Ania Procenko • coachka PCC ICF, socjolożka

07/09/2026

22/07/2026

Przez długi czas wydawało mi się, że dojrzałość zawodowa powinna wyglądać jak zawężanie i dokonywanie wyboru.
Wybierasz jedną rzecz, stajesz się w niej coraz lepsza, budujesz wokół niej swój wizerunek, a potem bronisz tego wyboru, żeby przypadkiem nikt nie pomyślał, że nie wiesz, co robisz?

Tylko że ja nie mam jednego ej spójnej tożsamości zawodowej, którą da się nazwać jednym stanowiskiem.

🧡 Uwielbiam swoją pracę coachki, inspiruje mnie prowadzenie biznesu i zarządzanie moim zespołem, tworzenie strategii rozwoju studia.

🧡Kocham prowadzić warsztaty, uczyć medytacji, uczyć tańca, ale też masować i wykonywać terapię manualną twarzy.

🧡 Lubię widzieć w całości system, a nie przypadkowe punkty. Korzystam z tego na maksa w każdej swojej odsłonie. Co łączy te role? Najczęściej są to LUDZIE.

Nie każdy z pomysłów na siebie musimy przekształcać w poważny kierunek kariery. Ale żadny nie musi też zniknąć tylko dlatego, że trudno wpisać go do jednego bio.

Nie wierzę w narrację, że wystarczy wybrać siebie, rzucić wszystko i od jutra żyć dokładnie tak, jak się chce. Nie każdy ma poduszkę finansową, nie każdy może odejść z pracy, nie każdy zaczyna z tego samego miejsca. Nasze zobowiązania, warunki i uwikłania są ważna częścią historii. Ale między pełną kontrolą a całkowitym brakiem wpływu istnieje jeszcze pole manewru.

Można zauważyć, że coś już nie działa.�Można przestać bronić decyzji podjętej wiele lat temu.�Można sprawdzić kolejny ruch, zanim zobaczy się całą drogę.�Można dać więcej miejsca tej części siebie, która przez lata czekała na swoją kolej.

Której swojej dawnej decyzji nadal bronisz tylko dlatego, że kiedyś ją podjęłaś?

Ściskam,
Ania Procenko

22/07/2026

Możemy lubić ten film, albo nie, spoko.
Sztuka z założenia ma wzbudzać w nas emocje. Nawet jeśli sztuką jest hollywoodzki blockbuster 👾

Ja zazwyczaj ląduje w małej sali swojego ulubionego studyjnego kina, tym razem nadwyrężałam swoje oczy w warszawskim imaxie. Wyszłam z refleksją i tu ją zostawiam.

Na czym możemy się skupiać w życiu i jaki to ma wpływ na naszą rzeczywistość?

Jak różne możemy mieć optyki i jak to zmienia nasz świat?

Gdzie przebiega cienka granica między wyborem i zależnością od zewnętrznych warunków?

Gdzie zabierze nasz historia kryzysu naszej współczesnej cywilizacji?

I to nie jest o tym filmie 😎

Zawsze możesz skupić się na tym, co nie pasuje do twojego obrazka. Dzięki temu nie musisz patrzeć na to, co ten obrazek mówi o tobie 😉 I możesz przegapić coś, co jest wartością.

Ściskam,
AP

23/06/2026

Nie potrzebujemy więcej wiedzy. Mamy tego pod dostatkiem. Prawda? Kolejny podcaścik, zapisany post, mądry artykuł na substacku, lista książek po przeczytania. Niepohamowany dostęp do koleszki ejaja.

Mam nieodparte wrażenie, że brakuje nam jako pokoleniu eksperymentów. Że utknęliśmy w teoretyzowaniu i sprawdzaniu teorii u siebie w głowie.

Róbmy więcej rzeczy. A jak utkniesz, to na sto procent znajdziesz rozwiązanie. I pójdziesz dalej 🧡

Ściskam,
Ania Procenko
coachka PCC ICF, socjolożka

• prokrastynacja • psychologia • zmiana • kariera • coaching • rozwój osobisty • kultura • pokolenie • millenialsi• zmęczenie • analiza

09/06/2026

Ostatnio często myślę o tym, że każdy z nas coś tworzy i każdy ma swoje dzieło.

Swoją pracę jako coachki na co dzień widzę jako wsparcie tej twórczości w każdym człowieku i poszukiwanie sposoby na nadanie temu krztałtu.

Za inspirację dziękuję
To była wspaniała wystawa! “Oświecenie” trafiło w samo serduszko i zostało ze mną na długo!

Ściskam,
Ania Procenko
coacha PCC ICF | socjolożka

28/04/2026

Kreatywne branże inspiracją stoją. Ostatnio kreatywny reaserch tropi też innych twórców, nie tylko tych wizualnych.

Coraz trudniej o oryginalne pomysły, a moi klienci na sesjach coraz częściej twierdzą, że “po rundce researchu nie chce robić nic swojego, bo wszytsko już jest powiedziane / stworzone / opublikowane”.

To jak to jest - inspirujemy się, czy porównujemy się? 🫣

Co z tym zrobimy? 🍊
Jak będziemy ratować własną kreatywność, by nie dusić się cudzymi przykładami, a z nich czerpać?

Ściskam,
Ania Procenko
coachka PCC ICF, socjolożka

28/02/2026

NIE MOGĘ JUŻ WIĘCEJ PATRZEĆ, JAK… czyli pierwszy odcinek z serii o paradoksach współczesnego życia 🍊

Dzisiaj o bieżni (tej hedonicznej?), o tym, co daje nam satysfakcję i jak szczęście szybko staje się normą.

Daj znać, gdzie szukasz szczęścia i czy się znajduje? 🤓

Ściskam,
Ania Procenko
coach ICF | socjolożka

26/02/2026

Miała być świetnie zdana matura, indeks z piątkami i drabina do sukcesu. Więc wchodzisz. Urobiona po pachy wciągasz się na szczyt i ogarniasz, że drabina od początku stała przy złej ścianie. Nie ma medalu za zapieprzanie. Jest zderzenie z rynkiem, na którym najbardziej opłacalnym zawodem świata jest testowanie herbatek na ig i rzucanie: „Kochani, pytaliście, czego używam do twarzy..”

Próbowałyśmy zagrać ten skrypt do końca. Łudziłyśmy się, że kolejny awans wreszcie da pieprzone szczęście. Zamiast niego wjeżdża poczucie winy, bo żeby w ogóle posadzić zmęczone ciało na kanapie, musisz wydać sobie oficjalne pozwolenie. A nawet jak już usiądziesz, dławi cię frustracja i FOMO, że ty tu marnujesz czas, a oni tam żyją swoje zajebiste, instagramowe życia. Niewidzialna Komisja w twojej głowie skrupulatnie rozlicza każdą nieproduktywną minutę.

Kariera to zresztą dopiero rozgrzewka. W kolejce czekają inne działy do zoptymalizowania: projekt „idealny związek”, „estetyczne ciało”, „odpowiednie hobby, najlepiej takie, za które dostaje się hajs”.

Stałyśmy się systemem, który audytuje sam siebie. W tym systemie absurdu mamy nawet własne wentyle bezpieczeństwa, żebyśmy myślały, że się buntujemy. Rzucenie etatu? Wyjazd w Bieszczady? To tylko zmiana dekoracji. Wchodzisz w nowy skrypt, w którym czeka ta sama, starannie zapakowana kultura zapierdolu. Sama tam byłam.

Ok, i co z tego, że o tym wiemy?
Nie oszukujmy się, nie obalimy systemu do wtorku. Ale może jako jednostki tego systemu, możemy poczuć się trochę lepiej?

Może nie musisz wyjeżdżać w Bieszczady? A może właśnie musisz? Szukanie własnej wersji jest na przemian fascynujące i maksymalnie wkurwiające. Zejście z cudzej drabiny, by wreszcie zrobić życiową woltę, albo przynajmniej usiąść na kanapie bez przepraszania, to kawał trudnej roboty. Z tym absurdem każda z nas mierzy się sama. Ale rozbrajać go jest zdecydowanie raźniej razem. I to jest moja praca.

Ściskam,
Ania Procenko | socjolożka, coach ICF

́stwo