08/02/2026
ANG KASAL NA MAY PRESYO
Tahimik ang loob ng simbahan.
Amoy kandila at bulaklak ang hangin. Ang sahig ay kumikislap sa liwanag ng mga ilaw, parang hinahanda ang lahat para sa isang perpektong pangarap.
Si AMARA DEL ROSARIO ay nakatayo sa pintuan, suot ang puting gown na siya lang ang gumastos. Simple, walang mamahaling burda, pero malinis at maayos—katulad ng buhay na nais niyang pasukin.
Sa likod niya, ang kanyang ina, si ROSITA, ay pinipigil ang luha.
“Anak… masaya ka ba?” mahinang tanong nito.
Ngumiti si Amara.
“Oo, Ma.”
Pero sa dibdib niya, may kaba na hindi niya maipaliwanag.
Tahimik ang loob ng simbahan.
Amoy kandila at bulaklak ang hangin. Ang sahig ay kumikislap sa liwanag ng mga ilaw, parang hinahanda ang lahat para sa isang perpektong pangarap.
Si AMARA DEL ROSARIO ay nakatayo sa pintuan, suot ang puting gown na siya lang ang gumastos. Simple, walang mamahaling burda, pero malinis at maayos—katulad ng buhay na nais niyang pasukin.
Sa likod niya, ang kanyang ina, si ROSITA, ay pinipigil ang luha.
“Anak… masaya ka ba?” mahinang tanong nito.
Ngumiti si Amara.
“Oo, Ma.”
Pero sa dibdib niya, may kaba na hindi niya maipaliwanag.
ANG MGA PAALALA SA IMBITASYON
Sa wedding invitation, malinaw ang nakasulat:
“Ang inyong presensya ay sapat na regalo.”
Ilang ulit iyong binasa ni Amara bago ang kasal.
Iyon ang ipinaglaban niya kay Rafael.
“Ayokong may mapahiya,” sabi niya noon.
Tumango si Rafael. “Oo naman. Hindi tayo naghihintay ng kapalit.”
At naniwala siya.
ANG ANUNSYONG YUMANIG SA BULWAGAN
Masaya ang reception.
May tawanan. May halakhakan. May palakpakan.
Hanggang biglang nagbago ang tono ng musika.
“Mga bisita,” masiglang sigaw ng host,
“oras na po para sa MONEY DANCE!”
Parang tinamaan ng kidlat si Amara.
Lumingon siya kay Rafael.
Hindi siya nagsalita.
Ngumiti lang.
“At para mas masaya,” dagdag ng host,
“per table po ang pagsabit ng pera para alam natin kung sino ang nagbigay.”
Parang huminto ang mundo.
Isa-isang tinawag ang mesa.
“Table 4… wala pa po?”
“Tulungan naman po natin ang bagong kasal!”
Nakita ni Amara ang kanyang ama—nakayuko.
Ang kanyang ina—kinakalkal ang pitaka.
“Ma… huwag na,” pabulong niyang sinabi habang nanginginig.
Pero ngumiti si Rosita.
“Ayaw kitang mapahiya, anak.”
Isang libo.
Huling perang itinabi para sa kuryente.
Tumulo ang luha ni Amara—hindi sa mata, kundi sa loob.
ANG GABI NG MGA RESIBO
Sa honeymoon suite, may tanawin ng dagat.
Tahimik. Mamahalin.
Pero hindi romantiko ang eksena.
May hawak na cellphone si Rafael.
Nagko-compute.
“Alam mo ba,” sabi niya,
“kung hindi tayo nag-money dance, lugi ako.”
Napahigpit ang hawak ni Amara sa kumot.
“Rafael… kasal ‘to. Hindi negosyo.”
Tumawa siya.
“Practical lang.”
At sa gabing iyon, natulog si Amara katabi ng lalaking hindi niya na lubos kilala.
Ipagpapatuloy....
Nasa comment section ang karugtong👇👇
