The College Crusader, Justice Ramon, R. Jabson Street, Malinao, Pasig (2026)

02/06/2026

TIGNAN | Mula misa hanggang zumba—matagumpay na idinaos ng pamayanan ng Sta. Rosa ang kanilang ikatlong anibersaryo bilang adopted community ng Pasig Catholic College (PCC), nitong ika-30 ng Mayo sa Barangay Sta. Rosa.

Nagsimula ang programa sa isang misa na pinangunahan ni Rev. Fr. Daniel Estacio, sinundan naman ito ng mga aktibidad tulad ng zumba at pa-raffle sa pag-oorganisa ng PCC facilitators.

30/05/2026

TIGNAN: Balikan ang mga kaganapan sa nagdaang PCC Santacruzan at Flores de Maria noong Mayo 29, 2026.

Tampok ang iba't-ibang miyembro ng pakultad ng institusyon, binaybay ng prusisyon ang kahabaan ng Kapasigan bilang bahagi ng magalak na selebrasyon ng pananampalataya at debosyon.

Narito ang mga kuhang larawan sa nagdaang aktibidad:

📷: Benj & Niah

30/05/2026

PANOORIN | Nagdaos ng misa ang pamayanan ng Sta. Rosa bilang paggunita ng kanilang ikatlong anibersaryo ng pagiging adopted community ng Pasig Catholic College (PCC), nitong ika-30 ng Mayo sa Brgy. Sta Rosa.

Pinangunahan ni Rev. Fr. Daniel Estacio ang misa, habang dinaluhan naman ito ng hindi tataas sa isang daang bilang ng mga indibidwal ng barangay Sta. Rosa.

Para sa buong detalye, panoorin ang ulat ni Jelycka Gawayen.

30/05/2026

PANOORIN: Ginanap kahapon, May 29, 2026 ang PCC Santacruzan at Flores de Maria 2026 kung saan tampok ang mga empleyado ng institusyon upang masayang gunitain ang naturang tradisyon.

Bilang isang takda ng selebrasyon ng pananampalataya, debosyon, at malamin na pagmamahal para sa Mahal na Birheng Maria, nagtipon-tipon ang iba't-ibang departamento at pakultad ng Pasig Catholic College upang makibahagi sa ginaganap na prusisyon.

Para sa karagdagang impormasyon, panoorin ang buong ulat:

27/05/2026

𝐓𝐇𝐄 𝐒𝐓𝐀𝐓𝐄 𝐎𝐅 𝐓𝐇𝐄 𝐂𝐑𝐔𝐒𝐀𝐃𝐄 🛡️

𝗘𝗱𝗶𝘁𝗼𝗿𝘆𝗮𝗹 | 𝗧𝗼𝗯𝗼𝘀𝗼 𝟭𝟵: 𝗞𝗮𝗿𝘂𝗺𝗮𝗹-𝗱𝘂𝗺𝗮𝗹 𝗻𝗮 𝗞𝗮𝗽𝗮𝗹𝗮𝗿𝗮𝗻

Abril diesinuebe. Sa masukal na tubuhan ng Toboso, Negros Occidental—umalingawngaw ang ingay ng ulan ng mga bala sa pagitan ng Militar at diumanong mga armadong grupo ng New People's Army (NPA). Saksi ang tubuhan sa katotohanan, kung paano pinatahimik ang diesinuebeng buhay sa isang iglap. Kasunod ng ingay na naganap sa 'di pa kumpirmadong engkuwentro o masaker—gumuhit sa internet ang larawan ng kanilang mga bangkay na pinagpiyestahan sa mga walang empatiyang komento na "corned beef." Oras na para tubuan sila ng hiya, konsensiya, at empatiya.

Walang kaawa-awa. Walang kalaman-laman ang utak. Mga taong parang latang walang laman. "Researcher pero nasa bundok?", "Journalist nasa bundok?", "Mga NPA!" Ito ang komentong gumuguhit sa internet. Halos isang buwan na ang nakakalipas matapos ang insidente, ngunit parang wala pa ring nangyayari. Sadyang makupad ang hustisya, pagdating sa mga maralita, ito na ang normal na reyalidad na kayang lunikin ng mga bulag.

Ayon sa mga militar, NPA ang mga biktima—taliwas sa kompirmasyon ng NPA na sampu sa mga nasawi ay kanilang mga miyembro. Habang siyam ay sibilyan—2 estudyante mula sa University of the Philippines (UP), 2 banyagang may dugong Pinoy, 2 minor de edad, at 1 community journalist.

Totoo nga ba na sila ay inosenteng nadamay sa engkuwentro? O sadyang ito ay masaker?

Isa sa mga nasawi, ang student counselor na si Alyssa Alano, 19, ng University of the Philippines (UP), Diliman. Siya ang bunot ng mga bubulag-bulag. Bagama't patay na, imbes na magbigay respeto bilang pagiging tao ay mas lalo lang itong pinapatay sa insultong bansag na corned beef at NPA.

Pinabulaanan at dinepensahan naman ito ng Chairperson, UP Diliman Student Council na si Joaquin Buenaflor. Ayon sa kaniya, hindi miyembro ng NPA si Alano, siya ang head ng committee on Education and Research ng University Student Council (USC), na kung saan ay inaalam niya social reality ng bansa upang magkaroon ng inisyatibong aksyon ang USC para matugunan ang demand ng isang komunidad. Dagdag pa niya, ito ay masaker sa bilang na 19 na namatay sa kabila ng 'no casualties' o walang sugatan sa mga militar.

Giit pa niya, na dapat itong mabigyan ng independent investigation.

Taong 1985, nangyari ang madugong masaker sa Escalante, Negros Occidental, kung saan pinatay ang maraming bilang ng mga magsasaka at manggagawa ng Tobo, kabilang ang ilang mga sibilyan at rallyista na gusto lamang ipaglaban ang kanilang mga karapatan.

Sa labanan ng militar at rebelde, hindi na bago ang ganitong mga pangyayari. Noon at ngayon maraming mga estudyanteng mula sa UP ang nadadawit at nasasawi ang buhay sa ganitong engkuwentro, ang iba sa kanila, kompirmadong miyembro ng NPA.

Ngunit ano nga ba ugat ng rebelyon at bakit ito'y patuloy na umiiral?

Mayaman sa likas na yaman at asukal ang Negros Occidental, ngunit salat sa kalayaan at katarungan. Ang mga manggagawa at magsasaka, sa kabila ng pagbabanat ng buto, tila singkong duling lamang ang kanilang kikitain sa kabila ng dami ng kanilang aanihin. Ipinagbibili ang kanilang mga ani sa mababang halaga, habang ito'y ibinibenta sa merkado nang mas mahal. Patunay na ang mga mahihirap ay mananatiling mahirap, habang ang mga makapangyarihan ay magpapayaman. Dagdag pa riyan, sumasailalim din ang mga magsasaka sa hagupit ng pagkakamkam ng mga gobyerno.

Ang paggamit ng dahas upang ituwid ang baluktot na sistema ay hindi tama. Ngunit sa kabila ng panlulupig ito ang kanilang naging sandata.

Ang ugat ng rebelyon ay ang kawalan ng katarungan, kahirapan, at galit—upang patalsikin ang kasalukuyang pamahalaan sa pamamagitan ng gerilyang pakikidigma upang palitan ito ng isang estadong sosyalista.

Sa huli, marapat na bigyan nang maayos at makatotohanang independent investigation ang insidente ng karahasan ng Toboso 19. At habang may mga tanong na tanging ang tubuhan ng toboso lamang ang nakakaaalam ng kasagutan. Huwag tayong maging latang walang laman. Huwag puro ingay nang wala namang nalaLAMAN. Maging sensitibo, maging matalino, at makiramdam habang nangingialam nang may alam.

via and Layout by Jurist Navarro, Associate Filipino Editor

26/05/2026

ICYMI: On May 25, 2026, the publication joined the UP Journalism Department in the forum Lentegridad: Upholding Human Rights through People-Centered Photojournalism.

As threats, intimidation, and human rights violations continue to intensify, the role of people’s photojournalists becomes even more vital. Through powerful and truth-driven images, photographers are called to illuminate stories often left unseen and to stand in solidarity against injustice.

The forum underscored the importance of human-centered journalism in defending rights, amplifying marginalized voices, and fostering a more compassionate and accountable media landscape.

📷: Benj, Managing Editor
✍🏻: Mica, Editor-in-Chief

26/05/2026

𝐓𝐇𝐄 𝐒𝐓𝐀𝐓𝐄 𝐎𝐅 𝐓𝐇𝐄 𝐂𝐑𝐔𝐒𝐀𝐃𝐄 🛡️

𝗘𝗱𝗶𝘁𝗼𝗿𝗶𝗮𝗹 | 𝗧𝗵𝗲 𝗣𝗲𝗿𝗳𝗲𝗰𝘁 𝗣𝗮𝗽𝗲𝗿𝘄𝗼𝗿𝗸 𝗣𝗮𝗻𝗮𝗰𝗲𝗮

By definition, a panacea is a universal remedy that claims to cure all diseases; in the Philippine education vocabulary, it is the rushed Tri-SEM rollout mandated by the Department of Education (DepEd).

Just last April 1, 2026, DepEd officially finalized the nationwide implementation of the Three-Term School Calendar for Academic Year 2026–2027 under DepEd Order No. 009, s. 2026, which aims to open classes on June 8, 2026, and conclude on April 8, 2027, giving a total of 201 days of classes. Intending to streamline instructional blocks and lessen learning disruptions, this structural overhaul compresses the four academic quarters of a school year into three rigid terms.

The latest mandate pushes for a freer academic year with fewer end-of-term blocks, a year of learning with utilized health breaks and allowance for disaster-related emergencies, yet is this paper-perfect blueprint enough justification to pull another batch of learners and educators through the wringer with crammed orientation programs and without prior test runs?
A massive structural change like this should not be the bureaucracy’s playground. Students and educators alike are not guinea pigs to be put to the test. The Filipino people deserve a systemic overhaul that is well thought out, unrushed, and studied—an overhaul that is proven to be efficient in the local scene. By bypassing a localized trial phase and immediately enforcing the rollout a month after it is approved, the policy becomes counterintuitive and ineffective by rushing the educators to adjust to the newest system that, in the first place, aims to give the same people a freer and less stressful schedule.
Changing the school calendar does not change the actual state of the classrooms. The change of quarters to terms does not improve the sweltering classroom of 50 students packed in an inadequate room without proper ventilation, nor does it alleviate the discomfort of the students inside that room. This is where DepEd’s paper-perfect blueprint directly clashes with the reality that students and educators live through. A change of pace does not address the actual factors in the environment that make it difficult for students to focus and inhibit quality learning. The school calendar is merely a symptom of the systemic sickness—the actual disease is the lack of climate-resilient facilities.

A student learns from inspiring educators, and learning effectively disintegrates quickly when these educators are spread thin. Another ailment that plagues the Filipino education scene is the lack of compensation and empowerment for educators. Often overlooked, educators in the Philippines are underpaid for the roles they undertake inside and outside of the classrooms. The three-term change generally aims to make the load easier on the teachers, but its effectiveness will be questioned when educators are forced to take multiple classes that overlap due to the shortage of teaching faculty.
Admittedly, this mandate, as ordered by DepEd, sounds like a perfect start to a systemic overhaul. It promises freer schedules, days put towards contingency after disasters, less end-of-quarter stress, and more time dedicated to the days of actual learning than extracurricular workloads in the middle of the AY. This mandate cuts down on the stress burden for both students and educators, as well as administrative stress. However, how good is a blueprint without actual structural support? Whatever time is saved from the cut-down grading will be funneled into navigating a brand-new system that isn’t even pilot-tested, rushed, and without proof of structural support. This creates a placebo effect—it feels like progress without any change happening as it does not address the issues that need to be.

What the Filipinos need is not a cosmetic surgery on the Philippine education system, but a structural surgery that goes deep into the roots of the ailment that plagues it. The Department of Education cannot reschedule its way out of an educational crisis. Moreover, it should address the demands that need addressing—redirecting its focus and budget on building actual classrooms, empowering the teaching forces, and ensuring competitive compensation.
A purely aesthetic mandate does nothing but hide the rot forming within. To cure an ailing system, the overhaul needs to be done from within. Until these ailments are fixed, rescheduling a proper cure will only result in the same systemic failure.

via Immanuelle Gift Ison, Associate English Editor
Layout by Jurist Navarro, Associate Filipino Editor

25/05/2026

𝐓𝐡𝐞 𝐖𝐫𝐢𝐭𝐞 𝐍𝐨𝐢𝐬𝐞: 𝐌𝐚𝐥𝐚𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐏𝐚𝐦𝐚𝐦𝐚𝐡𝐚𝐲𝐚𝐠, 𝐌𝐚𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐇𝐢𝐧𝐝𝐢 𝐓𝐢𝐭𝐢𝐛𝐚𝐠

In the increasingly heated conflict in a society where the media is the primary source of information, who and what exactly is the role of campus journalists?

Filipino campus journalists, as truth-seekers, uphold fairness and justice through writing and sharing diverse stories. In this 21st generation, the voices of the youth matter — to promote awareness, freedom, and responsible journalism.

Read more about the research article below.

✍🏻: Claire, Education and Research Officer
🎨: Stefanie, Layout Artist

13/05/2026

𝐓𝐇𝐄 𝐒𝐓𝐀𝐓𝐄 𝐎𝐅 𝐓𝐇𝐄 𝐂𝐑𝐔𝐒𝐀𝐃𝐄 🛡️

𝗢𝗽𝗶𝗻𝘆𝗼𝗻 | 𝗦𝗶𝗴𝗮(𝘄) 𝘀𝗮 𝗦𝗲𝗻𝗮𝗱𝗼

Sa panahon ngayon, may isang nag-aalab na katanungan sa isip ko: Sino nga ba ang tunay na “weak”? Ang henerasyon ko bang kinikilala ang sariling emosyon, o ang mambabatas na nayayanig ang buong mundo sa isang sigaw lang?

“Pasensiya na kayo, you are weak,” matatandaang sinabi ito ni Senador Robin Padilla noong Pebrero ukol sa iminungkahing Children’s Safety in Social Media Act. Dagdag pa nito, “Hindi kayo katulad noong panahon namin na hindi kami iyakin.”

Mabilis niyang pinaratangang nawawala na ang katibayang-loob ng kabataan dahil sa pagiging bokal tungkol sa mental health. Ngunit sa nangyaring sagupaan kahapon sa Senado, tila bumaliktad ang mundo nito. Ang dating siga ay nagmistulang balat-sibuyas nang magalit at magreklamo sa pagtaas ng boses ni Senador Kiko Pangilinan sa gitna ng mainit na debate.

Sa balagwasan ng lehislatura, ang boses ay hindi lamang tunog—ito ay instrumento ng paninindigan sa batas at sa kapwa. Ang pagrereklamo ni Padilla na siya ay “sinigawan” sa gitna ng mainit na debate sa senado–pook ng diskurso patungkol sa mga pinakamahalagang isyu–ay malinaw na paraan upang ilihis ang usapin; mula sa apila na pag-usapan ang warrant na inihain ng ICC, patungo sa kung ‘paano’ binitawan ang mga salitang ito. Hindi ba napaka-ironic na yung taong nagsabi sa atin na “weak” ang siyang nayayanig ang pundasyon matapos maharap sa presyur ng diskuro sa Senado?

Walang espasyo para sa ‘kahinaan’ sa loob ng plenaryo. Kung ang pag-amin at pagkilala natin sa ating mental health struggles ay ‘kahinaan’ sa mga mata niya, ano kaya ang tawag sa isang mambabatas na hindi kayang tumindig sa gitna ng ‘sigawan’ na bahagi ng demokratikong proseso?

Sa huli, ang tunay na katatagan ay hindi nasusukat sa pagiging “siga” o “barako” sa senado. Ito’y nasusukat sa kakayahang tumindig at harapin ang katotohanan ng batas sa Pilipinas nang walang drama o pagtatago sa likod ng titulong “Senador.” Kung hindi kaya ni Padilla ang init sa loob ng kusina, marahil hindi dapat ang kabataan ang magpatibay ng loob, kundi siya.

Sa gitna ng dalawang panig—ng isang nag-akusa at isang inakusahan ng pagiging “weak,” malinaw kung sino ang unang naluha.

via Immanuelle Gift Ison, Associate English Editor
Layout by Jurist Navarro, Associate Filipino Editor

13/05/2026

𝐓𝐇𝐄 𝐒𝐓𝐀𝐓𝐄 𝐎𝐅 𝐓𝐇𝐄 𝐂𝐑𝐔𝐒𝐀𝐃𝐄 🛡️

𝗢𝗽𝗶𝗻𝘆𝗼𝗻 | 𝗣𝗮𝗴𝘂𝗹𝗼𝗻𝗴-𝗴𝘂𝗹𝗼𝗻𝗴 𝘀𝗮 𝗕𝗔𝗚𝗢𝗢𝗡𝗚 𝗣𝗶𝗹𝗶𝗽𝗶𝗻𝗮𝘀

Umaalingasaw ang baho ng sistema sa mga pasilyo ng Senado, tila bagoong na sawsawan ng kani-kanilang mga pananagutan.

Mayo onse. Sa pangalawang pagkakataon, inimpeach ng kamara si Vice President Sara Duterte na may 257 pabor na boto mula sa mga mambabatas. Bilang na lampas pa sa quota. Patunay na may pag-asa pang sumisilip sa pangako nilang "Bagong Pilipinas, Bagong Mukha" ng kaniyang dating kaalyado na si President B**gbong Marcos na ngayon ay kaniyang katunggali.

Maanomalyang paggamit ng confidential funds, hindi tugmang assets, hindi maipaliwanag na yaman, kuwestiyonableng deklarasyon sa Statement of Assets, Liabilities, and Net Worth (SALN), mga alegasyon ng pagbabanta laban sa Pangulo at sa asawa nito, at bribery at corruption. Ito ang ilan sa mabibigat na kasong iniuugnay kay Vice President Sara Duterte. Mga kasong trangkaso na sa pagod na katawan ng sambayanang matagal nang binabayo ng katiwalian at pang-aabuso sa kapangyarihan.

Habang patuloy na gumugulong ang impeachment laban sa kaniya at hinihintay ang pagtransmit ng Articles of Impeachment sa Senado, nananatiling tanong kung mananaig nga ba ang batas sa bulwagang matagal nang pinaghaharian ng alyansa?

Sa gitna ng mayoryang binubuo ng ilang kilalang kaalyado ni Duterte, tulad nila Senator Bato Dela Rosa, Robin Padilla, Imee Marcos, B**g Go, Rodante Marcoleta, at Alan Peter Cayetano na ngayon ay naluklok bilang Senate President. Malamang sa alamang nangangamoy na ang bagoong Pilipinas dahil tunay na malakas pa rin ang kapit ng politika kaysa pananagutan.

Na parang nasa horror.

Nagsimula ang takutan at bantaan noong bago pa man ma-impeach si Sara Duterte sa kamara. Ayon sa Partido Demokratiko Pilipino (PDP) Laban: "Those who vote for the impeachment of Vice President Sara Duterte cannot expect political refuge in PDP." Babala sa mga kongresista papabor sa impeachment ng Bise Prisidente na hindi sila makakatakbo sa kanilang partido, sila ay iba-blacklist, at walang matatanggap na suportang politikal. Isang hakbang na para sa ilan ay maaaring tingnan bilang uri ng political pressure sa gitna ng isang dapat ay independiyenteng proseso.

Sa ganitong larawan, lalong nagiging mabigat ang tanong kung ang Senado ba ay magsisilbing hukuman ng batas, o arena ng alyansa.

Maalat, mabaho, at bulok na ang ganitong sistema, tulad ng bagoong na bagama’t patuloy na tinatangkilik, ay matagal nang hindi na bago sa panlasa ng sambayanan. Huwag na tayong magbulag-bulagan. Kung sa kamara ay hindi nakalusot ang ganitong patibong, paano pa kaya sa Senadong inaanay ng alyansa na malamang sa alamang na ililigtas nila ang kani-kanilang mga balat, apelyido, at puwesto.

Habang pagulong-gulong ang impeachment sa bulwagan ng Senado, huwag sanang pagulungin kasama nito ang katotohanan.

Hindi tayo nanonood ng isang teatro para sa sariling kaaliwan at libangan. Ito ay usapin ng pananagutan. Kaya't kung mauuwi lang sa alyansa ang lahat, tuluyan lamang aalingasaw ang lansa, at tayo pa rin ang kawawa. Kaya manatiling mapagmatyag ang sambayanan, sapagkat sa Bagoong Pilipinas, mabilis mapanis ang hustisya kapag nababad sa pulitika.

via and Layout by Jurist Navarro, Associate Filipino Editor

The College Crusader

02/06/2026

30/05/2026

30/05/2026

30/05/2026

27/05/2026

26/05/2026

26/05/2026

25/05/2026

13/05/2026

13/05/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category