15/05/2026
د باران لاندې مینه
(رومانټیک ناول — لومړی فصل)
د کابل د ژمي ماښام و. باران ورو ورو د ښار په خاموشو کوڅو اورېده. د سړک غاړې زړې څراغونه د اوبو په ډنډونو کې ژېړ انعکاسونه جوړول. خلک په بیړه خپلو کورونو ته روان وو، خو “احمد” لا هم د کتابونو هغه کوچني دوکان مخې ته ولاړ و چې هر ماښام به یې هلته څو دقیقې تېرولې.
احمد یو خاموشه هلک و. نه ډېر ملګري، نه ډېرې خبرې. د ژوند تر ټولو لوی عادت یې کتابونه وو. هغه به ویل:
“ځینې خلک د انسانانو نه، بلکې د پاڼو په منځ کې سکون پیدا کوي.”
هغه شپه چې کله یې د دوکان دروازه خلاصه کړه، سترګې یې ناڅاپه پر یوې نجلۍ ولګېدې.
نجلۍ د کړکۍ تر څنګ ناسته وه. سپین شال یې پر اوږو پروت و او د باران څاڅکي د شیشې له هغې خوا د هغې د مخ سیوری لا ښکلی ښکاراوه. په لاس کې یې یو ناول نیولی و، خو داسې معلومېده لکه ذهن یې بل ځای وي.
احمد څو ثانیې بې حرکته ودرېد.
د دوکان خاوند موسکی شو:
“نن دې کتاب نه، بل څه خوښ شول ښکاري.”
احمد ژر سترګې ښکته کړې.
“نه… همداسې.”
خو حقیقت دا و چې د هغه زړه له کلونو وروسته لومړی ځل په بې ترتیبه ډول درزېده.
نجلۍ ورو کتاب بند کړ او د حساب لپاره راوپاڅېده. کله چې د احمد تر څنګ تېره شوه، د هغې د عطرو نرم بوی د باران له ساړه هوا سره ګډ شو.
هغې ورو وویل:
“بخښنه… دا کتاب دې اخیستی که زه یې یوسم؟”
احمد د هغې لاس کې کتاب ته وکتل.
“نه… ته یې یوسه.”
هغې موسکا وکړه.
“مننه.”
او هماغسې د باران تیاره کوڅې ته ووته.
احمد د دوکان تر ښیښې ودرېد او د هغې تر لیرې کېدو یې کتل. هغه نه پوهېده چې ولې، خو زړه یې ویل:
“دا به بیا ووینې.”
او کله ناکله… د انسان ټول ژوند یوازې د یوې لنډې جملې نه بدلېږي:
“ته یې یوسه.”
👈په انتظار ووسې کېسه دوام لرې
