https://www.facebook.com/107420048246149/

Komyu, The CSU Communicator, Student Services Building, Cagayan State University, Caritan Sur, Tuguegarao City (2026)

01/05/2026

| Sa mga araw na papalapit sa pagtatapos, tila mas lumilinaw ang bigat at halaga ng bawat sandaling lumipas.

Hindi naging madali ang lahat.
May mga panahong kinailangan nating buhatin ang sarili kahit pagod na pagod na.
May mga gabing puno ng alinlangan kung kakayanin pa ba, kung aabot pa ba.
Ngunit sa kabila ng lahat, narito pa rin tayo.

Unti-unti nang nauubos ang mga araw na dati’y akala natin ay napakarami pa.
Kasabay nito ang mga sandaling nais sana nating patagalin—ang mga tawanang pumapawi sa bigat, ang pagod na may dalang ngiti, at ang mga taong naging tahanan sa gitna ng ating paglalakbay.

May lungkot sa pagtatapos, hindi ito maitatanggi.
Ngunit may kasabay itong tahimik na pananabik.
Pananabik sa kung ano ang naghihintay.

Sapagkat ang bawat wakas ay hindi lamang pagtatapos.
Ito rin ay panimula.

Isang hakbang tungo sa mga lugar na hindi pa natin nararating, sa mga sandaling hindi pa natin nararanasan, at sa mga pagkakataong huhubog pa sa kung sino tayo.

Maaaring hindi pa malinaw ang lahat.
Maaaring may takot pa rin.
Ngunit gaya ng dati, magpapatuloy tayo.

Sa nalalapit na pagtatapos, nawa’y matutunan nating lingunin ang nakaraan nang may pasasalamat at harapin ang hinaharap nang may tapang.

Sapagkat ang oras ay patuloy na umaagos, at sa bawat agos nito ay may panibagong simula na nalalapit.

-
Words by Jaja Villa
Art by Jenverly Bugaoisan

10/04/2026

| HULING LAKAS

Katulad ng ilang tagumpay na walang palakpak, mayroon ding mga laban na tahimik kung ipanalo. Mga pagkakataong sarili lamang natin ang saksi sa mga puntong ang lubid na ating kinakapitan ay pilit nating iniingatan, huwag lamang mapatid bilang senyales ng pagsuko.

May mga gabing tila nawawala ang kinang ng mga tala, dahil binabalot tayo ng kapaguran. Mula sa mga pagsusulit sa kursong halo-halo ang hirap, sa mga pananaliksik at papel na kailangang tapusin at ipasa, sa paghabol sa oras ng pagsasara ng mga link— mga responsibilidad na tahimik na binubuhat ng mga estudyante.

Sa dami ng pasanin sa buhay mag-aaral, tila ba pasan ng bawat isa ang mundo. At sa mga sandaling ito, panghihina ang nangingibabaw. Hindi na rin kayang pawiin ang pagod na nakabaon sa isip at katawan. Ang mga luhang pilit pinipigilan ay unti-unti nang kumakawala, kasabay ng isiping tila wala nang pag-asa.

Ngunit hindi rito nagtatapos ang lahat. May huling lakas pa. Mapatid man ang lubid, may iba pang pagkakapitan.

Sa dulo ng lahat, sa gitna ng nalalapit na pagsuko, nariyan ang panalangin— hindi maingay, ngunit punong-puno ng sinseridad. Ibuhos mo man ang lahat, hinding-hindi ito naglalagay ng hangganan, magaan lamang ang mabigat na dibdib.

Sa sandaling magkulang ang lakas at maramdaman nating wala nang malalapitan, ang taimtim na panalangin ang nagiging gabay tungo sa malinaw na direksyon— isang gabay na handang umakay sa oras ng kapaguran. Kaya nitong pawiin ang luhang walang tigil at maghatid ng pag-asang akala natin ay nawala na.

Kay hirap man harapin ang mga problema, madapa man sa daan, ang pananalig ay nananatiling mabisang paraan upang ipagpatuloy ang laban.

At kailanman, hindi nito ipinahihiwatig na ikaw ay mahina— ipinapakita lamang nito na may pinaniniwalaan kang higit sa iyong sarili.

-
Words by Rovelyn Lasam
Artwork by Jeff Lee Yan Jose

06/04/2026

| Walang Manwal Kung Paano Lumipad

Walang manwal kung paano lumipad. Kung paano tayo dapat gumalaw. Maging ang kawalan ng manwal sa kung paano maging sa lahat ng aspeto ng ating buhay.

Minsan paakyat sa matarik na lakbayin ang paraan. Madalas pagdausdos ito o paggulong pababa na may kasamang galos. Walang nagturo sa atin kung paano ang tamang paglipad, dahil nga hindi lang naman sa paglipad umiikot ang paglalakbay natin bilang tao. Sa isang banda, magandang paalala ito na magdahan-dahan.

Hindi natin kontrolado ang daang lalakaran natin, maging kung maliwanag ang papawirin sa panahong iyon. Wala ring makapagsasabi sa atin sa haba ng kagubatan o ng kaparangan na kailangang bagtasin. Dahil nga magkakaiba ang pinagdadaanan natin sa buhay.

At kung sa puntong ito ay kagaya kitang halos walang direksyon, maniwalang ka sana— kahit katiting lang— na lilipas rin ang panahong ito. Aayon rin ang panahon, lugar, maging ang kalawakan sa nais natin. Hindi man ngayon, pero siguradong sa susunod.

Walang manwal sa kung paano lumipad, dahil walang makapagtuturo sa atin kung paano dapat natin yakapin ang sarili nating tadhana. Walang iisang paraan kung paano maging, dahil dikta ito ng sarili nating pagdipa upang salubungin ito. Walang makapagsasabi kung kailan dapat tayo makagalaw na't makarating. Dahil kagaya ng lahat, mayroon lamang kawalang katiyakan.

Sa puntong ito, pare-pareho nating dapat pag-aralan kung paano natin mananatiling angkin ang ating mga sarili sa kabila ng pagkatuliro. Paano natin aangkinin ang pag-asa ng bukas. Dahil wala mang iisang tamang paraan para sa lahat, pero tiyak na mayroong kasagutan sa kapalaran ng lahat

-
Words by Jeff Lee Yan Jose
Art by N-jay Corla

03/04/2026

| Rise in ruins

Is it not in the torrent of rain, in the violence of the wind,
that one learns to bind the roof more tightly?
Is it not in the wilderness of the forest,
in the quiet ferocity of the lions,
that one learns to read the road

Is it not in the sting of needles and in the slow ache that follows,
that one stopped drinking liquor too much
Or in the burning of the body,
the bitter-sour taste of medicine on the tongue,
that one learns restraint in eating candies?

Is it not in the breaking of the heart, that silent, splintering ruin—
that one learns who is worth loving?
And is it not when the world turns its back,
that one learns, at last, to choose themselves—
rather than reaching still those who have let them go

It is only when suffering lingers that people begin to learn
from their actions, their choices, their quiet missteps
That the world they once called perfect—all light, all rays and sunshines
is, in truth, threaded with flaws, with shades of grey, with falling rain
And yet,
it remains beautiful

It is in the shatter of the heart, in the rain that falls from weary eyes,
in stifled cries and trembling sobs, it is in the fall
that we learn the danger of heights
And yet, it does not teach us
to fear the climb

But rather teaches us to rise again,
but now with steadier steps,
with wiser sight,
and to choose, at last,
the right path we were meant to take

-
Words by Zyra Agustin
Photo by Jeff Lee Yan Jose

01/04/2026

MAHAL

by Njay Corla

29/03/2026

| SA LOOB NG BULSA NG DIYOS

Hindi sapat na yakapin ang kahoy sa loob ng pitong araw,
At magpanggap na ang balikat ay handa sa dugong umaapaw.
Ang kabanalan ay wala sa usok ng insenso o kintab ng karo,
Wala sa paghalik sa paa ng mga p**n.
Sapagkat ang krus ni Kristo ay hindi inukit para lamang itanghal;
Binuhat niya ang sala ng mundo—tahimik, tapat, at marangal.

Ang tunay na krus ay hindi nilililok mula sa matigas na narra;
Ito ay ang bigat ng upa, ang sikmurang laging balisa,
Ito ang pagpili sa matuwid kahit ang mundo’y bulag sa hustisya.
Isuko ang tuyong palaspas, huwag itong gawing palamuti sa dingding,
Ipunas ang iyong panata sa pawis ng kapwang dumaraing.
Ang Pilipino’y hindi lamang Kristo tuwing sasapit ang Mahal na Araw;
Tayo’y Kristong nakapako sa trapik, sa gutom, sa bawat pangakong pumanaw.

Huwag mong ikulong ang Kalbaryo sa loob ng malamig na simbahan,
Isabuhay mo ito sa bawat kanto, sa bawat pusong nasugatan.
Dinala ni Jesus ang bigat ng mundo hanggang sa kanyang libingan,
Hindi upang maging tanyag, kundi upang tayo ay matubusan.
Kaya bakit mo papasanin ang iyong krus para lang mapansin ng iba?
Ang tunay na dambana ay ang iyong tahanan, sa gitna ng kakulangan at dusa.

Ang panata ay hindi ritwal; ito ay ang tibay ng iyong sikmura,
Na manatiling tapat sa gitna ng sistemang lunod sa basura.
Hayaan mong ang iyong buhay ang maging pinakamahabang prusisyon—
Isang lakad na walang dulo, isang walang maliw na dedikasyon.
Damhin ang hapdi ng bawat pako ng katotohanan sa iyong palad,
Ang krus ng pananampalataya, sa iyong balikat ay sadyang itinakad.

Sapagkat ang langit ay hindi nararating sa isang linggong palabas,
Kundi sa habambuhay na pagtayo para sa kapwang wagas.
Huwag kang matakot sa sugat, sa pait ng sakripisyong tago,
Dahil ang bawat patak ng pagtitiis ay may halaga sa dulo.
Mamuhay ka nang may dangal, sa liwanag man o sa unos,
Dahil ang pag-ibig sa kapwa ang tunay na tahanan Sa Loob ng Bulsa ng Diyos.

Mabuhay na bitbit ang ating sariling krus. Mabuhay katulad ni Kristo. Mabuhay ang ating Panginoong siyang Tagapagligtas!

-
Words by Reywel Vaughn Agbayani
Art by Jeff Lee Yan Jose

10/03/2026

NEWS | PURPLE POWER
Andrews kicks off Nat'l Women’s Month '26, launches month-long activities

The Cagayan State University–Andrews Campus kicked off its 2026 National Women’s Month celebration and officially launched a series of month-long activities aimed at empowering women on March 9 at the campus gymnasium.

The program introduced a lineup of activities set throughout the month, including medical services, fitness and wellness programs, and seminars designed to promote women’s health, leadership, and empowerment within the campus community.

Carrying the theme “Lead like the Babaylans, Filipinas,” the celebration highlights the strength, leadership, and influence of women, drawing inspiration from the historical role of babaylans as respected female leaders in pre-colonial Filipino society.

Campus Executive Officer Terence Alfred Roberto A. Tejada underscored the vital role of women in shaping society and empowering future generations during his message.

“To our female students, your voice matters, and your ideas have the power to change the future,” Tejada said.

“This occasion reminds us that the story of progress in our nation has always been shaped by women who dared to lead, to nurture, and to inspire change,” he added.

In his message, OIC President Ibañez highlighted that the Babaylan spirit is reflected in CSU’s four institutional thrusts.

He noted that women educators, researchers, and administrators play vital roles in fostering leadership, innovation, and institutional growth.

-
Article by Majie Faye Sanchez
Photos by Janela Talosig

06/03/2026

| Isang liham para sa mga iniibig kong kababaihan

Sa mga rosas ng nakaraan,

Kumusta! Kami ito mula sa kasalukuyan.

Kulang ang salitang salamat para sa lahat. Kayo ang unang nangarap at ang unang lumaban upang kumawala sa mapanghigpit na lipunan. Dahil sa tapang na ipinamalas ninyo, narito kami sa kinikilalang pantay na panahon.

May pagkakataon na kami upang pumili ng naaayon sa sarili. Ang boses din ay dinig hanggang pasilyo at puwede nang maupo roon. Ito ay dahil sa pagbasag ninyo ng mga hangganang pumipigil at mmapagdamot. Hindi man naging madali ang lahat—dugo’t pawis man ang kabayaran—walang kapantay ang sakripisyong nakasulat sa kahapong nagdaan; mahalimuyak ang pangako ng hinaharap.
Narito kami ngayon, malaya at malayo ang lipad. May kanya-kanyang panulat upang bigyang-kuwento ang sariling buhay, maging direktor nito’t bigyan ng sariling kulay.

Ngunit nais ko ring maging tapat sa inyo. Hindi pa tapos ang laban. May diskriminasyon pa rin para sa mga kababaihan, kaakibat ng pagnanais na lumago.

Isa pa, ilan sa mga kababaihan ay patuloy na niyuyurakan ng mga masasamang hangarin. Ngunit ang aming mga boses na aming kapangyarihan ay hindi nagpapigil sa init ng kanilang laman. Nagagawa pa itong ipangalandakan sa publiko. May mga hangal pa rin na hindi alam pangalagaan ang ipinaglaban ninyo—mga hindi marunong tumingin nang patas, mga marurumi at walang hiya.

Kaya para sa mga kababaihan ngayon at bukas,

Hindi man madali maging ikaw sa panahon ngayon, huwag mong hahayaang dungisan ng kung sino man ang iyong pagkatao. Kung batuhin ka man ng hamon, hayaan mong umilag ka at labanan ito. Sanggain ang dapat sanggain. Ang pagdurusa ay hindi dapat sa mga kababaihang ang nais lamang ay maging malaya.

Hindi ka babae lamang. May mararating ka katulad ng iba dahil matatag ka’t patuloy na lumalaban. Hindi mo man mawari kung saan ka pupwesto sa panahon ng takot at luha, magpatuloy ka’t ipakitang kaya mo, ano man iyan.

Sa mundong puno ng ingay, pakinggan mo ang iyong sarili. Iukit mo sa isipan nila na hindi ka puwedeng lapahin ng mga may pangil. Ang nakaraan ay hindi para sa wala. Maging matibay ka’t magliwanag sa taglay mong ganda. Patuloy mang nagbabago ang lipunan, ikaw ay kasabay sa agos nitong lumalaban—lumalaban para sa respeto, para sa pantay na oportunidad, para sa ligtas na espasyo. May mga araw man na pakiramdam mo’y kulang ka, pero tandaan mo—hindi nasusukat ang halaga mo sa opinyon ng iba. Ang halaga mo ay likas, hindi hinihingi at hindi kailangang patunayan.

Kagaya ng mga kababaihang nauna, tayo rin ay mga ninunong lilikha ng mabuting kapalaran para sa mga naghihintay sa hinaharap. Ihahanda at patuloy naming palulusugin ang lupang tutubuhan ng mabuting kinabukasan. Ito ang aming pangako, mula rito, pablik sa hinaharap at patungo sa kinabukasan.

Nangangakong lalago,
Mga mirasol ng kasalukuyan.

-
Words by Rovelyn Lasam
Art by Jenverly Bugaoisan

05/03/2026

LOOK | The iconic Athena statue at Cagayan State University - Andrews is currently undergoing repainting and restoration, marking a transformation aimed at preserving and enhancing one of the university’s most recognized landmarks.

-
Photos by Janela Talosig

01/03/2026

| Narito na naman tayo. Sa parehong sitwasyon kung kailan nagsabay-sabay ang lahat. Hindi ko alam kung gaano na katagal nang huli kong maramdaman ang ganitong kaba at takot. Na paano kung ang mga sumunod na magaganap ay hindi pabor sa mga sakripisyong handa akong ialay. Na paano kung ang mabuting kapalaran na dinarasal ko para bukas ay maging isang malayo, matagal, at masakit na pakikibaka.

Hindi ko alam kung paano ko tatawirin ang lahat. Kung paano ko muling palalakasin ang nanghihina kong pag-asa. Kung paano ko muling palalaguin ang tuyot, uhaw, at tinaga-tagang katapangan ko. Narito na naman tayo, at hindi ko na naman alam.

Pero dahil narito na naman tayo, ibig sabihin natapos ko na ito noon. Nalagpasan ko na ito dati. Nagawa kong bumawi dati. Sana kung ano man ang nawala sa akin noon. Sana kung ano man ang meron sa akin noon. Sana bumalik sa akin ang lahat ng dahilan kung bakit ako nandito.

At kung ano man ang dahilan ng paglago't pagyuko ko, sumambulat nawa sila sa aking daan. Gisingin ako't bigyang paalala. Kung maaari ay hambalusin ako nang magising ako sa aking pagbawi.

Narito na naman tayo, at narito pa rin tayo

-
Words and Art by Jeff Lee Yan Jose

Komyu

01/05/2026

10/04/2026

06/04/2026

03/04/2026

01/04/2026

29/03/2026

10/03/2026

06/03/2026

05/03/2026

01/03/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category