30/08/2026
๐๐๐๐๐๐๐๐๐ | ๐๐ฅ๐๐ง๐ ๐๐ซ๐๐ฐ ๐ง๐ ๐๐๐ฅ๐๐ง๐ ๐๐ข๐ญ๐๐ฐ
Gumuho na ang Aquino at Agana.
Nakakahiya.
Nakakasuka.
Pero hindi nakakapagtaka.
Kaya sig**o buwaya ang ginagamit na simbolo sa kanila dahil bumaha man at magpatuloy ang pag-ulan, nakatunganga pa rin sila at lumalangoy sa kapabayaan. Sa lagay na ito, tila silaโy maihahalintulad sa mga hayop na ang tanging alam lang ay sumabay sa agos ng kapalaran at tanggapin ang mga nangyayaring kawalang-hiyaan.
Kung sabagay, kung ikaw naman mismo ang may kagagawan ng katiwalian, hindi mo isisiwalat at ilalaglag ang iyong pinaka-iingatang pangalan. Imbes na akuin ang kasalanan, mas pipiliin mo nga namang sisihin ang pag-ulan dahil โhindi ito mapipigilanโ. Tama naman. Ang pag-ulan, hindi mapipigilan. Ngunit ang pagbaha, gawa ng inyong pagiging gahaman.
Tinatapos tayo hindi sa pamamagitan ng dahas, kundi ang alas. Hindi na balisong at baril ang ginagamit sa atin ngayon, posisyon na at koneksyon. Ang malala pa, ang mga iniluklok ang dahilan ng pagbagsak ng bansa.
Paano kaya nila nakakayanang umupo sa isang tabi, i-angat ang kanilang sarili, at ngumiti, habang batid nilang sa bawat segundo at minutong lilipas, mayroong napapahamak at maaaring mapahamak dahil sa kagagawan nila? Mabuti nga at pinapakalma pa sila ng kanilang konsensya, dahil kung hindi, siguradong wala na tayong makikitang politikong nakakangiti pa rin sa balita.
Binibilang din kaya nila ang bawat delata para alam nila ang magiging bilang ng kanilang ipapanalong balota? Dahil kung oo, dapat sig**o bilang din ang lahat ng buwis na ipinapataw ng gobyerno sa mga Pilipino, ibinubulsa ng mga politiko, at nagiging dahilan ng pagkawala ng buhay ng maraming tao.
Salamat na rin sig**o sa mga ipinamimigay nila, baka maaari na itong solusyon sa pagkasira ng mga proyektong โpara sa mga Pilipinoโ. Ang mga lalagyan ng delata na lang sig**o ang ipapain natin sa mga tulay upang wala na muling buhay na malalagay sa katapusan. Dahil sa bagal ng pagkilos ng mga nasa pwesto, baka mamuti ang mga mata natin sa paghihintay ng pagbabago.
Iyong malakas na ulan na sig**o ang paraan ng kalikasan upang isiwalat ang lahat ng pang-uuto sa atin ng mga kandidatong minsang pinagkatiwalaan. Dahil kung tunay nilang ginugugol ang oras nila sa paggawa ng makakabuti para sa atin, magdamag mang hindi humupa ang ulan at paghampas ng hangin, hindi tayo babahain, walang imprastrukturang kailangang ayusin, at walang buhay na malalagay sa alanganin.
Kumbaga sa bubong na patuloy nasisira tuwing tag-ulan, hindi natin kailangan ng pantapal para ang suliranin ay mawakasan, kundi pamalit na hindi hahayaang malunod tayo sa loob ng ating tahanan. Walang silbi ang mga tulong nilang aabot lang ng ilang araw kung ang mga proyektong dapat inayos, pinag-isipan, at hindi kinulimbat ay wala namang bitaw.
Hindi tayo binabaha dahil sa ulan. Binabaha tayo dahil sa kapabayaan, katiwalian, at kawalang-hiyaan.
Nalulunod na tayo.
Nilulunod nila tayo.
Mananatili na lang ba tayong ganito?
Kaya maging mapagmasid tayo, huwag maging panatiko. Dahil sa oras ng paglubog at kapahamakan, mananatili sa tuktok ng tatsulok ang pamahalaan, habang patuloy na nalulunod at inaanod ang mga mamamayan.
Aminin man natin o hindi, mas mayroon silang pribilehiyo. Tayo? Mga ordinaryo lamang na Pilipino. Pero iyon ang mahalaga. Mga ordinaryo tayong Pilipino at hindi parte ng gobyerno. Dahil kung kasama nila tayo, kawawa ang susunod na henerasyong Pilipino.
Kung sanang ang makakapal na mukha ng mga kurakot lang ang ginawang pundasyon sa mga tulay, tiyak ang mga itoโy matitibay.
Hindi pala sila maihahalintulad sa hayop. Dahil ang hayop, nakikiramdam. Sila, walang pakialam.
Lumipas na ang ilang araw, wala pa rin kayong bitaw.
| Isinulat ni: Tala
| Dibuho ni: Joyce Xyriel Ramos
| Inilapat ni: Jayden Bermudo
โโโโโโโโโโโโโโโโโโโโโโโ
๐๐จ๐ง๐ญ๐๐๐ญ ๐ฎ๐ฌ:
๐ฉ: ๐ฅ๐ฌ๐ญ๐ก๐๐ฐ๐จ๐ซ๐ค๐ฃ๐ซ@๐ ๐ฆ๐๐ข๐ฅ.๐๐จ๐ฆ
๐๐ข๐ง๐ญ๐. ๐๐ข๐ง๐ข๐ . ๐๐ข๐ง๐๐ข๐ .