nila.

“Hindi nabura lahat ng pinaghirapan mo,” sabi ni Ali, “saksi kami sa lahat ng pinaghirapan mo. Kaya kahit hindi ka man naka-akyat sa entablado, maraming tao ang humahanga sa’yo.”

Tumingin si Ali at Lian sa isa’t isa, ngayon ko lang nakita na nasira na pala ang make up nilang dalawa dahil sa mga luhang tumutulo sa mga mata nila, “lalong lalo na kami.”
Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung wala sila sa tabi ko.

“Lagi mong tatandaan,” tumigil saglit si Lian at hinawakan ang medalyang nakasabit sa akin. “Na ang mga medalya namin, ay iyo rin.”

𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙠𝙤 𝙢𝙖𝙣 𝙣𝙖𝙠𝙪𝙝𝙖 𝙖𝙣𝙜 𝙞𝙣𝙖𝙖𝙨𝙖𝙢 𝙠𝙤𝙣𝙜 𝙜𝙞𝙣𝙩𝙤𝙣𝙜 𝙢𝙚𝙙𝙖𝙡𝙮𝙖, 𝙠𝙖𝙥𝙖𝙡𝙞𝙩 𝙣𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙣𝙞𝙩𝙤 𝙖𝙮 𝙖𝙣𝙜 𝙜𝙞𝙣𝙞𝙣𝙩𝙪𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙜𝙢𝙖𝙢𝙖𝙝𝙖𝙡 𝙣𝙜 𝙖𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙠𝙖𝙞𝙗𝙞𝙜𝙖𝙣— 𝙞𝙨𝙖𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙣𝙩𝙞𝙢𝙥𝙖𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙝𝙞𝙜𝙞𝙩 𝙣𝙖 𝙢𝙖𝙨 𝙢𝙖𝙝𝙖𝙡𝙖𝙜𝙖 𝙠𝙖𝙮𝙨𝙖 𝙨𝙖 𝙖𝙣𝙪𝙢𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙚𝙙𝙖𝙡𝙮𝙖.

Written by: Dannielle Mae A. Macawili
Layout by: Akhaela Zyndie Lacambra

SICS - The Isidorian Media

07/03/2026

25/02/2026

18/02/2026

14/02/2026

13/02/2026

12/02/2026

11/02/2026

11/02/2026

10/02/2026

09/02/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category