Ania Procenko • coachka PCC ICF, socjolożka

09/06/2026

Ostatnio często myślę o tym, że każdy z nas coś tworzy i każdy ma swoje dzieło.

Swoją pracę jako coachki na co dzień widzę jako wsparcie tej twórczości w każdym człowieku i poszukiwanie sposoby na nadanie temu krztałtu.

Za inspirację dziękuję
To była wspaniała wystawa! “Oświecenie” trafiło w samo serduszko i zostało ze mną na długo!

Ściskam,
Ania Procenko
coacha PCC ICF | socjolożka

28/04/2026

Kreatywne branże inspiracją stoją. Ostatnio kreatywny reaserch tropi też innych twórców, nie tylko tych wizualnych.

Coraz trudniej o oryginalne pomysły, a moi klienci na sesjach coraz częściej twierdzą, że “po rundce researchu nie chce robić nic swojego, bo wszytsko już jest powiedziane / stworzone / opublikowane”.

To jak to jest - inspirujemy się, czy porównujemy się? 🫣

Co z tym zrobimy? 🍊
Jak będziemy ratować własną kreatywność, by nie dusić się cudzymi przykładami, a z nich czerpać?

Ściskam,
Ania Procenko
coachka PCC ICF, socjolożka

28/02/2026

NIE MOGĘ JUŻ WIĘCEJ PATRZEĆ, JAK… czyli pierwszy odcinek z serii o paradoksach współczesnego życia 🍊

Dzisiaj o bieżni (tej hedonicznej?), o tym, co daje nam satysfakcję i jak szczęście szybko staje się normą.

Daj znać, gdzie szukasz szczęścia i czy się znajduje? 🤓

Ściskam,
Ania Procenko
coach ICF | socjolożka

26/02/2026

Miała być świetnie zdana matura, indeks z piątkami i drabina do sukcesu. Więc wchodzisz. Urobiona po pachy wciągasz się na szczyt i ogarniasz, że drabina od początku stała przy złej ścianie. Nie ma medalu za zapieprzanie. Jest zderzenie z rynkiem, na którym najbardziej opłacalnym zawodem świata jest testowanie herbatek na ig i rzucanie: „Kochani, pytaliście, czego używam do twarzy..”

Próbowałyśmy zagrać ten skrypt do końca. Łudziłyśmy się, że kolejny awans wreszcie da pieprzone szczęście. Zamiast niego wjeżdża poczucie winy, bo żeby w ogóle posadzić zmęczone ciało na kanapie, musisz wydać sobie oficjalne pozwolenie. A nawet jak już usiądziesz, dławi cię frustracja i FOMO, że ty tu marnujesz czas, a oni tam żyją swoje zajebiste, instagramowe życia. Niewidzialna Komisja w twojej głowie skrupulatnie rozlicza każdą nieproduktywną minutę.

Kariera to zresztą dopiero rozgrzewka. W kolejce czekają inne działy do zoptymalizowania: projekt „idealny związek”, „estetyczne ciało”, „odpowiednie hobby, najlepiej takie, za które dostaje się hajs”.

Stałyśmy się systemem, który audytuje sam siebie. W tym systemie absurdu mamy nawet własne wentyle bezpieczeństwa, żebyśmy myślały, że się buntujemy. Rzucenie etatu? Wyjazd w Bieszczady? To tylko zmiana dekoracji. Wchodzisz w nowy skrypt, w którym czeka ta sama, starannie zapakowana kultura zapierdolu. Sama tam byłam.

Ok, i co z tego, że o tym wiemy?
Nie oszukujmy się, nie obalimy systemu do wtorku. Ale może jako jednostki tego systemu, możemy poczuć się trochę lepiej?

Może nie musisz wyjeżdżać w Bieszczady? A może właśnie musisz? Szukanie własnej wersji jest na przemian fascynujące i maksymalnie wkurwiające. Zejście z cudzej drabiny, by wreszcie zrobić życiową woltę, albo przynajmniej usiąść na kanapie bez przepraszania, to kawał trudnej roboty. Z tym absurdem każda z nas mierzy się sama. Ale rozbrajać go jest zdecydowanie raźniej razem. I to jest moja praca.

Ściskam,
Ania Procenko | socjolożka, coach ICF

́stwo

13/02/2026

02/01/2026

Dla mnie styczeń jest o poszukiwaniu balansu pomiędzy:

- odpuszczeniem, zatrzymankiem i luzowaniem portek a
- wzięciem zdrowej odpowiedzialności za swoje decyzje i kolejne 12 miesięcy życia

Widzę dwie drużyny.

Jedna krzyczy, że trzeba szykować tłustą listę postanowień i planów i zabierać się za realizację już dzisiaj .

Druga - że styczeń nie nadaje się do planowania, że to środek zimy, że brak energii, że siedź pod kocykiem, cichutko.

🩶 Tylko że życie nie jest czarno-białe. Nie jest o skrajnościach. Ja np lubię pracować w zimę. Romantyzuję sobie siedzenie przed komputerem - na zewnątrz biało, pada śnieg, piękne niebo za oknem. Przytulne światło, świeczka, muzyczka, dobry oolong w kyusu. I ja, w tym zaciszu, zimowym zatrzymaniu, pracuję nad strategiami moich dwóch biznesów - coachingowego i masażowego. Dlaczego nie?

😎A latem będę opalać się na leżaku w Królikarni, popijać kombuchę and living my best life 😅 I wtedy będę robić minimum, czyli pracować z ukochanymi klientami na sesjach 1:1 i zarządzać

Niektóre moje klientki wybierają za swój cel na coaching naukę jakościowego odpoczynku. A ktoś zmienia karierę i odpala markę osobistą.

Nie słuchaj wszystkiego, co gadają w internecie. Zrób, jak czujesz.
Każda z tych opcji jest wspaniała, jeśli jest na 100% Twoja. Jest? 😉

Ściskam,
Ania
Coach ICF

28/12/2025

Odpowiedzi na te pytania to najlepszy punkt wyjścia do planów na nowy rok ✌🏼
�Zamiast kolejnej listy nierealistycznych, i często niepotrzebnych punktów w ładnym zeszycie po naoglądaniu się Instagrama.

Czyli uczciwe sprawdzenie, na co ja naprawdę mam teraz siły i przestrzeń?

Bardzo często planujemy totalnie nierealistycznie, z głowy pełnej cudzych historii, cudzych oczekiwań i własnych na maksa perfekcjonistycznych standardów.
Później nasz kalendarz wygląda super ambitnie, tylko nasz poziom energii w ogóle za tym nie nadąża.

Czasem najpierw trzeba skonfrontować te plany z tym, jak naprawdę żyjesz, ile masz zasobu, nauczyć się go w ogóle znajdować i regenerować.

💪🏼 Czyli zrobić tak, żeby znowu chciało się chcieć, a dopiero potem iść po ambitne cele.

Jeśli chcesz realnych celów i realizacji tychże bez wypalenia - coaching (ten profesjonalny) jest trafionym narzędziem.

Zapraszam na konsultację wstępną za 0 zł. Liczba diagnostycznych bezpłatnych sesji jest ograniczona.

Ściskam,
Ania Procenko
Coach ICF

18/11/2025

Myślisz, że perfekcjonizm to troska o jakość?
Nope. To najczęściej lęk, który dławi pomysły, zanim zdążą się urodzić.

Wyobraź sobie sadzonkę: podlewasz ją na wszelki wypadek, codziennie, za dużo. Myślisz, że dbasz, a ona gnije.
Tak właśnie zalewasz swoje pomysły poprawkami, porównaniami i planamim, odkładanymi na wieczne nigdy. Nie dostają światła. Nie mają szansy oddychać.

✦ Kasia przez cztery miesiące szlifowała idealny pierwszy wpis. W głowie: perfekcyjny wstęp, perfekcyjne zdjęcie, perfekcyjny tytuł. Odważyła się być nieidealną, i co? Trzy akapity i jedno zdjęcie z telefonu. Opublikowała. W dwa dni dostała kilka wiadomości „dziękuję, czekałam na to”. Okazało się, że prawdziwe liczy się bardziej niż perfekcyjne.

✦ Maciek miał gotowy program warsztatów, ale ciągle twierdził, że slajdy jeszcze nie są spójne. Zamiast slajdów zrobił spotkanie testowe dla pięciu osób, z flipchartem i markerem. Po dwóch godzinach miał pierwszego klienta B2B. Okazało się, że rynek nie potrzebował dopiętej prezentacji, tylko rozwiązania.

✦ Ola polerowała CV do blasku, bo wg niej jeszcze nie brzmiło wystarczająco ok. Trzy 10-minutowe wiadomości głosowe do osób z jej kontaktów. Wróciły dwa zaproszenia na kawę, jedno zamieniło się w ofertę. Okazało się, że ruch tworzy klarowność, a nie odwrotnie.

Na sesjach widzę to w kółko: największą barierą na starcie nie jest brak kompetencji, tylko perfekcjonizm. Gdy przez niego przejdziesz, zapala się silnik.

Poczucie sensu, którego szukasz i które pielęgnujesz, jest trampoliną. Ale bez skoku zostaje tylko niepotrzebnym kawałkiem metalu i gumy przy ziemi.
Serio! Nawet jeśli bardzo chcesz, nic się nie zmieni, dopóki nie pozwolisz swoim pomysłom wyjść z doniczki.

Czy jesteś gotowa zrezygnować ze swojej wizji idealnej siebie i wybrać działanie, które jest prawdziwe, może krzywe, ale twoje? Bo wiarygodność nie oznacza braku błędów. Oznacza odwagę bycia widoczną mimo nich.

Ściskam,
Ania Procenko
coach ICF

18/11/2025

Być idelaną? Czy być sobą?

11/11/2025

(Nie)podległa.
Świętujemy wolność w listopadzie, a oddajemy ją codziennie - nie tylko w ekranach i powiadomieniach, ale w cudzych definicjach porządnego życia, w rodzinnych opowieściach o tym, jak trzeba, w rytmach dnia, które dawno przestały być nasze.

Jaką niepodległość świętujesz w swoim codziennym świecie?
Komu i czemu jesteś dziś podległy: ideom, rodzinnej narracji, algorytmom, przyzwyczajeniom, które nie są Twoje?Jaki obrazek odtwarzasz i dla kogo on jest?

Mówimy wolność jakby była jedną rzeczą. Albo abstrakcją.
A jest to mapa życia złożona z wielu małych wolności:

1️⃣ Wolność w kalendarzu. Kto naprawdę rządzi Twoim czasem? Czy potrafisz przesunąć, skrócić albo odwołać spotkanie, które nie służy Twojemu „po co”?
2️⃣Wolność w słowniku. Czyje słowa wypowiadasz? Ile w Tobie „muszę”, a ile „wybieram, bo to ważne dla mnie”?
3️⃣ Wolność w ciele. Kto decyduje, jak się powinnaś czuć i wyglądać? Traktujesz zmęczenie jako fakt, czy jako błąd do naprawy?
4️⃣ Wolność w relacjach. Czy Twoje „tak” ma granice, za którymi stoi równie ważne „nie”? Jaką cenę płacisz za bycie zawsze dla innych?
5️⃣ Wolność w portfelu. Na czyje marzenie pracujesz? Czyje PO CO spełniasz? Czy inwestujesz w to, co wzmacnia Twoją sprawczość i jest dla Ciebie ważne?
6️⃣ Wolność w sygnałach. Kto steruje Twoim układem nerwowym? Nie tylko aplikacje: także kalendarz, cudze priorytety, dźwięki, odruch sięgania po telefon, gdy robi się niewygodnie. Co by było, gdybyś zaprosiła do dnia odrobinę ciszy?

⛔️A teraz niewygodne pytanie: na ile tej wolności naprawdę chcesz?

Wolność brzmi pięknie jako hasło na plakatach. W praktyce bywa ciężka. Bo za autonomią idzie odpowiedzialność, czasem samotność, czasem konflikt z tym, jak wypada, czasem rozstanie z częścią tożsamości, która dawała wygodne, wtórne korzyści: akceptację, przewidywalność, przynależność.

💚 Chcę Cię zaprosić do 1 aktu wolności, który mówi: wracam do siebie.

Niepodległość, którą świętuję ja? Chwila, w której znów przypisuję sobie autorstwo mojej historii. Nie zawsze spektakularna. Często cicha. Ale moja.
Twoja kolej.

Którą z sześciu małych wolności wybierzesz dziś: kalendarz, słownik, ciało, relacje, portfel czy sygnały?

Napisz jedno zdanie, które dziś przywraca Ci autonomię i zrób jedną najmniejszą możliwą rzecz, która je potwierdzi.

✅ Mikro-eksperyment dla Ciebie:

1. Nazwij jedną cudzą narrację, której ulegasz. (Np. „Dobry specjalista nie odmawia”, „Dobra partnerka jest zawsze dostępna”).

2. Zamień ją na jedno zdanie, które jest Twoje. (Np. „Jestem lepsza, gdy chronię fokus”, „Jestem uważna, gdy wyznaczam granice”).

3. Potwierdź nową narrację jedną mikroczynnością: wyłącz powiadomienia na 10 minut; odwołaj spotkanie bez „po co”; zrób 10-minutowy spacer bez słuchawek; powiedz jedno uprzejme „nie”; zamień jedno „muszę” na „wybieram, bo…”.

4. Zauważ emocję. Ulga? Lęk? Złość? Ciekawość? To właśnie emocje prowadzą Ciędo miejsc, w których Twoja niepodległość naprawdę się zaczyna.

Ściskam,
Ania
coach ICF
zenyourlife.pl

́ć