07/06/2026
Ciało można zobaczyć jak system wielu „strun”.
Mięśnie, powięzi, narządy – każdy z tych elementów ma swoją częstotliwość.
Jakby każda z tych „strun” była stale w lekkim ruchu,
reagując na to, co przeżywasz.
To nie jest nic z zewnątrz.
To jest to, z czego jesteś zbudowana_y.
Twoje ciało brzmi.
Nieustannie.
Nie wszystko jest słyszalne dla ucha –
poniżej pewnego poziomu częstotliwości dźwięku nie słyszymy,
ale ciało nadal go odbiera.
Umysł stoi zawsze nad ciałem.
To on przez długi czas utrzymuje napięcie
i nie pozwala systemowi się wyciszyć.
I często to właśnie tam zaczyna się przeciążenie –
kiedy drobne rzeczy wyprowadzają z równowagi
albo wszystko zaczyna tracić sens.
Dlatego od poziomu umysłu zaczyna się praca.
Dźwięk wprowadza spokój tam, gdzie wcześniej było napięcie.
Porządkuje.
Wycisza.
A kiedy umysł się uspokaja,
ciało przestaje „trzymać”.
I wtedy dźwięk dociera
do poziomu, gdzie napięcie było zapisane.
Nieprzypadkowo dobrane częstotliwości
docierają do tkanek, komórek, miejsc napięcia.
Organizm ma naturalną zdolność
dostrajania się do wibracji bliższych harmonii.
Nie trzeba go tego uczyć.
Wystarczy stworzyć warunki,
w których może sobie to przypomnieć.
Kiedy energia zaczyna się poruszać,
zmienia się nie tylko odczucie w ciele.
Zmienia się też Twoje brzmienie.
Słowo również ma swoje „struny” –
struny głosowe, które nadają mu kształt i wibrację.
I kiedy napięcie się zmniejsza,
one też zaczynają pracować inaczej.
Klatka piersiowa jest jak rezonator –
to, co się w niej pojawia, rozchodzi się dalej po całym ciele.
I czasem to właśnie tam zaczyna się kolejny ruch –
w słowie, które już się nie zatrzymuje.
Pojawiają się uświadomienia.
Naturalnie.
I to nie kończy się w momencie spotkania.
Dalej pracuje.
Twoja wibracja się zmienia.
Słowa zaczynają płynąć inaczej.
Reagujesz inaczej.
Na tyle, na ile jesteś gotowa_y to przyjąć.
Nie przez wysiłek,
tylko przez powrót do lekkości własnego brzmienia.
Ewa Boksza • Rytmy Dobrego Dnia
