02/03/2026
Missile strike.
Sirens wailing.
Mga tao tumatakbo papunta sa bomb shelter.
Sa gitna ng kaguluhan…
may isang Pilipina na hindi tumakbo palayo.
Tumakbo siya papunta sa panganib.
Isang caregiver.
Isang OFW.
Isang tahimik na bayani.
Noong March 1, 2026, kinumpirma ng pamahalaan ng Pilipinas—
ang unang Pilipinong nasawi sa lumalalang conflict sa Middle East.
Ang kanyang pangalan:
Mary Anne Velazquez Rivera.
Isang caregiver sa Israel.
Isang anak ng Pangasinan.
Isang Pilipinang nagtatrabaho sa ibang bansa para sa pamilya.
Habang tumutunog ang air raid sirens,
habang ang lahat ay nagmamadaling magtago—
hindi niya iniwan ang kanyang pasyente.
Sa halip, inalalayan niya ito,
patungo sa bomb shelter.
Pero bago pa sila makarating…
tinamaan ang lugar ng airstrike.
Shrapnel mula sa pagsabog—
ang kumitil sa kanyang buhay.
Hindi siya sundalo.
Wala siyang armas.
Pero sa huling sandali ng kanyang buhay—
pinili niyang maglingkod.
Pinili niyang tumulong.
Pinili niyang unahin ang iba.
Sa isang digmaan na hindi kanya,
may isang Pilipina ang naging bayani.
Tahimik.
Walang kamera.
Walang spotlight.
Pero ang kanyang sakripisyo…
hinding-hindi magiging tahimik.
Dahil sa bawat OFW na umaalis ng bansa,
dala nila hindi lang pangarap—
kundi tapang.
At minsan…
ang tapang na iyon ang nagiging dahilan
kung bakit sila hindi na nakakauwi.
Isang OFW.
Isang caregiver.
Nasawi sa tungkulin.
At sa huling sandali—
hindi niya iniwan ang kanyang pasyente.
