30/08/2026
Pls hide my identity po ka miseas
Ako po ay isang house wife, kasal po kame, may tatlong anak at matagal na po kaming nagsasama ni marino
Hindi ko alam kung tama bang ilabas ko ito, pero sobrang bigat na ng lahat. Matagal ko nang kinikimkim ang sakit at ayoko nang magkunwari na okay lang ako.
Gusto kong ikuwento ang nangyari sa pagsasama namin ni Marino.
Sa tagal naming nagsasama, akala ko kilalang-kilala ko na siya. Siya ang taong pinagkatiwalaan ko, minahal ko nang buong-buo, at pinili ko sa araw-araw. Marami kaming pinagdaanan—problema sa pera, away, pagsubok sa pamilya—pero pinili kong manatili dahil naniniwala akong kaya naming malampasan ang lahat.
Pero hindi ko akalaing ang pinakamalaking pagsubok pala ay manggagaling mismo sa kanya.
Napansin kong nagbago si Marino. Mas naging sikreto siya sa cellphone niya. Kapag may nagme-message, lumalayo siya. Kapag tinatanong ko kung sino, sasabihin niyang wala lang. Madalas din siyang umuwi nang late at marami nang dahilan kung bakit hindi niya ako makausap nang maayos.
Bilang asawa, ramdam kong may mali.
Ayaw kong maging mapaghinala. Ilang beses kong pinilit ang sarili kong magtiwala. Sinabi ko sa sarili ko na baka pagod lang siya, baka maraming problema, baka nag-o-overthink lang ako.
Hanggang sa nalaman ko ang katotohanan.
May ibang babae si Marino.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang malaman na may ibang taong minamahal o ang malaman na habang ako ay buong puso siyang ipinagtatanggol, siya naman pala ay may ibang pinipili.
Nang komprontahin ko siya, umamin siya. Humingi siya ng tawad. Sinabi niyang nagkamali siya at gusto niyang ayusin ang pamilya namin.
Pero paano ba agad magpapatawad sa isang taong paulit-ulit mong pinagkatiwalaan?
Umiyak ako nang gabing yon. Hindi dahil mahina ako, kundi dahil parang gumuho ang buong buhay na akala ko ay matatag. Ang dami kong tanong sa sarili ko.
“Hindi ba ako naging mabuting asawa?”
“May kulang ba sa akin?”
“Bakit niya nagawa sa akin iyon?”
Pero habang lumilipas ang panahon, napagtanto ko na hindi ko kailangang sisihin ang sarili ko sa desisyong ginawa niya. Ang pangangaliwa ay kanyang pinili. Hindi ko iyon kasalanan.
Mahal ko pa rin si Marino, at iyon ang pinakamahirap tanggapin. Dahil kahit nasaktan niya ako, may bahagi pa rin sa akin na umaasang babalik ang dating asawa na minahal ko.
Pero natutunan ko rin na ang pagmamahal ay hindi dapat nangangahulugan na kailangan kong tiisin ang paulit-ulit na sakit.
Kung talagang nagsisisi siya, kailangan niyang patunayan iyon sa gawa. Hindi sapat ang sorry. Hindi sapat ang pangako. Kailangan niyang ibalik ang tiwala na siya mismo ang sumira.
Hindi ko pa alam kung mapapatawad ko siya nang tuluyan o kung darating ang araw na pipiliin kong umalis.
Sa ngayon, gusto ko lang ng kapayapaan.
At kung may ibang babae o asawa na nakakaranas ng ganitong sitwasyon, gusto kong sabihin sa kanya: huwag mong sisihin ang sarili mo sa pagtataksil ng ibang tao. Hindi nababawasan ang halaga mo dahil may taong hindi marunong maging tapat sa iyo.
Minsan, ang pinakamahirap na desisyon ay hindi kung mamahalin mo pa ba siya.
Ang pinakamahirap ay kung kaya mo pa bang mahalin ang sarili mo habang nananatili ka sa isang relasyong paulit-ulit kang sinasaktan.
'swife
