29/07/2026
“Walang utang na loob ang
PhilHealth, kinakaltasan ka
regularly pero serbisyo bulok.”
Masakit basahin ang linyang ito.
Pero mas masakit kapag galing ito sa
isang taong kakalabas lang ng ospital.
Isipin mo ang isang empleyado.
Buwan-buwan may kinakaltas sa payslip.
Wala siyang reklamo.
Parte yun ng responsibilidad
bilang manggagawa.
Umaasa siyang kapag dumating ang
araw na mangailangan siya ng tulong,
may sistemang sasalo sa kanya.
Pagdating ng emergency,
ibang realidad ang sumalubong.
Habang nasa emergency room ang
mahal niya sa buhay, ang pamilya ay
abala sa paghahanap ng requirements.
May tumatakbo para maghanap
ng dokumento.
May tumatawag sa mga kamag-anak
para manghiram ng pera.
May nagbibilang ng laman ng wallet
habang hinihintay ang susunod na
sasabihin ng cashier.
Sa mga sandaling ganito,
bawat minuto mahalaga.
Pero para sa maraming Pilipino,
kasabay ng laban para sa buhay
ang laban para sa pambayad.
May mga pamilyang nauuwi sa utang.
May iba na napipilitang ibenta
ang tanging ari-arian.
May mga pagkakataong nauubusan ng
oras ang pasyente habang naghahanap
pa ng paraan ang mga naiwan.
Kapag naririnig ko ang mga ganitong
kwento, naiintindihan ko kung bakit
marami ang nadidismaya.
Ang kontribusyon ay bunga ng
mahabang oras ng trabaho.
May pawis na kapalit.
May sakripisyong ginawa para lang
maituloy ang hulog buwan-buwan.
Kaya natural lang na umasa ang bawat
miyembro na mararamdaman nila ang
tunay na halaga ng sistemang matagal
nilang sinuportahan.
Ang pondo para sa kalusugan ay dapat
nagbibigay ng kapanatagan sa oras ng
pangangailangan.
Yun ang inaasahan ng
ordinaryong Pilipino.
Yun ang inaasam ng bawat pamilyang
lumalaban para sa buhay ng mahal nila.
Sana dumating ang panahon na ang
unang maririnig sa ospital ay pag-asang
makakauwi ang pasyente.
Hindi ang tanong kung sapat ba ang pera
para maipagpatuloy ang gamutan.
Kung gusto mo ng mga ganitong content
na realtalk pero may direction, follow mo
naman ako para sabay tayong umasenso.
