RTVP HD

26/04/2026

🔥❄️ Parczew liderem! 🥇 Nie, to nie ranking szczęścia — to ranking rachunków za ciepło. Myślałem, że drożej już się nie da… a jednak się da, i wszystko wskazuje na to, że będzie jeszcze drożej!.
Podwyżki we Włodawie i Radzyniu zmieniły układ sił — Parczew przeskoczył Włodawę i wskoczył na podium, ale portfel dalej płacze. 💸, to pokazuje również trend... niestety wzrostowy...

I wiecie co? Gmina Parczew — na razie mamy lidera!
Tylko… to nie jest ten rodzaj lidera, z którego człowiek skacze z radości, bo ceny ciepła na przestrzeni lat poszły tak w górę, że nawet ja — który myślał, że „drożej już nie będzie” — muszę oficjalnie przyznać: myliłem się i to solidnie.

Zrobiłem więc aktualizację mojego wcześniejszego porównania, żeby zobaczyć, jak wygląda sytuacja po zmianach.

🥇 Parczew — 22 508,11 zł
Najtańszy w zestawieniu po aktualizacji taryf we Włodawie.

🥈 Włodawa — 22 736,87 zł
Druga pozycja — już nie lider po podwyżkach.

🥉 Lubartów — 23 203,04 zł
Stabilnie w środku stawki.

🚩 Radzyń Podlaski — 25 009,88 zł
Najdrożej w regionie.

Wyliczenia dla przykładowego bloku: 200 GJ zużycia + 0,095 MW mocy zamówionej.

Założyłem że nasz symulacyjny blok pobiera ciepło z pojedynczego węzła cieplnego, którego właścicielami są lokalne spółki — więc odpowiednio grupy taryfowe:
Parczew gr. B, Lubartów gr. A2, Radzyń gr. A2, Włodawa gr. B1.

Włodawa i Radzyń Podlaski jak na razie jako jedyni na tą chwilę podniosły ceny w 2026 roku (stan na dziś 21.04.2026 r.).

A że lubię konkrety — pełne wyliczenia wrzucam w komentarzu.
Liczby nie kłamią, a emocje… no cóż, te już każdy musi ogarnąć sam.

Jeśli ten post Cię nie zagotował, tylko raczej uspokoił —
zostaw lajka i udostępnij, bo to nic nie kosztuje, a ja będę wiedział, że warto robić kolejne takie zestawienia.
A może następnym razem porównamy… ceny wody? 😅

PS. Jeśli coś w wyliczeniach się nie zgadza — daj znać w komentarzu.
Lepiej poprawić liczby niż grzać się w błędzie. 🔥

link do poprzedniego zestawienia ze stycznia 2026r.
https://www.facebook.com/jawnyparczew/posts/pfbid024UbEuAWbaAsEPhuq5sDM92r2drN6oSZY34H7saXp5xCkY5F6sfsEdnsRY7U899Jel

link do źródła taryf URE
https://bip.ure.gov.pl/bip/taryfy-i-inne-decyzje-b/cieplo/4913,Taryfy-opublikowane-w-2026-r.html

☕ A jeśli zrobiło Ci się cieplej na sercu (albo w portfelu), możesz postawić mi wirtualną kawę:
buycoffee.to/jawnyparczew

, , , , , .

26/04/2026

42. Konkurs Recytatorski dla Dzieci i Młodzieży im. Kornela Makuszyńskiego😊
🎉Uczniowie szkół podstawowych – czas pokazać swój talent!
Miejski Ośrodek Kultury w Siedlcach i Łosicki Dom Kultury zapraszają do udziału w konkursie recytatorskim.
🎭Kategorie:
Klasy I–III Klasy IV–VI Klasy VII–VIII
Przygotuj:
📖1 wiersz
📖1 fragment prozy
⏱️Czas występu: 90 sekund – 5 minut
🏅Jury oceni:
dobór repertuaru; interpretację; kulturę słowa; ogólny wyraz artystyczny
📅Terminy najważniejszych etapów:
Eliminacje miejskie (Łosice): 21 maja 2026, godz. 9:00, sala widowiskowa ŁDK
➡️Zgłoszenia do 19 maja: [email protected]
Eliminacje powiatowe: 28 maja 2026, godz. 9:00, sala widowiskowa ŁDK
➡️Zgłoszenia do 25 maja: [email protected]
Finał: 10 czerwca 2026, godz. 10:00, Sala Biała MOK, Siedlce
📌Regulamin i karta zgłoszeniowa dostępne na naszej stronie internetowej: https://tinyurl.com/makuszynski2026
📞Kontakt: ŁDK, 531 257 246, Ewelina Markiewicz
📧[email protected]

26/04/2026

26/04/2026

26/04/2026

W niedzielę, 19 kwietnia, sala konferencyjna Miejskiej Biblioteki Publicznej w Terespolu stała się przestrzenią spotkania poświęconego kulturze i sztuce. Odbyła się tam szósta edycja cyklu „Trzy Spojrzenia na Kulturę”, organizowanego przez MCKSiR.

21/04/2026

Dzieci zaproponowały, żebym sprzedała mieszkanie i podzieliła pieniądze między nich "teraz, żeby potem nie było problemów z podatkami". W zamian miałam mieszkać u syna. Przez pierwszy miesiąc miałam swój pokój.

Gdybym mogła cofnąć czas, nigdy nie podpisałabym tych papierów u notariusza. Ale wtedy, siedząc w kancelarii z dwójką własnych dzieci po obu stronach, czułam się bezpieczna. Bo kto miałby mnie chronić, jeśli nie oni?

Pomysł pojawił się przy niedzielnym obiedzie. Grzegorz przyjechał z żoną i dwójką maluchów, Iwona sama - jak zwykle. Jedli rosół, ten sam, który warzyłam od trzydziestu lat w tym samym garnku, w tej samej kuchni na osiedlu przy Sokołowskiej w Siedlcach. I gdzieś między kompotem a sernikiem Grzegorz powiedział:

- Mamo, my z Iwoną rozmawialiśmy. Wiesz, że po tacie zostało to mieszkanie na ciebie, ale potem i tak trzeba będzie dzielić spadek. Podatki, notariusz, sąd. Może lepiej załatwić to teraz, po ludzku?

Iwona pokiwała głową. Nie patrzyła mi w oczy, ale wtedy pomyślałam, że to ze wzruszenia.

Miałam siedemdziesiąt dwa lata. Całe życie przy maszynie do szycia - czterdzieści lat w zakładzie krawieckim, a potem jeszcze prywatnie, z domu, dopóki wzrok pozwalał. Mieszkanie - dwa pokoje z kuchnią - było jedynym, co mi zostało po Zenonie. On zmarł trzy lata wcześniej, cicho, we śnie, jakby nie chciał robić kłopotu. Tak jak żył. Dzieci pewnie po nim odziedziczyły tę cechę - myślałam wtedy - chcą wszystko załatwić spokojnie, bez kłótni.

- Zamieszkasz u nas, mamo - powiedział Grzegorz. - Pokój Kuby, on i tak śpi z Olkiem. Będziesz miała swój kąt, swój święty spokój. Po co ci to całe mieszkanie dla jednej osoby?

Plan brzmiał rozsądnie. Mieszkanie sprzedane, pieniądze podzielone na pół. Każde dziecko dostaje swoją część, ja przeprowadzam się do syna. Iwona wzięła swoją połowę od razu - mówiła o spłacie kredytu.

Pierwsze tygodnie u Grzegorza były nawet dobre. Miałam pokój - mały, z tapetą w misie, ale swój. Synowa Agata przynosiła mi herbatę rano. Wnuki przychodziły na dobranoc. Czułam się potrzebna, a jednocześnie zaopiekowana. Myślałam: dobrze zrobiłam. Spokojnie dożyję tu swoich dni.

Zaczęło się od drobiazgów. "Mamo, mogłabyś odebrać chłopców ze szkoły? Agata ma spotkanie." Potem: "Mamo, jak już robisz obiad, to zrób na wszystkich, szkoda gotować dwa razy." Potem: "Mamo, pościel leży w pralce, jak możesz to rozwieś."

Nie odmawiałam. Przecież mieszkałam pod ich dachem. Czułam, że powinnam się odwdzięczyć. Że to normalne. Że tak to działa w rodzinie.

W trzecim miesiącu budziłam się o szóstej, żeby przygotować śniadanie dla chłopców. Robiłam zakupy, gotowałam, sprzątałam. Prasowałam koszule Grzegorza. Agata wracała z pracy i kładła się na kanapę. "Dzięki, mamo" - mówiła, nie podnosząc oczu znad telefonu.

Pewnego wieczoru usiadłam w swoim pokoju i policzyłam. Nie pieniądze - godziny. Pracowałam więcej niż wtedy, gdy szyłam w zakładzie. Tylko że wtedy dostawałam za to wypłatę. Teraz dostawałam "dzięki, mamo" i tapczan w pokoju z misiami na tapecie.

Zadzwoniłam do Iwony. "Wszystko u mnie dobrze" - powiedziała szybko. "Słuchaj, nie mogę teraz gadać, dzwonię później." Nie zadzwoniła.

Próbowałam porozmawiać z Grzegorzem. Wybrałam wieczór, kiedy Agata poszła do koleżanki. Usiadł naprzeciwko mnie w kuchni, zmęczony, z podkrążonymi oczami. Zrobiło mi się go żal - pracował na dwie zmiany, żeby spłacić remont łazienki.

Synku, ja rozumiem, że pomagam, ale czuję się trochę jakbym... - zaczęłam.

- Mamo, to nie jest takie proste - przerwał mi. Pocierał czoło dłonią. - Agata mówi, że potrzebujemy przestrzeni. Chłopcy rosną. Kuba chce z powrotem swój pokój.

- Ale gdzie ja miałabym pójść?

Cisza. Grzegorz patrzył na blat stołu. Widziałam, jak zaciska szczękę - dokładnie jak Zenon, kiedy nie wiedział, co powiedzieć.

- Może... może byś…🔽

21/04/2026

20/04/2026