Co to jest strona internetowa?

https://buycoffee.to/fotokujawy

Foto_Kujawy, Chełmno (2026)

13/06/2026

Są takie kadry, które od pierwszej chwili proszą się o usunięcie. 🗑️
Ten jest właśnie jednym z nich. 😅🤦‍♂️
Teoretycznie powinien wylądować w koszu… ale czasem jest tak, że nie potrafię odpuścić, szczególnie gdy zdjęcie z jakiegoś powodu przyciągnie moją uwagę. 👀

To zdjęcie powstało w marcu tego roku na Islandii 🇮🇸, przy wodospadzie Skogafoss. Czekałem wtedy na zorzę polarną, która nad wodospadem nie pojawiła się.
Zamiast niej, po drugiej stronie nieba, na południowym horyzoncie, za pobliski klif zaczął chować się gwiazdozbiór Oriona. 🌌

Zrobiłem szybko jedną klatkę — wysokie ISO, bardzo krótki czas naświetlania (zaledwie 10 sekund) ⏱️, aparat zmodyfikowany do astrofotografii.
Dopiero później, już na spokojnie, w domu zauważyłem, że zaczynają pojawiać się na niej wodorki i wtedy pojawił się pomysł, żeby jednak spróbować wyciągnąć z tego kadru coś więcej.

Podchodziłem do niego kilka razy.
Efekty?
Delikatnie mówiąc dalekie od ideału, wręcz tragiczne. 🤦‍♂️
Jednak w końcu udało się osiągnąć coś, co uznałem za względnie akceptowalne.

Czy to dobre zdjęcie?
Nie - szczególnie jeśli porównać je z innymi kadrami Drogi Mlecznej, które pokazywałem wielokrotnie.
Jednak jest w nim coś, co sprawia, że nie potrafię go skreślić. Może to kwestia uchwyconych obiektów, a może po prostu sentymentu 🤔
W końcu to moja pierwsza Droga Mleczna sfotografowana na Islandii. 🙂

ZPFP Okręg Toruński
Związek Polskich Fotografów Przyrody
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
AstroNET - Polski Portal Astronomiczny
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep

wśród fanów

11/06/2026

🇰🇳 Ponownie Namibia, ale dziś ze 135 mm.🙂

Patrzycie na jeden z najbardziej spektakularnych fragmentów naszego nieba - pogranicze gwiazdozbiorów Skorpiona (Scorpius) i Wężownika (Ophiuchus).
To miejsce aż kipi od mgławic, gromad i kolorowych obłoków pyłu 🌠

🔍 Co tu właściwie widzimy?

🦂 Skorpion (Scorpius)
To jeden z najbardziej charakterystycznych gwiazdozbiorów nieba letniego.
Najjaśniejsza gwiazda, Antares, świeci intensywnie pomarańczowo-czerwonym blaskiem. To czerwony nadolbrzym, często nazywany „sercem Skorpiona”.
🔥 Antares (α Sco) jest gigantyczną gwiazdą, kilkaset razy większą od Słońca.
Oświetla otaczające ją chmury pyłu, tworząc niesamowite kolorowe poświaty widoczne na zdjęciu.
🌌 Cały kompleks mgławic nazywany jest potocznie Rho Ophiuchi, jednak w rzeczywistości tylko jedna z nich, w tym kompleksie, tak się nazywa - jest nią IC 4604, którą rozświetla gwiazda Rho Ophiuchi.
Nie zmienia to faktu, że jest to jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w naszej galaktyce.
Kolorowe obłoki - niebieskie, czerwone i żółte - to mieszanina pyłu i gazu oświetlona przez pobliskie gwiazdy.
Znajdują się tu mgławice takie, jak IC 4603, IC 4604, IC 4605 - fragmenty tej ogromnej struktury.
💙 Po prawej stronie kadru leży mgławica IC 4592, zwana Niebieskm Końskim Łbem.
To delikatna, refleksyjna struktura, świecąca na niebiesko, przypominająca głowę konia, choć subtelniej niż jej słynna kuzynka w Orionie.

✨ Gromady kuliste
M4 – jedna z najbliższych Ziemi gromad kulistych, łatwa do obserwacji przez lornetkę.
M80 – bardziej zwarta i gęsta, wygląda jak mała, jasna kula gwiazd.

🌌 IC 4596 to z kolei galaktyka spiralna z poprzeczką, czyli taka jak nasza Droga Mleczna. Niestety jest słabo widoczna z tej ogniskowej, ale to co robi wrażenie to jej odległość od Ziemi - 330 milionów lat świetlnych.

🐍 Wężownik (Ophiuchus)
Przede wszystkim to ten zodiak, który nie wiem czemu, wyleciał z horoskopu. 😅
Gwiazdozbiór, jakby leżący, na Drodze Mlecznej, pełen gromad i mgławic.

🖼 W tym kadrze „przelewa się” ogromna ilość kosmicznego pyłu międzygwiazdowego, który tworzy ciemne pasma widoczne na zdjęciu.

🌀 Dlaczego ten obszar leży jakby obok głównej wstęgi naszej galaktyki?
To efekt istnienia Pasa Goulda - lokalnej struktury w naszej galaktyce.
Nie leży ona idealnie w płaszczyźnie Drogi Mlecznej, lecz jest względem niej nachylona o około 20°.
Kompleks obłoków molekularnych Rho Ophiuchi należy właśnie do tej pobliskiej, przechylonej, struktury. Dlatego właśnie wygląda, jakby „odklejał się” od głównego pasa galaktyki i tworzył osobny obszar.
Po przeciwnej stronie, w Pasie Goulda, leży inny dobrze znany kompleks, a mianowicie Orion ze swoimi wodorowymi formacjami. 🙂

❓️Jak znaleźć Rho Ophiuchi na niebie? 🌌
Szukaj w okolicach Antaresa w gwiazdozbiorze Skorpiona, tuż przy granicy z Wężownikiem - to właśnie tam kryje się ten niezwykły kompleks obłoków.
Pokazują to załączone na końcu zrzuty ekranu z aplikacji Stellarium. 😉

💭 Kilka refleksji…
.. to zdjęcie pokazuje, jak bardzo „brudna” jest nasza galaktyka - pełna pyłu, gazu, ale też pełna światła z rodzących się gwiazd.
To nie pustka, a kosmiczna fabryka życia 🌱✨
👁 Patrząc w niebo widzimy punkty.
📷 Patrząc przez obiektyw odkrywamy całe „wszechświaty".

Związek Polskich Fotografów Przyrody
ZPFP Okręg Toruński
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep
AstroNET - Polski Portal Astronomiczny

wśród fanów

09/06/2026

🇰🇳 Namibia, 40 mm i jedno z najpiękniejszych miejsc na nocnym niebie południowym. 🌌

W tym kadrze złapałem prawdziwe perełki południowej Drogi Mlecznej.

✨ Po prawej stronie dominuje potężna Mgławica Carina – jeden z najaktywniejszych obszarów gwiazdotwórczych w naszej galaktyce. Jego wielkość to około 300 lat świetlnych - dla porównania, średnica głównej struktury mgławicy Ameryka Północna, którą niedawno publikowalem w kilku wersjach, to "tylko" 50 lat świetlnych. 🙂

🐔 Tuż obok znajdziemy Running Chicken Nebula (IC 2944) – charakterystyczny obszar HII z ciemnymi globulami Bok'a. Globule te to rodzaj ciemnej mgławicy, w której trwa proces tworzenia się gwiazd, zazwyczaj układów wielokrotnych.

🌑 W centrum wyraźnie odcina się Worek Węgla – jedna z najbardziej znanych ciemnych mgławic, kontrastująca z bogatym tłem Drogi Mlecznej. To najczarniejsza czerń jaką widziałem w życiu.

💎 Nad nim świeci gromada Jewel Box (NGC 4755) – prawdziwa kosmiczna szkatułka z kolorowymi gwiazdami.

🌌 Nieco dalej rozciągają się Południowe Plejady (IC 2602) – jasna i rozległa gromada otwarta.

🌀 W kadrze ukryła się też galaktyka NGC 4945 (w Centaurze) – jedna z najjaśniejszych galaktyk widocznych z południowej półkuli, oddalona od nas o blisko 13 milionów lat świetlnych.

⭐ A wszystko to dopełnia majestatyczna gromada kulista Omega Centauri - największa i najjaśniejsza tego typu struktura na naszym niebie - wydaje się być bardzo jasną gwiazdą, ale nią nie jest.

⚫️ Jest też LDN 1780 Dark Doodad, czyli w wolnym tłumaczeniu Czarne Coś Tam 😅 - to olbrzymi pas pyłu międzygwiazdowego w gwiazdozbiorze Muchy.

Cały kadr naszpikowany jest ciemnymi mgławicami i gromadami gwiazd, ale dla jego czytelności oznaczyłem tylko kilka. 😉

To właśnie dlatego południowe niebo jest tak uzależniające… 🔭
Mam nadzieję, że tam kiedyś wrócę.

Związek Polskich Fotografów Przyrody
ZPFP Okręg Toruński
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep

wśród fanów

06/06/2026

🇦🇽 Islandia potrafi wyglądać jak inna planeta. 🌍

Jednym z tych niezwykłych miejsc są pola geotermalne Seltún w rejonie Krýsuvík na półwyspie Reykjanes.
To tutaj ziemia dosłownie „żyje”. Na każdym kroku unosi się para, błotne baseny bulgoczą, a powietrze wypełnia intensywny zapach siarki.

To jednak nie tylko para i gorące źródła robią wrażenie.
Prawdziwą magią tego miejsca są kolory, które wyglądają jak namalowane farbami. 🎨

Te niezwykłe barwy to efekt minerałów wydobywających się z głębi ziemi wraz z gorącą wodą i gazami:
💛 Żółte odcienie to głównie siarka osadzająca się na skałach
❤️ Czerwienie i pomarańcze powstają dzięki obecności żelaza, które utlenia się na powierzchni
💚 Zielonkawe barwy często zawdzięczamy związkom miedzi lub porostom żyjącym w ekstremalnych warunkach
🤍 Białe i jasne osady to krzemionka oraz inne minerały wytrącające się z gorącej wody

Całość tworzy niesamowity, niemal surrealistyczny krajobraz - jakby natura eksperymentowała z kolorami na żywo.

Spacer drewnianymi kładkami pozwala podejść naprawdę blisko tych zjawisk i poczuć potęgę natury.
Widzisz fumarole, gorące źródła i bulgoczące błoto, a wszystko to przypomina, że pod naszymi stopami kryje się ogromna energia.

Seltún to jedno z najlepszych miejsc, by zobaczyć Islandię „od środka” - surową, dziką i niesamowicie piękną. To miejsce, gdzie geologia staje się sztuką.

📍 Jeśli kiedyś będziecie w Islandii, to koniecznie wpiszcie to miejsce na swoją listę❗️

Drugim powodem, dla którego warto tam pojechać jest fakt, że zaledwie kilka chwil dalej stoi niewielki, czarny, drewniany kościółek Krýsuvíkurkirkja.
Jest on świetnym pierwszym planem do zdjęć zorzy polarnej - prosty, surowy, samotny i klimatyczny.
Sam zdjęć z nim jeszce nie zrobiłem, zatem kto wie - może się przy nim spotkamy. 😉

ZPFP Okręg Toruński
Związek Polskich Fotografów Przyrody
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep

wśród fanów

04/06/2026

🌌✨ Kosmiczna podróż przez Kasjopeję i Perseusza ✨🌌

Na letnim niebie, wysoko nad nami, kryją się jedne z najpiękniejszych obszarów gwiazdotwórczych w naszej galaktyce - Mgławice Serce (IC 1805) i Dusza (IC 1848) w gwiazdozbiorze Kasjopei. 💙❤️

To ogromne obłoki zjonizowanego wodoru (tzw. obszary H II), oddalone o około 7500 i 6000 lat świetlnych.
Ich charakterystyczne kształty powstają dzięki młodym, masywnym gwiazdom, które emitują intensywne promieniowanie UV i „rzeźbią” otaczający gaz.
Nad Sercem, znajduje się mgławica IC 1795, zwana potocznie Głową Ryby, oddalona jest o 6000 ly.
Cały kompleks to jedna z najbardziej aktywnych „fabryk gwiazd” w naszej częśc galaktyki. ✨

Tuż obok, w sąsiednim gwiazdozbiorze Perseusza, znajduje się prawdziwy kosmiczny klejnot, a jest nim Podwójna Gromada Perseusza.🌟🌟

To dwa blisko siebie położone skupiska gwiazd, h i χ Persei (NGC 869 i NGC 884), oddalone od nas o mniej więcej 7300 lat świetlnych, liczące sobie ponad 300 gwiazd każda.

🔭 Co czyni je tak wyjątkowymi?

• To bardzo młode gromady - NGC 869 ma niespełna 6 milionów lat, a NGC 884 nieco ponad 3 miliony.
• Jest wielce prawdopodobne, że powstały z tego samego obszaru formowania gwiazd.
• Obie gromady nadal poruszają się przez Galaktykę jako część większej struktury w Ramieniu Perseusza, zbliżając się do Ziemi z prędkością 22 km/s.
• Jest to jedyna, na ten moment, znana nam gromada podwójna w naszej galaktyce.
• Dominują tam gorące, niebieskie gwiazdy typu B, ale można też dostrzec czerwone nadolbrzymy — piękny kontrast kolorów 🔵🔴

To właśnie ta mieszanka młodości, ogromnej liczby gwiazd i różnorodności sprawia, że w lornetce wyglądają jak dwa kosmiczne „rozsypane diamenty” zawieszone obok siebie ✨

🌠 Patrząc w tamtym kierunku, widzimy coś więcej niż ładny widok - to fragment naszej Galaktyki, w którym stosunkowo niedawno (w skali kosmicznej) intensywnie rodziły się i nadal rodzą nowe gwiazdy.

Jeśli macie okazję, skierujcie tam lornetkę - naprawdę warto 🔭
Gdzie kierować wzrok pokazuje screen (fot.3).

ZPFP Okręg Toruński
Związek Polskich Fotografów Przyrody
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep
AstroNET - Polski Portal Astronomiczny

wśród fanów

01/06/2026

🌜✨ Wschód Księżyca w pełni to jeden z tych momentów, które potrafią całkowicie odmienić krajobraz.

Nowy artykuł z serii Poradnik astrofotografii krajobrazowej już jest‼️

Tym razem łączę klimat i technikę pokazując, jak podejść do dalekich ekspozycji w astrokrajobrazie i świadomie wykorzystać moment, gdy Księżyc pojawia się nad horyzontem 🌄

Bo to właśnie wtedy zwykłe ujęcie może zamienić się w coś naprawdę wyjątkowego‼️

Jeśli chcecie poznać, lub lepiej rozumieć, jak przebiega proces powstawania takich fotografii, to koniecznie zajrzyjcie 👇

https://astronet.pl/obserwacje/poradnik-astrofotografii/dalekie-ekspozycje-w-astrokrajobrazie/

Dowiecie się m.in.:
🔸️jak zaplanować sesję z pomocą odpowiednich narzędzi,
🔹️jak wybrać idealne miejsce do fotografowania
🔸️jak podejść do samego wykonania zdjęć i ich późniejszego wywołania.
.. a może macie swoje zdjęcie wschodzącego Księżyca?
Pochwalcie się w komentarzu! 🌌

wśród fanów

28/05/2026

🇦🇽Lodowe love ... ciąg dalszy. 😉

🗻 Svinafelljökull to jeden z najbardziej spektakularnych lodowców na Islandii.
Jest to tzw. lodowiec wyprowadzający (jęzor lodowcowy) ogromnego lodowca Vatnajökull, który jest największym lodowcem w Europie pod względem objętości i drugim co do wielkości pod względem powierzchni.
Svinafelljökull „wypływa” z głównej czapy lodowej Vatnajökull, transportując lód w dół doliny niczym powolna, zamarznięta rzeka.

❄️ Co warto o nim wiedzieć?

🔹 Długość: ok. 8 km.
🔹 Powierzchnia: szacunkowo kilkanaście km² (zmienna w czasie ze względu na topnienie).
🔹 Grubość lodu w niektórych miejscach może sięgać nawet ok. 300 metrów.
🔹 Typ - lodowiec dolinny (jęzor lodowcowy)

Dla porównania - lodowiec macierzysty, Vatnajökull, ma powierzchnię około 7800 km², a jego maksymalna miąższość przekracza nawet 900 metrów. To właśnie z tej ogromnej masy lodu „rodzą się” takie jęzory jak Svinafelljökull.

🌍 Svinafelljökull zachwyca niezwykłą rzeźbą - ostre grzbiety lodowe, głębokie szczeliny i kontrast niebieskiego oraz białego lodu z czarnym pyłem wulkanicznym tworzą niemal kosmiczny krajobraz.
📽 Nic dziwnego, że był wykorzystywany jako plan filmowy w jednym z moich ulubionych filmów,.którym jest „Interstellar” (sceny na lodowych chmurach na planecie dr. Manna).
Kręcono na nim również sceny do takich produkcji, jak "Batman: Początek", "Gra o tron" oraz "Wiking". 🎬

⚠️ Warto pamiętać, że lodowiec ten, jak wiele innych na świecie, dynamicznie się zmienia i cofa.
To piękne, ale jednocześnie bardzo kruche środowisko.

📍 Islandia to jedno z niewielu miejsc na świecie, gdzie można zobaczyć tak potężne lodowce z bliska. Dojście do niego z parkingu zajmuje mniej więcej 15 - 20 minut, co czyni go dostępnym praktycznie dla każdego.
Svinafelljökull jest jednym z najbardziej widowiskowych przykładów tej natury w ruchu. 🙂

Związek Polskich Fotografów Przyrody
ZPFP Okręg Toruński
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep

wśród fanów

26/05/2026

Jakiś czas temu jeden z kolegów ze Związek Polskich Fotografów Przyrody, podczas jednego z festiwali, miał bardzo ciekawą prelekcję na temat nieudanych fotografii. 📷

Zazwyczaj jest tak, że publikuje się te kadry, które najbardziej nam się podobają, które naszym zdaniem najlepiej się udały, jednak nie zawsze tak bywa, że wszystko wychodzi perfekcyjnie. 🤷🏼‍♂️

🌅 Dziś przed Wami, dosłownie, ostatnie promienie słońca na islandzkim lodowcu Solheimajökull. ❄️

❓️Co w tym wypadku zawiodło❓️

Oczywiście planowanie‼️
Chociaż znałem azymut zachodu słońca to nie uwzględniłem rzeźby terenu, przez co to wszystko, co chcieliśmy fotografować o złotej godzinie, znalazło się w cieniu. 🌄➡️🌑
W zasadzie to w ogóle nie zaplanowałem tej sesji, tylko poszedłem na pewniaka zrobić podobne kadry jak rok temu, a przecież robiłem je wtedy nieco wcześniej, o czym oczywiście zapomniałem.
Efekt, jak wspomniałem, był taki, że lodowiec skrył się w cieniu rzucanym przez ściany doliny polodowcowej.
W takich momentach przychodzi refleksja, że nie ma co "chadzać na skróty".😅🤦‍♂️

Czy to znaczy, że taką sesję można uznać za nieudaną?
Absolutnie nie, bo każda taka sytuacja to cenna lekcja. 📖
Zresztą już następnego dnia, przy innym lodowcu, ten błąd nie został popełniony. 🙂
Takie sytuacje uczą pokory, dokładniejszego planowania, zwracania uwagi na detale i tego, żeby nie wpadać w rutynę.😅

🖼 A same zdjęcia?
Chociaż nie są takie, jakie pierwotnie sobie wyobrażałem, to nadal mają w sobie coś wyjątkowego - zapis chwili, emocji i miejsca, do którego pewnie jeszcze nie raz wrócę.
Oprócz tego mam przynajmniej kadr dokumentacyjny z punktu widokowego, który powtarzam za każdym razem, kiedy odwiedzam to miejsce.
Kiedyś opublikuje je wszystkie na raz, co świetnie pokaże tempo ustępowania lodowców - ale to nie szybciej niż za 2 lub 3 lata.

Poza tym sytuacja ta jest świetnym przykładem na to, że fotografia to nie tylko efekt końcowy, ale też cała droga, która do niego prowadzi. ❤️📷

Na koniec kilka słów przypomnienia na temat powstawania niebieskiego lodu.

W wyniku długotrwałej metamorfozy śniegu - pod rosnącym ciśnieniem oraz poprzez wielokrotne zamarzanie i rozmazanie - kolejne warstwy ulegają zagęszczeniu.
Ziarna śniegu przechodzą w firn, a następnie w lód o bardzo małej zawartości pęcherzyków powietrza i o dużych, zrekrystalizowanych kryształach.
Taka struktura znacząco zmienia sposób propagacji światła.
Nie chodzi tylko o rozpraszanie, lecz przede wszystkim o selektywną absorpcję.
Cząsteczki wody skuteczniej pochłaniają światło o dłuższych długościach fali (czerwone), podczas gdy krótsze (niebieskie) przenikają głębiej i są wielokrotnie rozpraszane wewnątrz lodu.
W efekcie do obserwatora dociera głównie światło niebieskie, co daje charakterystyczny kolor, szczególnie widoczny w grubych, jednorodnych masach lodu. 🙂
Jakby nie patrzeć to mamy do czynienia w tym wypadku z fizyką w najczystszej postaci. 😉

❗️Inspiracją do napisania tego posta była prelekcja Artur Jurkowski zaprezentowana podczas tegorocznego festiwalu Przyroda Warta Poznania. ❗️

ZPFP Okręg Toruński
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep

wśród fanów

24/05/2026

🌿 Dziś obchodzimy Europejski Dzień Parków Narodowych. 🌿

To wyjątkowe święto dedykowane miejscom, w których natura wciąż rządzi się własnymi prawami, a jej piękno pozostaje nieskażone.

📅🇸🇪 Dlaczego 24 maja?
To właśnie tego dnia w 1909 roku, w Szwecji, utworzono pierwszy park narodowy w Europie - Sarek.
Tak narodziła się idea ochrony przyrody na naszym kontynencie.

🌍 Jak wygląda ochrona przyrody w Europie?

Średnio parki narodowe zajmują około 3,4% powierzchni krajów europejskich, jednak niektóre państwa znacznie wykraczają ponad tę wartość:
🇮🇸 Islandia 13%
🇧🇻 Norwegia 9%
🇲🇫 Francja 9%
🇬🇧 Wielka Brytania 8%
🇸🇰 Słowacja 7%

🇵🇱 ... a jak to wygląda u nas⁉️

Dla porównania polskie parki narodowe zajmują łącznie zaledwie 1% powierzchni kraju, co plasuje nas dużo poniżej średniej europejskiej.
Gdy dodamy do tego obszar rezerwatów w naszym kraju wskaźnik ten rośnie raptem do 1,5%. 🤦🏼‍♂️🙂‍↕️

🌎 A jak wygląda to na świecie?

🇳🇦 Namibia – nawet ok. 17%, co stanowi jeden z najwyższych wyników na świecie! Jako ciekawostkę dodam, że jeden z namibijskich parków ma powierzchnię równą naszemu województwu zachodniopomorskiemu, a jest nim park Etosha.
🇺🇸 Stany Zjednoczone to około 4%
🇨🇳 Chiny 3%

To oczywiście dane statystyczne, które różne źródła mogą podawać inaczej, ponieważ każdy kraj definiuje park narodowy nieco inaczej. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody klasyfikuje parki narodowe jako II kategorię obszarów chronionych. Nie wszystkie państwa trzymają się ściśle tych wytycznych stąd pojawiające się czasem różnice.
Najlepszym przykładem jest Norwegia, która nie uwzględnia chronionego obszaru Svalbardu, co znacznie zaniża wskaźnik.

🌲 Parki narodowe to nie tylko zapierające dech w piersiach krajobrazy.
To także:
🦌 ostoja dzikich zwierząt
🌼 przestrzeń dla unikalnej flory
🔬 naturalne laboratoria dla naukowców
🚶‍♂️ miejsca odpoczynku i inspiracji dla nas wszystkich

Niech ten dzień przypomina nam, jak cenne są te naturalne skarby i jak ważne jest ich chronienie dla przyszłych pokoleń. 💚

Za ilustrację do posta posłużyło zdjęcie wykonane w Bieszczadzki Park Narodowy podczas pleneru Związek Polskich Fotografów Przyrody.

ZPFP Okręg Toruński
Polskie Parki Narodowe
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep
AstroNET - Polski Portal Astronomiczny

wśród fanów

23/05/2026

🇦🇽 Są takie miejsca na Islandii, które nie krzyczą swoją popularnością, a szepczą spokojem. 🌿💧

Kvernufoss to jeden z tych wodospadów, które łatwo przeoczyć i nie ukrywam, że jest moim ulubionym. 🙂
Leży dosłownie "rzut beretem" od słynnego Skógafossa, ale większość turystów omija go, jakby nie wiedzieli o jego istnieniu ... i może właśnie w tym tkwi jego największy urok.

🚶🚶‍♀️ Aby do niego dotrzeć, trzeba przejść przez malowniczą dolinę - zieloną lub rudą (zależnie od pory roku), cichą, niemal baśniową.
Ścieżka prowadzi między skałami, a z każdym krokiem robi się coraz bardziej magicznie.

🕊 Na ścianach tego wąwozu swoje miejsce znalazły fulmary.
Ptaki, które szybują nad doliną i gniazdują w skalnych półkach. To prawdziwa gratka dla miłośników natury i fotografii - można je obserwować z bliska, w ich naturalnym środowisku.
Fulmary (Fulmarus glacialis), zwane też fulmarami północnymi, należą do rodziny burzykowatych i są bliskimi krewnymi albatrosów. Wyróżniają się sztywno rozpostartymi skrzydłami podczas lotu, dzięki czemu zdają się niemal sunąć w powietrzu bez wysiłku. Mają też charakterystyczne „rurkowate” nozdrza na dziobie przystosowane do życia na morzu. Co ciekawe, potrafią bronić się przed drapieżnikami, wyrzucając oleistą substancję o intensywnym zapachu.
To ptaki niezwykle odporne i doskonale przystosowane do surowych warunków północnego Atlantyku.

💧Sam wodospad nie jest ogromny, ale ma w sobie coś wyjątkowego.
Można przejść za jego kurtyną wody i spojrzeć na świat z zupełnie innej perspektywy - bez tłumów, bez pośpiechu - tylko natura i dźwięk spadającej wody oraz oczywiście tęcze w słoneczne dni.

Jeśli kiedyś będziecie w tej części Islandii zboczcie z utartego szlaku.
Czasem te mniej oczywiste miejsca zostają w sercu najdłużej 💙

ZPFP Okręg Toruński
Związek Polskich Fotografów Przyrody
„Sorry. Taki mamy klimat" czyli pogoda pod oknem Jarosława Turały.
Sigma Foto Polska
SIGMA sklep
wśród fanów

Foto_Kujawy

13/06/2026

11/06/2026

09/06/2026

06/06/2026

04/06/2026

01/06/2026

28/05/2026

26/05/2026

24/05/2026

23/05/2026

Adres

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Firmę

Skróty

Udostępnij

Kategoria