12/07/2026
Ang Huling Mensahe Part 1
Pitong taon nang magkasintahan sina Lea at Marco.
Marami na silang pinagdaanan—hirap, pangarap, at mga pangakong sabay nilang binuo. Akala ni Lea, siya na ang babaeng pakakasalan ni Marco.
Hanggang isang gabi.
Habang natutulog si Marco, nagliwanag ang cellphone nito.
“I miss you. Kailan mo sasabihin sa kanya ang tungkol sa atin?”
Napahawak si Lea sa dibdib niya.
Hindi siya umiyak.
Hindi siya nagalit.
Tahimik niyang ibinalik ang cellphone sa tabi ni Marco at buong magdamag na nakatitig sa kisame.
Kinabukasan, normal siyang kumilos.
Nagluto siya ng paboritong almusal ni Marco, ipinaglaba ang mga damit nito, at hinalikan pa ito bago pumasok sa trabaho.
Akala ni Marco, wala siyang alam.
Sa loob ng isang linggo, inipon ni Lea ang lahat ng lakas ng loob na natitira sa kanya.
Hindi siya nakipag-away.
Hindi siya nagsisigaw.
Hindi rin siya humingi ng paliwanag.
Sa halip, tahimik niyang inayos ang kanyang mga gamit at lumipat ng tirahan habang nasa trabaho si Marco.
Pag-uwi nito, wala na si Lea.
Malinis ang bahay.
Walang kalat.
Walang litrato nilang dalawa.
Tanging isang sobre ang naiwan sa mesa.
Kinabahan si Marco habang binubuksan ito.
Nakasaad doon:
“Hindi ako umalis dahil hindi na kita mahal.”
“Umalis ako dahil mas mahal ko na ang sarili ko kaysa manatili sa isang taong pinili akong lokohin.”
“Sana, sa susunod na may magmahal sa’yo nang totoo, huwag mo nang hintaying mawala siya bago mo pahalagahan.”
Napaupo si Marco at doon lang niya naramdaman ang bigat ng pagkawala.
Sinubukan niya itong tawagan.
Blocked.
Nagpunta siya sa bahay ng mga magulang ni Lea.
Wala na rin ito roon.
Lumipas ang mga taon.
May asawa na ang babaeng ipinagpalit niya.
At si Lea?
Natagpuan niya ang taong hindi kailanman pinaramdam sa kanya na kailangan niyang makipagkumpitensya para mahalin.
Doon naunawaan ni Marco ang pinakamahirap na aral sa pag-ibig.
Hindi lahat ng taong handang magpatawad ay handang manatili.
At may mga “paalam” na hindi na sinusundan ng “pwede pa ba?”
Part 2 and 3 in the comment section
