Firing Line

Firing Line A news column written by veteran editor/journalist Robert B. Roque Jr. and published by TEMPO, Heral

03/09/2026

TIRED OF WRITING ABOUT BRIDGES


How many times have we heard of collapsing bridges in the country? Apparently, not too rarely. This time, the setting is in Tarlac, and we’re talking not just of one bridge, but two, in a single deadly night.

In a span of roughly 20 hours on August 28-29, 2026, habagat rains and a swollen Tarlac River tore down the Ninoy Aquino Bridge, then the Agana Bridge, cutting Tarlac City off from much of the province.

See story link in the comments section.

03/09/2026

OPINIONFIRING LINE: Tired of writing about bridges adminSeptember 3, 2026September 3, 202606 mins FIRING LINE: Tired of writing about bridges By Robert B. Roque Jr | September 3, 2026 How many times have we heard of collapsing bridges in the country? Apparently, not too rarely. This time, the settin...

PAGOD NANG MAGSULAT TUNGKOL SA MGA TULAYILANG beses na ba nating narinig ang tungkol sa bumabagsak na mga tulay sa bansa...
03/09/2026

PAGOD NANG MAGSULAT TUNGKOL SA MGA TULAY

ILANG beses na ba nating narinig ang tungkol sa bumabagsak na mga tulay sa bansa? Mukhang hindi na ito pambihira. Ngayon, Tarlac naman — at hindi isang tulay, kundi dalawa, sa loob ng isang gabing kumitil ng buhay.

Sa loob ng humigit-kumulang 20 oras noong Agosto 28-29, winasak ng habagat at rumaragasang Tarlac River ang Ninoy Aquino Bridge, kasunod ang Agana Bridge, na pumutol sa Tarlac City mula sa malaking bahagi ng lalawigan.

Tumatawid sa Agana ang isang Toyota Avanza nang bumigay ang tulay, dahilan upang mahulog sa ilog ang anim na sakay. Isa lamang ang nakaligtas. Ang mga bangkay nina James Patrick Taborlupa at isang babaeng hindi pa nakikilala ay inanod hanggang Dagupan at Bayambang. Dalawa pa ang nawawala habang sinusuyod ng PNP, militar at disaster teams ang ilog.

Munting awa lamang na naisara ng mga awtoridad ang mga tulay bago tuluyang gumuho. Maliit na ginhawa iyon kapag isang lalawigan ay ideklarang State of Calamity, nasisira ang mga pananim, at dumodoble ang biyahe.

Ang dalawang tulay na bumigay sa wala pang isang araw ay patunay na hindi aksidente lamang ang ganitong trahedya. Isa itong sakdal laban sa ating imprastraktura. Tulad ng Cabagan-Sta. Maria, Piggatan at Kaliwet—tulay pagkatapos ng tulay — iisa ang kwento: sobrang karga, kapabayaan at pag-iling-balikat ng mga institusyon, na kalaunan ay tinatawag na “structural fatigue.”

Pero ano nga ba ang nagpabagsak sa Ninoy Aquino Bridge?

Matapos ang ilang araw ng malakas na habagat, lumaki ang Tarlac River at bumilis ang agos, kaya lumitaw ang tanong tungkol sa scouring — ang pagkatangay ng lupa at latak sa paligid ng pundasyon at mga haligi.

Hindi pa natutukoy ng Department of Public Works and Highways at mga lokal na awtoridad ang eksaktong dahilan. River scouring ba? Pinsala sa pundasyon? Ilang dekada ng pagkasira? Mga dating pagkukumpuni? Katandaan ng tulay? O kombinasyon?

May tanong din tungkol sa posibleng quarrying at kung nakadagdag ito sa erosion at nagpahina sa pundasyon. Hindi pa ito napatutunayan at dapat siyasatin.

Samantala, naglalagay na si DPWH Secretary Vince Dizon ng Bailey bridge sa Agana — kailangan, pero pansamantalang lunas lamang. Ang tunay na tanong: sapat ba ang ginagawa ng pamahalaan upang tiyaking kakayanin ng matandang tulay ang lalong matitinding panahon at agos ng ilog?

Dalawang tulay sa halos isang araw ay hindi dapat ipagsawalang-bahala bilang malas lamang.

Kaya ang tanong: ano ngayon? Kikilos ba ang DPWH sa bilis ng Bailey bridge para sa permanenteng pagkukumpuni, o sa bilis ng ghost project pagdating sa pananagutan?

Hindi kayang maghintay ang Tarlac. Kailangang kumilos ngayon — muling magdisenyo, magpatibay, magsuri at mag-imbestiga, bago ang susunod na headline ay tungkol na naman sa bumagsak na tulay.

* * *

SHORT BURSTS. Para sa mga komento o reaksyon, mag-email sa [email protected] o mag-post sa sa X app (dating Twitter).

ILANG beses na ba nating narinig ang tungkol sa bumabagsak na mga tulay sa bansa? Mukhang hindi na ito pambihira. Ngayon, Tarlac naman — at hindi isang tulay, kundi dalawa, sa loob ng isang gabing kumitil ng buhay. Sa loob ng humigit-kumulang 20 oras noong Agosto 28-29, winasak ng habagat at rumar...

Wading in deep watersIn recent days of flood coverage in Metro Manila and across nine provinces in Luzon, several live r...
01/09/2026

Wading in deep waters

In recent days of flood coverage in Metro Manila and across nine provinces in Luzon, several live reporters were seen wading through floodwater, standing exposed to the water's brown elements while delivering their reports amid habagat rains. Social media took notice, and so did I. As someone who taught journalism for many years at UST, I find myself thinking hard about what these images actually mean, and what they cost.

Having started my career covering the police beat, I have never doubted the value of a reporter who has lived the story before telling it. I remember a colleague who once dipped and swam in Manila Bay simply to understand, firsthand, the itch and dangers he was reporting on. That kind of immersion has its place. But immersion is not the same as endangerment, and I think TV news has reached a point where the two are too easily confused.

One concerned journalist put the question well online: are newsrooms, chasing a better shot or better ratings, now manufacturing danger instead of merely documenting it? I share that unease. In every newsroom I worked in, one rule was never spoken aloud because it did not need to be — no story is worth a journalist's life. Safety comes before the shot. It is the message, not the medium, that audiences must focus on.

Today, that safeguard feels optional. Residents already post their own footage from inside the flood. TV crews already capture the water, the wreckage, the fear. The public already feels the danger through visuals and through the community's own voices. Once that is achieved, sending a reporter into contaminated water adds spectacle, not truth.

I do not say this to judge the young reporters eager to prove themselves in their first deployments. It’s admirable that they have those instincts in the field. Nor do I judge a veteran anchor whose composure broke on air while reporting from a community in Bulacan that has been drowning for decades. Her reaction of seeming disgust was not unprofessional as some negative commenters perceive. It was honest, and honesty on camera deserves understanding, not mockery.

But I do have a question to ask to TV newsroom managers these days: Whatever happened to that unspoken rule in every newsroom I've known — that no story is worth a journalist's life, that a reporter's safety to report and file his or her story takes precedence over putting oneself in harm's way just to get the shot, that every effort is about the story and never the story of the reporter risking it?

Should you not know when the story has already been told, and bring your reporters home unharmed to tell the next one? We need these passionate journalists working tomorrow, not recovering from what they waded into today. Preserve them. That is not weakness. That is the job done right.

* * *

SHORT BURSTS. For comments or reactions, email [email protected] or tweet via X app (formerly Twitter). Read current and past issues of this column at https://www.thephilbiznews.com

https://thephilbiznews.com/2026/09/01/firing-line-wading-in-deep-waters/

By Robert B. Roque, Jr. In recent days of flood coverage in Metro Manila and across nine provinces in Luzon, several live reporters were seen wading through floodwater, standing exposed to the water’s brown elements while delivering their reports amid habagat rains. Social media took notice, and s...

01/09/2026

WADING IN DEEP WATERS

One concerned journalist put the question well online: are newsrooms, chasing a better shot or better ratings, now manufacturing danger instead of merely documenting it? I share that unease. In every newsroom I worked in, one rule was never spoken aloud because it did not need to be — no story is worth a journalist’s life. Safety comes before the shot. It is the message, not the medium, that audiences must focus on.

Today, that safeguard feels optional. Residents already post their own footage from inside the flood. TV crews already capture the water, the wreckage, the fear. The public already feels the danger through visuals and through the community’s own voices. Once that is achieved, sending a reporter into contaminated water adds spectacle, not truth.

See link in the comments section for the full article.

01/09/2026

In recent days of flood coverage in Metro Manila and across nine provinces in Luzon, several live reporters were seen wading through floodwater, standing exposed to the water's brown elements while delivering their reports amid habagat rains. Social media took notice, and so did I. As someone who taught journalism for many years at UST, I find myself thinking hard about what these images actually mean, and what they cost.
Read here:
https://thenationweek.com/2026/09/01/firing-line-wading-in-deep-waters/

NAKALUBOG SA MALALIM NA BAHASA mga nakaraang araw ng pagbabalita tungkol sa baha sa Metro Manila at siyam na lalawigan s...
01/09/2026

NAKALUBOG SA MALALIM NA BAHA

SA mga nakaraang araw ng pagbabalita tungkol sa baha sa Metro Manila at siyam na lalawigan sa Luzon, may eksenang paulit-ulit nating nakita: reporter na hanggang tuhod o baywang sa baha, hawak ang mikropono, habang pilit na inihahatid ang live report sa gitna ng habagat.

Napansin ito ng social media. Napansin ko rin.

Bilang matagal na nagturo ng journalism sa UST, napaisip ako: Kailan naging requirement sa trabaho ang lumusong sa baha para lang mapatunayan na talagang may baha?

Nagsimula ako sa police beat, kaya alam ko ang halaga ng reporter na hindi takot lumapit sa kwento. May kasamahan pa nga akong minsang lumangoy sa Manila Bay para maranasan mismo ang kati at panganib na kanyang iniuulat. Iyan ang immersion.

Pero ibang usapan ang immersion sa paglalagay ng sarili sa peligro. At sa TV news ngayon, tila lumalabo na ang hangganan.

May isang journalist na nagtanong online: Sa paghahabol sa mas magandang kuha o mas mataas na ratings, gumagawa na ba ng panganib ang newsroom sa halip na nagdodokumento lamang nito?

Magandang tanong.

Sa bawat newsroom na pinasukan ko, may isang tuntuning hindi na kailangang sabihin dahil dapat likas na itong naunawaan: walang kuwentong katumbas ng buhay ng reporter. Safety first bago magandang shot.

Dahil ang mahalaga ay ang kwento, hindi ang reporter na kailangang magbuwis ng buhay para maging magandang footage ang kwento.

At tutal, hindi naman tayo kapos sa larawan. Ang mga residente mismo ay nagpo-post mula sa loob ng baha. Nakukuha na ng TV crews ang rumaragasang tubig, pinsala at takot. Naririnig na natin ang boses ng mga taong ilang oras o araw nang stranded.

Kapag naipakita na ang panganib, ano pa ang naidaragdag ng reporter na lulubog sa parehong tubig?

Mas maraming impormasyon? Hindi.

Mas maraming katotohanan? Hindi rin.

Mas maraming drama? Ayun.

Hindi ko sinisisi ang mga batang reporter na gustong patunayan ang sarili sa unang deployment. Ganoon talaga kapag bata at sabik. Kahanga-hanga ang tapang nila.

Hindi ko rin huhusgahan ang beteranang anchor na napaiyak habang nag-uulat mula sa isang komunidad sa Bulacan na ilang dekada nang nilulunod ng baha. Ang reaksyon niyang tila pagkasuklam ay hindi kawalan ng propesyonalismo. Tao lang siya. At ang pagiging tao sa harap ng kamera ay hindi dapat maging katatawanan.

Ang tanong ay para sa mga newsroom manager: Nasaan na ang dating simpleng tuntunin — walang kwento ang katumbas ng buhay ng mamamahayag?

Hindi ba dapat alam ninyo kung kailan sapat na ang kwento?

Iuwi ang reporter. Buhay. Ligtas. Handa para sa susunod na assignment.

Kailangan natin sila bukas, hindi nagpapagaling sa ospital dahil sa kuhang sana’y hindi naman kailangang makuha.

Hindi iyon kahinaan.

Iyon ang pamamahayag na ginawa nang tama.

* * *

SHORT BURSTS. Para sa mga komento o reaksyon, mag-email sa [email protected] o mag-post sa sa X app (dating Twitter).

SA mga nakaraang araw ng pagbabalita tungkol sa baha sa Metro Manila at siyam na lalawigan sa Luzon, may eksenang paulit-ulit nating nakita: reporter na hanggang tuhod o baywang sa baha, hawak ang mikropono, habang pilit na inihahatid ang live report sa gitna ng habagat. Napansin ito ng social media...

01/09/2026

𝐍𝐚𝐤𝐚𝐥𝐮𝐛𝐨𝐠 𝐬𝐚 𝐦𝐚𝐥𝐚𝐥𝐢𝐦 𝐧𝐚 𝐭𝐮𝐛𝐢𝐠
https://hatawtabloid.com/2026/09/01/nakalubog-sa-malalim-na-tubig/

𝙁𝙄𝙍𝙄𝙉𝙂 𝙇𝙄𝙉𝙀
𝙣𝙞 𝙍𝙤𝙗𝙚𝙧𝙩 𝘽. 𝙍𝙤𝙦𝙪𝙚, 𝙅𝙧.

SA MGA nakaraang araw ng pagbabalita tungkol sa baha sa Metro Manila at siyam na lalawigan sa Luzon, may eksenang paulit-ulit nating nakita: reporter na hanggang tuhod o baywang sa baha, hawak ang mikropono, habang pilit na inihahatid ang live report sa gitna ng habagat.

Napansin ito ng social media. Napansin ko rin.

Bilang matagal na nagturo ng journalism sa UST, napaisip ako: Kailan naging requirement sa trabaho ang lumusong sa baha para lang mapatunayan na talagang may baha?

Nagsimula ako sa police beat, kaya alam ko ang halaga ng reporter na hindi takot lumapit sa kuwento. May kasamahan pa nga akong minsang lumangoy sa Manila Bay para maranasan mismo ang kati at panganib na kanyang iniuulat. Iyan ang immersion.

Pero ibang usapan ang immersion sa paglalagay ng sarili sa peligro. At sa TV news ngayon, tila lumalabo na ang hangganan.

May isang journalist na nagtanong online: Sa paghahabol sa mas magandang kuha o mas mataas na ratings, gumagawa na ba ng panganib ang newsroom sa halip na nagdodokumento ng mga pangyayari?

Magandang tanong.

Sa bawat newsroom na pinasukan ko, may isang tuntuning hindi na kailangang sabihin dahil dapat likas na itong nauunawaan: walang kuwentong katumbas ng buhay ng reporter. Safety first bago magandang shot.

Dahil ang mahalaga ay ang kuwento, hindi ang reporter na kailangang magbuwis ng buhay para maging magandang footage ang kuwento.

At tutal, hindi naman tayo kapos sa larawan. Ang mga residente mismo ay nagpo-post mula sa loob ng baha. Nakukuha na ng TV crews ang rumaragasang tubig, pinsala at takot. Naririnig na natin ang boses ng mga taong ilang oras o araw nang stranded.

Kapag naipakita na ang panganib, ano pa ang naidaragdag ng reporter na lulubog sa parehong tubig?

Mas maraming impormasyon? Hindi.

Mas maraming katotohanan? Hindi rin.

Mas maraming drama? Ayun.

Hindi ko sinisisi ang mga batang reporter na gustong patunayan ang sarili sa unang deployment. Ganoon talaga kapag bata at sabik. Kahanga-hanga ang tapang nila.

Hindi ko rin huhusgahan ang beteranang anchor na napaiyak habang nag-uulat mula sa isang komunidad sa Bulacan na ilang dekada nang nilulunod ng baha. Ang reaksiyon niyang tila pagkasuklam ay hindi kawalan ng propesyonalismo. Tao lang siya. At ang pagiging tao sa harap ng kamera ay hindi dapat katatawanan.

Ang tanong ay para sa mga newsroom manager: Nasaan na ang dating simpleng tuntunin — walang kuwento ang katumbas ng buhay ng mamamahayag?

Hindi ba dapat alam ninyo kung kailan sapat na ang kuwento?

Iuwi ang reporter. Buhay. Ligtas. Handa para sa susunod na assignment.

Kailangan natin sila bukas, hindi nagpapagaling sa ospital dahil sa kuhang sana’y hindi naman kailangang makuha.

Hindi iyon kahinaan.

Iyon ang pamamahayag na ginawa nang tama.

* * *

SHORT BURSTS. Para sa mga komento o reaksiyon, mag-email sa [email protected] o mag-post sa sa X app (dating Twitter).

MAGANDA EV PARKING RULE, PERO ANO PA?NAKATAKDANG ilabas ng Department of Energy ang circular na nag-aatas sa mga may-ari...
27/08/2026

MAGANDA EV PARKING RULE, PERO ANO PA?

NAKATAKDANG ilabas ng Department of Energy ang circular na nag-aatas sa mga may-ari ng gusali na maglaan ng 5 porsyento ng parking slot para sa Electric Vehicle charging stations. Malaking hakbang ito upang matiyak na may isa sa bawat 20 slot — at makatutulong sa paggamit ng EV.

Mula sa pananaw ng ESG (Environmental, Social, and Governance), itinutulak nito ang pagbabawas ng pagdepende sa langis at carbon footprint. Hindi ako tutol sa layunin. Pero sino ang sasagot sa gastos? Ang mga may-ari ng gusali, syempre?

Ang unfunded mandate na ito sa ngalan ng green progress ang problema sa isang gobyernong baon sa korapsyon pero ipinapasa sa pribadong sektor ang gastusin. At iyan ang nakaiinis.

Bago obligahin ang mga may-ari na magtayo ng charging infrastructure, hindi ba dapat muna nating tanungin ang gobyerno kung ilang charging station ang itinatayo nito?

May isa pang tanong: Dapat ba nating obligahin ang bawat bumibili ng sasakyan na patunayang mayroon siyang permanenteng parking space? Sa ngayon, ang mga kalye natin ang garahe ng kalahati ng Metro Manila, at walang gumagawa ng paraan para ayusin iyon.

At heto ang huling tanong: Ano ang plano para sa bawat EV kapag wala na itong silbi? Hindi ba dapat obligahin ang manufacturers at distributors na bawiin ang sasakyan at tustusan ang maayos na pagtatapon ng mga baterya at scrap?

O ine-encourage lang natin ang bentahan ngayon habang ipinapasa sa 2035 ang problema ng toxic waste? Kung walang end-of-life plan para sa EV junk, may respeto kong sasabihin: wala pang karapatan ang gobyerno na itulak ang paggamit, parking at charging ng mga EV.

Kalusugan ba ni Loren ang tunay na problema?

Nasa France ba si Sen. Loren Legarda, o wala? Ang matagal niyang medical leave ay dahil umano sa problema sa baga, ayon kay Sen. Ping Lacson, na nagsabing tinawagan siya ni Legarda at nag-aalala sa kalagayan nito.

Dapat ganoon din ang maramdaman ko, pero ang timing ang hindi ko maiwasang pag-isipan. Halos tumapat ang kanyang leave sa preliminary investigation ng Ombudsman laban sa kanya at sa anak niyang si Batangas Rep. Leandro Leviste, kaugnay ng ₱10.44 bilyong hindi nabayarang obligasyon sa “ghost electricity” — mga solar contract na hindi na-deliver ng kompanya nito.

Naniniwala si Lacson sa medical condition ni Legarda, pero tinawag ni Assistant Ombudsman Mico Clavano na “suspicious” ang timing. Siyempre, maaaring parehong totoo ang dalawang bagay, at hindi tayo nanghuhusga.

Pero heto ang aking pananaw: Sana ay masabi ko ito nang direkta kay Sen. Loren. Hindi ko iniisip na gusto mong malubog sa gulong ginawa ng iyong anak. Pero nasa hustong gulang na si Leviste — may sapat nang edad para humabol sa ₱10-bilyong prangkisa at managot sa ginawa niya rito.

Kung ikaw pa rin ang anti-graft, anti-corruption na Loren na dating pinagkakatiwalaan ng publiko, maaari mo pa ring patunayan iyon. Tigilan ang pag-aayos ng optics mula sa ospital sa ibang bansa at hayaan ang iyong anak na harapin ang mga bagay na buong karera mong ipinaglaban na panagutin sa iba.

Hindi iyon kalupitan, Madam Senator. Iyan ay tough love. Baka iyan ang utang mo sa publiko — at maging sa iyong anak.

* * *

SHORT BURSTS. Para sa mga komento o reaksyon, mag-email sa [email protected] o mag-post sa sa X app (dating Twitter).

NAKATAKDANG ilabas ng Department of Energy ang circular na nag-aatas sa mga may-ari ng gusali na maglaan ng 5 porsyento ng parking slot para sa Electric Vehicle charging stations. Malaking hakbang ito upang matiyak na may isa sa bawat 20 slot — at makatutulong sa paggamit ng EV. Mula sa pananaw ng...

Address

Quezon City
1102

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Firing Line posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Firing Line:

Shortcuts

Share