02/09/2026
Przez kilka lat jego najbliżsi patrzyli, jak coraz bardziej traci kontakt z dawnym sobą. Pojawiały się problemy z pamięcią, zmęczenie i dezorientacja. Początkowo lekarze podejrzewali chorobę Alzheimera albo inne zaburzenia otępienne, które mogły mieć związek między innymi z urazami głowy odniesionymi wiele lat wcześniej podczas gry w futbol i boksowania.
Wszystko zmieniło się, gdy jeden z lekarzy postanowił poszukać innej przyczyny i zlecił badania w kierunku chorób przenoszonych przez kleszcze.
Według relacji rodziny okazało się, że za częścią objawów Krisa Kristoffersona mogła odpowiadać borelioza.
Dla jego bliskich była to wiadomość, która całkowicie zmieniła sposób patrzenia na jego stan.
Kris Kristofferson przez dziesięciolecia należał do najbardziej charakterystycznych postaci amerykańskiej muzyki country. Głęboki głos, surowy styl i niezwykły talent do pisania tekstów sprawiły, że stworzył utwory, które przeszły do historii, między innymi „Me and Bobby McGee” oraz „Help Me Make It Through the Night”.
Zdobywał nagrody Grammy, został wprowadzony do Country Music Hall of Fame, a jego kariera szybko wyszła daleko poza muzykę.
Z powodzeniem grał również w filmach. Jedną z jego najbardziej znanych ról była ta u boku Barbry Streisand w „Narodzinach gwiazdy”.
Z wiekiem publiczność zaczęła jednak zauważać, że Kristofferson się zmienia.
Coraz częściej miał problemy z pamięcią. Zdarzało się, że trudno było mu przypomnieć sobie słowa piosenek, które sam napisał i wykonywał przez dziesiątki lat.
Przez pewien czas żył z przekonaniem, że zmaga się z nieodwracalnym procesem otępiennym. Przyjmował również leki, które — jak później wspominała jego rodzina — nie poprawiały jego samopoczucia, a czasem sprawiały, że był jeszcze bardziej zmęczony i wycofany.
Przez cały ten okres nie był jednak sam.
Obok pozostawała jego żona Lisa Meyers, z którą spędził ponad czterdzieści lat. To ona zadawała kolejne pytania, szukała innych opinii i próbowała znaleźć odpowiedź na pytanie, co naprawdę dzieje się z jej mężem.
Razem z dziećmi otaczała go opieką i spokojem, nie chcąc pogodzić się z tym, że jedyną odpowiedzią jest stopniowa utrata człowieka, którego znali przez całe życie.
Lisa przypomniała sobie również, że wiele lat wcześniej Kris spędził dłuższy czas w lasach Vermont podczas pracy nad filmem. Pojawiło się podejrzenie, że właśnie wtedy mógł zostać ukąszony przez zakażonego kleszcza.
Po zmianie diagnozy lekarze zmodyfikowali leczenie. Kristofferson przestał przyjmować część leków stosowanych wcześniej przy podejrzeniu otępienia i rozpoczął antybiotykoterapię przeciwko boreliozie.
Rodzina mówiła później, że zauważyła wyraźną poprawę.
Lisa wspominała z ogromną ulgą, że momentami miała wrażenie, jakby dawny Kris do nich wrócił — bardziej obecny, pogodniejszy i znów przypominający człowieka, którego znali przed pojawieniem się problemów zdrowotnych.
Dzięki poprawie samopoczucia jeszcze przez pewien czas mógł wracać na scenę i występować z ludźmi, z którymi łączyła go wieloletnia przyjaźń.
Muzyka nadal pozostawała dla niego jednym z najważniejszych elementów życia.
Sam Kristofferson, nawet mówiąc o własnych problemach zdrowotnych, zachowywał charakterystyczny dystans i poczucie humoru. Zamiast skupiać się wyłącznie na tym, co stracił, podkreślał wdzięczność za to, co nadal miał.
Z czasem wycofał się z życia publicznego i spędzał więcej czasu z Lisą oraz rodziną, między innymi na Hawajach.
Jego historia przypomniała wielu ludziom, jak ważne bywa zadawanie kolejnych pytań, szukanie odpowiedzi i obecność bliskich wtedy, gdy sytuacja wydaje się beznadziejna.
Kris Kristofferson zmarł spokojnie w 2024 roku w wieku 88 lat, otoczony rodziną.
W pożegnaniu jego najbliżsi napisali do fanów:
„Kiedy zobaczycie tęczę, pomyślcie, że uśmiecha się do nas wszystkich”.
I chyba właśnie tak warto go pamiętać.
Nie tylko jako wielkiego autora piosenek, aktora i legendę country.
Ale również jako człowieka, który w trudnym okresie życia miał obok siebie rodzinę, która nie przestała szukać odpowiedzi.
Bo czasem największą formą miłości nie jest obietnica, że wszystko będzie dobrze. Jest nią decyzja, żeby zostać, pytać i nie przestawać szukać pomocy, kiedy druga osoba sama nie ma już na to siły.
https://youtube.com/?si=pkBDsvnowwYt-qGI
