Wydawnictwo Biblioteki Wielkopolskiej

04/09/2026

„Wnyki dla światła” Justyny Kulikowskiej znalazły się w FINAŁOWEJ SIÓDEMCE Nagrody Literackiej NIKE! To trzecia książka Justyny, która otrzymała nominację do NIKE (wcześniej „Tab_s” w 2021 r. oraz „gift. z Podlasia” w 2022 r.), ale pierwsza, która trafiła do finału tej nagrody. Jak pisał Marcin Jaworski w posłowiu do „Wierszy zebranych (2018–2025)”: „Frazy Justyny Kulikowskiej nie da się zapomnieć”. I zgadzamy się z tym całkowicie. Ogromne gratulacje!

Na łamach Gazeta Wyborcza czytamy: „»Rozwieś hamak pomiędzy porządkiem rzeczy a porządkiem języka« – apeluje do czytelnika Justyna Kulikowska w tomie »Wnyki dla światła«. Poetka zastanawia się tu nad zmienną naturą piękna. Tworzy niezwykle osobiste mitologie i na poły ironicznie komentuje swoją twórczość” – Wojciech Szot.

Cała siódemka książek-finalistek prezentuje się następująco:
1. Anna Bikont, „Nie koniec, nie początek. Powojenne wybory polskich Żydów”
2. Dorota Grabek, „Zmartwychwstanki”
3. Justyna Kulikowska, „Wnyki dla światła”
4. Krzysztof Łapiński, „Najmądrzejszy. Biografia Sokratesa”
5. Weronika Murek, „Urodziny”
6. Zyta Rudzka, „Tylko durnie żyją do końca”
7. Szczepan Twardoch, „Null”

Więcej o wyróżnionych książkach można przeczytać w „Gazecie Wyborczej” (link w komentarzu).

02/09/2026

ZAPOWIEDŹ! Donosimy, że już niedługo na naszych półkach znajdzie się nowy tom wierszy Marty Podgórnik pt. „Kochankowie z Mocca D'Oro”.

Publikacja ukaże się przy wsparciu Instytutu Książki w ramach programu wydawniczego Inne Tradycje. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach dotacji celowej Nr 3/DF-VII/2026.

31/08/2026

Justyna Kulikowska czyta wiersze ze swojego najnowszego tomu poetyckiego „Wnyki dla światła”:

„Pokraczna litania”

I kto, błędny ogniku, zwodnicza łajzo (bo litanię jestem gotowa
zanieść do każdego: od rozbrykanych szczeniaczków, przez żal,
aż po rozbiegane spojrzenia zdrajców).

I kto, błędny ogniku, zwodnicza łajzo,
zapłaci za nasze mięśnie wiecznie gotowe do ucieczki,
gotowe do zrywu,
gotowe do skoku.

I kto, błędny ogniku, zwodnicza łajzo,
zapłaci za głód w podbrzuszu i ucztę dziką,
dziką
z najdzikszych.

I kto, błędny ogniku, zwodnicza łajzo,
odda nam gwiazdy, te wielkie wygaszone piece
[to za Herbertem czy za Miłoszem?
bo gotowa jestem okraść obu].

I kto, błędny ogniku, zwodnicza łajzo, stworzy ramę,
na wątłych barkach uginających się pod ciężarem frazy,
bo podarowano nam rzeczy, które były nie do uniesienia
(a my je, hi hi hi, unieśliśmy).

I kto, błędny ogniku, zwodnicza łajzo, zapłaci za obsesję
na punkcie światła i za karę dla tych,
którzy je nam odcięli.

___

I kto, błędny ogniku, zwodnicza łajzo,
zapłaci dla tej, która nauczyła mnie mówić,
bym mogła ich przekląć?

____

Po książkę Justyny Kulikowskiej zapraszamy do naszej księgarni internetowej (link w bio).

Całą rozmowę Justyny Kulikowskiej i Agnieszki Waligóry na temat tomu „Wnyki dla światła” można obejrzeć na naszym kanale (również link w bio).

31/08/2026

O straceńczym zachwycie, gigantycznych pojęciach, żarzeniu się do życia i o swoim najnowszym tomie poetyckim „Wnyki dla światła” (2025) opowiada Justyna Kulikowska w rozmowie z Agnieszką Waligórą.

Książkę można nabyć w wydawniczej księgarni internetowej:
https://bw.poznan.pl/ksiazki/kulikowska-justyna-wnyki-dla-swiatla/

„Wnyki dla światła” Justyny Kulikowskiej raz są oślepiające jak blask kul dyskotekowych, a innym razem bezpośrednie niczym pogo na betonie; bywają ciche, ale też brutalne. W swoim najnowszym tomie poetka bada naturę uwikłania i zdrady, a kolejne wiersze i powracające frazy tworzą osobistą mitologię. Można powiedzieć, że Kulikowska uprawia sztukę poetycką kintsugi – eksponuje pęknięcia zamiast je ukrywać; nie zapisuje impresji, nie śledzi cieni ani nie czeka na promienie słońca. Wręcz przeciwnie: wnyki dla światła zastawia z porażającą precyzją, ale równocześnie z niewielką nadzieją na powodzenie podstępu. Jej wiersze są jak pułapki na to, co ulotne i niewidzialne: na zachwyt, traumę, stratę i język.
Przestrzeń jest, mogłoby się zdawać, równie lokalna, co nieograniczona. Księżyc Łowców poluje na wszystkich, ale świt na żoliborskim kacu spotyka tylko wybranych. Na szczęście podmiotka zostawia dla czytelniczek i czytelników kompas, wyznacza odległości, wskazuje azymut wędrówki. Nie gubi nas, a raczej (w parze z błędnym ognikiem, zwodniczą łajzą) prowadzi przez kolejne kręgi dziedziczenia traum i społecznych niesprawiedliwości.
A czas? „Czas? Musi się domknąć, / to pewne – był oknem, a stanie się drzwiami”.

Justyna Kulikowska (ur. w 1993 r.) – poetka. Autorka tomów: „Hejt i inne bangery” (2018), „Tab_s” (2020), „gift. z Podlasia” (2021), „Obóz zabaw” (2023). Laureatka Nagrody im. Kazimiery Iłłakowiczówny (2019), Nagrody Literackiej Gdynia (2022), Nagrody Literackiej Prezydenta Miasta Białegostoku im. Wiesława Kazaneckiego (2022, 2024) oraz Nagrody Literackiej m.st. Warszawy (2024). Mieszka na Podlasiu.

28/08/2026

28/08/2026

📖 Wojciech Bonowicz pisze na łamach Miesięcznik ZNAK o polskiej poezji, o której powinni uczyć w szkole. Niedawno bohaterką cyklu „Moi mistrzowie” została twórczość Konrada Góry: „Tymczasem u Góry problem zostaje odwrócony: nie chodzi o to, jak ten głos brzmi – tylko o to, jak ów głos »powinien dobiegać«. Jak ustawić ów głos, żeby nic nie stanęło mu na drodze?”.

Zachęcamy do lektury całego artykułu (link w komentarzu), a po „Wiersze zebrane (2008-2025)” Konrada Góry zapraszamy do naszej księgarni wydawniczej (również link w komentarzu).

27/08/2026

Dzisiaj polecamy tekst Karola Poręby na temat książek nominowanych do Nagroda Literacka GDYNIA, który ukazał się na łamach Tygodnik Powszechny. O „Z tobą to nawet na festyn pójdę” Darka Foksa pisze tak:

„Książka Foksa sprawia wrażenie dziennika poetyckiego. Wiele w niej tekstów o przestrzeni miejskiej, chodzeniu, miłości, filmach czy pisaniu. Jednak najciekawszym zagadnieniem, jakie moim zdaniem Foks rozważa w swoim zbiorze, jest pytanie o to, co odróżnia życie od sztuki. Notując w formie wiersza wycinek codzienności, autor sprawia, że samo pisanie staje się jednocześnie działaniem artystycznym i jego efektem. Dlatego to, co moglibyśmy nazwać punktem kulminacyjnym w wierszach z tomu Foksa, niemal zawsze znajduje się poza nimi: metafory okazują się niczym innym jak narzędziami opisu, spodziewane puenty nie nadchodzą, a wiersz jest ni mniej, ni więcej elementem rzeczywistości, jak krzesło, stół, papier gazety”.

Link do całego artykułu zostawiamy w komentarzu.

26/08/2026

W świetle kończącego się sierpnia przypominamy naszą kwietniową premierę: „Fakty tysiąca i jednej nocy” Oliwii Stępień. Jest to druga poetycka książka autorki, która trzy lata temu debiutowała tomem „Nie chciałam coli”.

„Fakty tysiąca i jednej nocy” Oliwii Stępień to zapis życia pod presją choroby i stygmatyzacji. Wiersze przywołują wspomnienie dziecka czekającego na tani obiad w karczmie, nastolatki z zeszytem do notowania przewinień matki, pacjentki, która zna wszystkie kody ICD i nazwy dziesiątek neuroleptyków. Podmiotka opisuje opresyjną codzienność, w której trzeba pogodzić terapię ze społecznym oczekiwaniem na „normalność”, na bycie „słodką i dobrą”. Jak jednak połączyć „niepodważalne prawo do chleba” z koniecznością odbycia miesięcznej hospitalizacji, mając za zabezpieczenie umowę śmieciową? Jak nie dać się pokonać grawitacji, „z którą nie ma dyskusji”, i nie dać się zamknąć w sztywnych ramach medycznych klasyfikacji? Choć w „cieniu schizofrenii nic nie jest normalne”, to poetyckie opowieści afirmują przetrwanie.

Po książkę zapraszamy do naszej księgarni wydawniczej (link w komentarzu).