18/06/2026
APARADOR
Noong bata pa ako, takot na takot ako sa aparador sa kwarto ko.
Tuwing gabi, pakiramdam ko may nakatingin mula sa maliit na siwang ng pinto nito.
Kapag pinapatay na ang ilaw, hindi ko maiwasang titigan ito.
Pakiramdam ko... may naghihintay sa loob.
Isang gabi, naglakas-loob akong alamin kung ano talaga ang nasa aparador.
Dahan-dahan akong lumapit.
Kinakabahan ako habang inaabot ang hawakan ng pinto.
At saka ko ito binuksan.
Wala.
Walang tao.
Walang halimaw.
Walang kahit ano.
Natawa pa ako sa sarili ko dahil sa sobrang takot ko.
Pero habang isinasara ko ang pinto...
May napansin akong kakaiba.
May nakadikit na lumang papel sa loob ng aparador.
Lumapit ako para basahin ito.
May nakasulat gamit ang lapis.
Dalawang maikling pangungusap lang.
"Salamat."
"Nakalabas na ako."
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil sigurado akong wala roon ang papel nang buksan ko ang aparador.
At mula noon...
Hindi na muling nagsara nang maayos ang aparador.
At tuwing magigising ako sa kalagitnaan ng gabi...
Nakabukas na naman ito nang kaunti.
Parang may naghihintay na makabalik sa loob.
