Co to jest strona internetowa?

TwojaStrona, Wroclaw (2026)

09/01/2026

– A co my tu robimy? Po co włazimy do cudzego domu?

– Już koniec, Kasia, między nami wszystko skończone! Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi tego dać. Czekałem długo, znosiłem. Potrzebuję syna. Już złożyłem pozew o rozwód! Masz trzy dni na spakowanie się. Jak wyjedziesz – zadzwoń. Na razie będę mieszkał u mamy. Śpiesz się, muszę przygotować mieszkanie dla dziecka i jego matki. Tak! Nie zdziw się, moja przyszła żona jest w ciąży! Masz trzy dni!

Kasia milczała. Co mogła odpowiedzieć?

Dzieci nie mogła mieć. Jakub czekał już pięć lat. Przez te lata – trzy nieudane próby.

Lekarze, których Kasia odwiedziła bez liku, zapewniali, że jest zdrowa. Dlaczego za każdym razem nie wychodziło?

Zawsze prowadziła zdrowy tryb życia.

Tym razem zrobiło się jej słabo w pracy, od razu wezwali karetkę, ale wszystko potoczyło się zbyt szybko…

…Drzwi zatrzasnęły się za Jakubem, a Kasia bez sił osunęła się na kanapę.

Nie miała ochoty ani siły pakować rzeczy. I gdzie właściwie miała iść?

Gdy się uczyła i przed ślubem, mieszkała u ciotki. Ciotki już nie było, a jej syn sprzedał mieszkanie. Wrócić na wieś, do domu babci? Szukać wynajmu? Co z pracą?

Pytań było wiele, a decyzje trzeba było podjąć szybko…

…Wczesnym rankiem otworzyły się drzwi i do mieszkania weszła teściowa.

– Nie śpisz? No to dobrze. Przyszłam sprawdzić, żebyś nie zabrała niczego zbędnego.

– Stare majtki twojego syna na pewno mi nie są potrzebne. Moje też będziesz przeliczać?

– Patrzcie, jaka arogancka! A taka byłaś grzeczna, cicha, uprzejma. Oto jak się wszystko potoczyło. A ja już po pierwszym razie mówiłam Jankowi, że nie dasz rady urodzić dziecka.

– Po to przyszłaś? Lepiej milcz i patrz, jak się pakuję.

– Gdzie pakujesz ten serwis?!

– Mój. Został po ciotce, pamiątka.

– A teraz będzie tu pusto bez niego!

– To już mnie nie obchodzi. Za to ty będziesz miała wnuka.

– Zabieraj tylko swoje!

– Laptop mój! Ekspres do kawy, mikrofalówka też, dostałam je od kolegów z pracy. Mój samochód kupiony jeszcze przed ślubem. Twój syn ma swój.

– Masz wszystko, tylko na dzieci się nie nadajesz!

– To już nie twoja sprawa. Ze mną wszystko w porządku, pewnie Bóg tak chciał.

– Widzę, że w ogóle nie żałujesz! Może specjalnie to wszystko robiłaś?

– Mówisz bzdury. Nawet myśleć o tym nie mam siły.

Kasia rozejrzała się po mieszkaniu – jej rzeczy już tu nie było. Szczotka, kosmetyki, kapcie…

Zdawało się, że coś ważnego zapomniała. Teściowa przeszkadzała w skupieniu.

Przypomniała sobie – brakowało starej figurki kota. Miała w niej mały sekret, o którym nikt nie wiedział, nawet mąż nie był wtajemniczony. W środku kota był zestaw: kolczyki i pierścionek. Nie miały wielkiej wartości materialnej, ale były cenne jako pamiątka po babci. Janek zawsze uważał je za rupiecie. Czyżby je wyrzucił? Wszystko, co uważał za niepotrzebne, lądowało na balkonie. Kasia otworzyła drzwi…

– A co tam zapomniałaś? Spakowałaś się? To wynoś się! – znów rozległ się głos teściowej. – Żegnasz się z mieszkaniem? No to się pożegnaj. Już nigdy nic takiego cię nie spotka.

W końcu znalazła kota – wszystko było na miejscu. Teraz można jechać.

– Oto klucze, żegnajcie. Mam nadzieję, że już się nie zobaczymy.

Kasia zajechała do biura. Była jeszcze na zwolnieniu, ale poprosiła o urlop.

– Współczujemy ci, ale jak bez ciebie? Trzy tygodnie wystarczą? Tylko proszę, bądź w kontakcie. Bez twoich konsultacji połowa projektów stanie.

– Dobrze. To mi pomoże oderwać się od myśli. Dziękuję.

– Potrzebujesz pomocy?

– Nie.

– Zajmę się wypłatą urlopową i premią.

– Dziękuję, to bardzo na czasie.

Kasia nawet nie szukała mieszkania – jechała do domu, na wieś. Oczywiście, nikt tam na nią nie czekał, babcia odeszła trzy lata temu, a matki nigdy nie widziała. Zmarła przy porodzie.

A teraz Kasia sama nie może urodzić…

Godzina drogi – i była przed domem. Jabłoń. Tulipany.

Ostatni raz byli tu z Jakubem jesienią, grillowali, odpoczywali.

Kasia wjechała na podwórko, klucz od garażu był w domu.

Otworzyła drzwi i weszła. Cisza. Na stole brudne…
📜 Kolejna część czeka na Ciebie w komentarzach ⬇️🗯️

09/01/2026

Straszna prawda wyszła na jaw przez zupełny przypadek. Moja czteroletnia siostrzyczka, Hania, miała przepuklinę pępkową. Lekarze powiedzieli, by nie zwlekać – im szybciej operacja, tym lepiej. Hania bez taty stanowczo odmawiała pójścia do szpitala. Czekaliśmy, aż wróci z trasy, i ojciec odprowadził ją aż do sali operacyjnej.

– Tatusiu, będziesz na mnie czekał? – szlochała siostra.
– Gdzie bym poszedł, kochanie? Oczywiście, że będę. Dlaczego płaczesz, przecież jesteś taka dzielna?
– Ja nie płaczę! Ja tylko ciężko oddycham!

I zabrano ją. Rutynowa, nieskomplikowana operacja. Ale rodziców poproszono o oddanie krwi do banku krwi – to był wymóg.

– Przecież może być zgodna tylko z jednym z nas – zauważył tata. – Może najpierw zrobicie testy? Żebyśmy nie oddawali niepotrzebnie.
– Krew nigdy nie jest niepotrzebna! – stanowczo powiedział lekarz.

Mama i tata oddali krew. Mama była blada, jakby za chwilę miała zemdleć. Potem nie mogła usiedzieć w miejscu. Chodziła do gabinetu, rozmawiała z pielęgniarką. W końcu Hanię przewieźli z sali operacyjnej, tata poszedł po nią, jak obiecał. Spędził z nią cały weekend. Mama trochę się uspokoiła, odwiedziła córkę i zabrała mnie do domu, choć protestowałem.

– Ja też mogę z nią zostać – upierałem się.

Miałem wtedy jedenaście lat. Hanię, moją małą jasnowłosą siostrę, kochałem bardziej niż kogokolwiek na świecie. Może nawet bardziej niż mamę i tatę. A jak ją nie kochać? Anioł. Jasnowłosy anioł w ludzkiej skórze.

Wyobraźcie sobie małe miasteczko powiatowe z powiatowym szpitalem. Tak, nowym, w pełni wyposażonym – nawet z bankiem krwi. Ale wieś to wieś. Minęły trzy dni – Hania już w domu, tata szykował się do drogi. Poszedł kupić papierosy. Wrócił… jak burzowa chmura.

– Tatusiu! – zawyła Hania z pokoju (miała jeszcze zalecany odpoczynek) – Przyniosłeś mi moje ulubione pianki?

Ojciec zostawił torbę w przedpokoju. Kazał mi szybko iść do pokoju siostry. Złapał mamę za ramię i zaprowadził do kuchni.

– Wojtek… Wojtek, co się stało?

W kuchni odbyła się rozmowa, o której dowiedziałem się dopiero lata później – wtedy ani ja, ani Hania nic nie rozumieliśmy. Ona była za mała, a ja słuchałem ojca. Poszedłem do pokoju. Hania zaczęła marudzić, domagając się taty i pianek, więc zaproponowałem, że poczytam. Na szczęście zgodziła się.

W kuchni Wojtek, z oczami pełnymi wściekłości, podszedł do Ewy tak blisko, że przywarła do ściany. Nie miała gdzie uciec.

– To prawda? Że Hania nie jest moja?
– Jak… co… Wojtek, oszalałeś? Co ty mówisz?
– Powiem ci, co mówię. Ja mam drugą grupę krwi, Rh+, ty masz pierwszą Rh+. A ona – wskazał głową w stronę drzwi – trzecią Rh-. Jeśli coś pomylili, można powtórzyć badania.

Ewa odepchnęła męża, podeszła do stołu, usiadła. Opadła głową na dłonie i jęknęła:

– Świnie. Prosiłam ich! Czego oni wszyscy chcą? Zazdroszczą nam, Wojtku. Mamy wszystko. I dzieci takie śliczne.
– Prosiłaś… no, jasne.

Wyszedł z kuchni, zostawiając płaczącą Ewę. Tylko raz się potknęła… z nudów… z inżynierem na delegacji. Mąż ciągle w trasach. W filmach kierowca ciężarówki to romantyczna figura. W życiu – zimno i smutno. Ewa myślała, że musi coś zrobić! Przecież on na pewno też nie był święty. Tyle dni poza domem. Zerwała się, by biec za Wojtkiem, ale już …
📜 Kolejna część czeka na Ciebie w komentarzach ⬇️🗯️

09/01/2026

Wczesna wiosna
Malutka Hania, czteroletnia dziewczynka, przyglądała się „nowemu”, który niedawno pojawił się na ich podwórku. Był to siwy emeryt, siedzący na ławce. W dłoniach trzymał laskę, na którą opierał się jak czarodziej z bajki.

Hania od razu zapytała:

— Dziadku, czy pan jest czarodziejem?

Gdy usłyszała przeczącą odpowiedź, trochę się zmartwiła.

— To po co panu ta laska? — ciągnęła dziewczynka.

— Potrzebna mi do chodzenia, żeby łatwiej się poruszać… — wyjaśnił Stanisław Kowalski i przedstawił się dziewczynce.

— Czyli pan jest bardzo stary? — znów dopytywała ciekawska Hania.

— Według twoich miar — stary, ale według moich — jeszcze nie bardzo. Po prostu bolą mnie nogi, niedawno miałem złamanie. Niefortunnie upadłem. Dlatego na razie chodzę z laską.

Wtedy wyszła babcia dziewczynki i, biorąc ją za rękę, poprowadziła do parku. Krystyna Nowak przywitała się z nowym sąsiadem, a on uśmiechnął się. Jednak przyjaźń sześćdziesięciodwuletniego mężczyzny bardziej związała się z Hanią. Dziewczynka, czekając na babcię, wychodziła na podwórko nieco wcześniej i zdążyła opowiedzieć starszemu przyjacielowi wszystkie nowiny: o pogodzie, o tym, co babcia ugotowała na obiad, i o tym, na co chorowała jej koleżanka tydzień temu…

Stanisław niezmiennie częstował swoją małą sąsiadkę dobrą czekoladką. I dziwił się: za każdym razem dziewczynka dziękowała, rozpakowywała cukierek, odgryzała dokładnie połowę, a drugą część starannie zawijała w papierek i chowała w kieszonce kurtki.

— A dlaczego nie zjadłaś całej? Nie smakowała? — pytał Stanisław.

— Bardzo smaczna. Ale muszę poczęstować też moją babcię… — odpowiadała dziewczynka.

Emeryt był wzruszony, więc następnym razem wręczył Hani już dwa cukierki. Jednak malutka znów odgryzła pół i schowała resztę.

— No dobrze, a teraz dla kogo oszczędzasz? — dopytywał Stanisław, zdumiony oszczędnością dziecka.

— Teraz można dać mamie i tacie. Choć sami sobie kupią, to i tak się cieszą, gdy ich ktoś poczęstuje — wyjaśniała Hania swoje plany.

— Aha, już rozumiem. Widocznie macie bardzo zgodną rodzinę — domyślił się sąsiad. — Masz szczęście, dziewczynko. I dobre serce.

— Moja babcia też ma dobre serce. Bo bardzo wszystkich kocha… — zaczęła opowiadać Hania, ale babcia już wyszła z klatki i podała wnuczce dłoń.

— Ach, nawiasem mówiąc, Stanisławie, dziękujemy za cukierki. Ale wnuczce, i mnie też, nie wolno jeść słodyczy. Wybacz…

— No to co mam robić? Jestem w kropce… A co wam można? — zapytał.

— W domu mamy wszystko… Dziękujemy, nic nie trzeba — uśmiechnęła się babcia.

— Nie, tak nie może być. Bardzo chcę was częstować. Poza tym nawiązuję dobre relacje sąsiedzkie i nie ukrywam tego — zaśmiał się Stanisław.

— W takim razie przechodzimy na orzechy. I jemy je tylko w domu, czystymi rękami. Dobrze? — Krystyna zwróciła się zarówno do sąsiada, jak i wnuczki.

Dziewczynka i Stanisław skinęli głowami, a następnym razem Krystyna już znajdowała w kieszonkach Hani kilka orzechów włoskich lub laskowych.

— Ojej, moja mała wiewiórka. Orzeszki nosi. A wiesz, że to teraz droga przyjemność, a dziadek potrzebuje leków, widzisz, że ma kulejącą nogę?

— Wcale nie jest starym dziadkiem i nie kuleje. Noga mu się goi — broniła przyjaciela Hania — i na zimę chce nawet wstać na narty.

— Na narty? — zdziwiła się babcia. — No to brawo.

— A kupisz mi narty, babciu? — poprosiła Hania. — I będziemy z panem Stanisławem razem jeździć. Obiecał mnie nauczyć…

Krystyna, spacerując z wnuczką w parku, zaczęła dostrzegać sąsiada, który energicznie maszerował po alejkach już bez laski.

— Dziadku, ja z tobą! — Hania doganiała Stanisława i szła obok niego żwawym krokiem.

— Zaczekajcie i na mnie — śpieszyła za wnuczką Krystyna.

Tak zaczęli chodzić we troje, i wkrótce Krystynie spodobały się te spacery, a dla Hani stały się wesołą zabawą. Jej energii można było pozazdrościć: biegała, tańczyła przed starszymi na ścieżce, wdrapywała się na ławkę, witając babcię i sąsiada, a potem znów szła obok, komenderując:

— Raz-dwa, trzy-cztery! Twardy krok, patrz przed siebie!

Po spacerze babcia i sąsiad siadali na …
📜 Kolejna część czeka na Ciebie w komentarzach ⬇️🗯️

09/01/2026

**Dziennik osobisty**

„Nie gniewaj się na mnie, Taniu, ale nie będę z tobą żył.”

— A może spróbujemy, Szymku? — Tania patrzyła na niego niemal bez mrugnięcia, policzki miała zaróżowione.

— Powiedziałem wszystko, Tatiano…

Irena Brzozowska przyszła na świat, gdy Szymon był w pierwszej klasie. Pamiętał jej matkę, uznaną w całej okolicy piękność Lidię, z ogromnym brzuchem, i dumnego ojca Jacka. Potem Lidia wypychała z bramy wózek, do którego tak chciało się zajrzeć… Wtedy wydawało mu się to cudem.

Szymon dorastał, a Irenka rosła. Oto już wybiega z bramy rodzinnego domu w jaskrawej sukience, z wielką kokardą na jasnej głowie. Bawi się z koleżankami, urządzając domek przy płocie. Szymon widział to wszystko z okna swojego domu, stojącego po przeciwnej stronie ulicy, dokładnie naprost domu Brzozowskich.

— Szymku, odprowadź Irenkę, dobrze? — poprosiła go pewnego dnia Lidia. I Szymon się nie sprzeciwił — tak przez prawie rok opiekował się pierwszoklasistką Irenką.

Najpierw chodzili do szkoły w milczeniu, aż w końcu Irenka nie wytrzymała i zaczęła opowiadać mu różne historie z lekcji. Jej zajęcia kończyły się wcześniej, więc cierpliwie czekała, aż Szymon skończy. Czasem wracał w towarzystwie kolegów, a Irenka szła razem z nimi. Przyzwyczaił się i rankiem czekał na nią przy bramie, a gdy wychodziła, brał ją za rękę i tak szli do szkoły.

Następnego roku we wrześniu Irenka cichutko poprosiła, by pozwolił jej iść z koleżankami. Teraz dziewczynki szły przodem, a Szymon trzymał się w pewnej odległości, gotowy w każdej chwili pomóc. I taka chwila oczywiście nadeszła.

Na drodze pojawił się gąsior. Syczał, wyginał szyję i trzepotał skrzydłami, a dziewczynki bały się przejść. Szymon stanął między nimi a ptakiem, i z piskiem przebiegły.

Rok później Szymon wyjechał do większej wsi, gdzie była dziesięciolatka, i wracał tylko na weekendy i wakacje. Irenka zdawała się zapomnieć, kim jest — mijała go, spuszczając oczy i nie witając się. Potem Szymon wstąpił do szkoły morskiej i wracał już bardzo rzadko.

— Mamo, kto to, Irenka?! — Szymon oderwał się od kolacji. Z bramy Brzozowskich wyszła wysoka, dorodna młoda piękność.

— Nasza Irenka! — mama też spojrzała przez okno i uśmiechnęła się.

— Kiedy ona zdążyła? — szczerze zdziwił się Szymon.

— Czas przyszedł… — westchnęła matka z czułością. — Patrzę i za każdym razem się cieszę — najlepsze po rodzicach odziedziczyła!

Potem kilka razy widywał Irenkę ukradkiem — na szczęście firanka w oknie maskowała jego obecność. Oto szła z wiadrami na koromysłach do studni, a wiatr tak szczęśliwie rozchylił bluzkę na smukłym ciele… Rankiem Irenka w eleganckim garniturze szła na egzaminy… Szymonowi znów zachciało się ją odprowadzić.

Ale ostatnią kroplą był jej głos. Usłyszał go, gdy pomagał ojcu naprawiać płot: „Na taki głos poszłabyś na koniec świata!”.

Pewnego dnia, wychodząc z wiadrami po wodę, spotkał ją przy studni.

— Dzień dobry! — pierwsza przywitała się Irenka, znów przeszywając Szymona serce.

— Dzień dobry, Iro — odpowiedział, czując dziwną nieśmiałość.

Wiadra napełniały się powoli, a on nie mógł wymyślić, o czym z nią rozmawiać…

Tego dnia wyjeżdżał z ukrytą tęsknotą. Wreszcie się zakochał.

Potem była przysięga i przydział — Szymon trafił do Kołobrzegu.

***

Następnym razem wracał do domu z nadzieją. Marzył, że właśnie teraz wyzna Irence… Wiek już miała odpowiedni…

Pierwszego dnia odsypiał podróż, potem zaczęły się pracowite dni. Ojciec, jak zawsze, miał plan optymalnego wykorzystania dodatkowych rąk do pracy. Już drugiego dnia pojechali do lasu po drewno, potem trzeba je było porąbać i ułożyć w szopie.

Spiesząc się, by w krótkim urlopie Szymona wykonać wszystko, ojciec przygotował wymianę dolnych bali w łaźni. Trzeba było przerobić framugę, potem wymienić podłogę. Na koniec ojciec postanowił jeszcze wymienić klepisko w oborze… Tak minęły dwa tygodnie.

Szymon co jakiś czas zerkał na zamkniętą bramę sąsiadów. Wychodzili stamtąd tylko Lidia i Jacek, a Irenki nie było.

— Mamo, gdzie Irenka? — odważył się zapytać.

— Wyjechała na studia. Mieszka…
📜 Kolejna część czeka na Ciebie w komentarzach ⬇️🗯️

09/01/2026

Cisza w domu była gęsta jak smoła, przerywana tylko trzaskiem drewna w piecu. Halina Nowak, kobieta o zmęczonej, pooranej zmarszczkami twarzy, śledziła wzrokiem syna, który w milczeniu pakował ostatnie rzeczy do płóciennego worka. Jutro – wojsko.

— Synku, Władku, powiedz mi, co ty widzisz w tej… w tej zalotnicy? — nie wytrzymała, a jej głos, stłumiony ukrywanym bólem, załamał się w szept. — Ona cię za grosz nie szanuje! Patrzy z góry, a ty tylko o niej myślisz. Dziewczyn we wsi – jak mrówków! Choćby ta Marysia Kowalska… Rozsądna, pracowita, patrzy na ciebie jak w obrazek, a ty nawet nie zauważasz. Jakbyś na tę jedną Kasię się zawziął.

Władek, wysoki, barczysty chłopak z upartym podbródkiem i teraz zmarszczonymi, zwykle łagodnymi oczami, nie odwrócił się. Jego palce pewnie zawiązały supeł.

— Nie potrzebuję żadnej Marysi, mamo. Już dawno zdecydowałem. Od dziecka kocham Kasię. I jeśli ona mnie nie zechce… to wcale się nie ożenię. Nie męcz mnie, daj spokój.

— Ona cię tylko skrzywdzi, Władziu! Serce mi to mówi! — szlochnęła matka. — Ładna – owszem, diablica… Ale zimna, wietrzna. Jej miejsce w mieście, nie w naszej wsi.

Władek w końcu się odwrócił. W jego spojrzeniu stała nieprzenikniona, twarda ściana.
— Koniec tematu.

Tymczasem w sąsiednim domu, pachnącym tanim perfumem i młodością, lustro odbijało zupełnie inny obraz. Kasia kończyła wieczorny rytuał: podkreśliła oczy kredką, starannie pomalowała usta. Jej wygląd, jaskrawy i wyzywający, krzyczał o pragnieniu, by ją zauważono, pochwycono, zabrano stąd daleko.

— Kasia, gdzie się tak malujesz? — dobiegł z kuchni głos matki. — Znowu na potańcówkę? A potem hulanki do rana? Chociaż Władka zaproś. Chłopak jak się patrzy! Technikum kończy, pracowity. Robotników zatrudnił, z ojcem dom stawia – mówi, dla przyszłej żony. A sam tylko na ciebie patrzy.

Kasia prychnęła, kręcąc się przed lustrem.
— Twój Władek to prostak pierwszej klasy. „Dom stawia”… Młodość jest tylko raz, mamo! Trzeba żyć, bawić się, a on haruje jak wół, nigdzie nie wychodzi. Jak minie – nie będzie co wspominać. Nie potrzebuję go, rozumiesz? Ani trochę. Nawet nie sugeruj.

I, niczym motyl, wypadła z domu, zostawiając za sobą tylko obłok drażniącego zapachu.

Jesień tego roku była złota i gorzka. Władek, z dyplomem w kieszeni, dostał też powołanie. Rodzice zorganizowali skromne, ale serdeczne pożegnanie. Przyszła też Kasia z matką – jako najbliższe sąsiadki.

Władek w nowym, niewygodnym garniturze szukał okazji. Serce waliło mu w gardle. Złapał Kasię w korytarzu, nieśmiało przytuloną do ściany.

— Kas… — zaczął, a głos nagle mu zadrżał. — Mogę… pisać do ciebie? Wszyscy żołnierze piszą… do swoich dziewczyn. A ja… nie mam. Może… zgodzisz się być moją? Choć na odległość?

Kasia spojrzała na niego pobłażliwie, jak na uroczego, ale natrętnego szczeniaka. Pomyślała chwilę.
— No, pisz. Jeśli będę miała ochotę – odpowiem. Nie – to trudno. Dobrze?

To wystarczyło. Jego twarz rozpromieniła się nadzieją tak jasną, że Kasia na moment odwróciła wzrok. Zrobiło jej się niemal głupio.

Przez jakiś czas odpisywała na jego listy, pisane starannym żołnierskim charakterem. Ale po szkole rzuciła się w wir miasta, by zdawać na pedagogikę. Szara wiejska egzystencja została za plecami, wraz z naiwnymi żołnierskimi wynurzeniami. Korespondencja nagle się urwała.

Jej matka tylko wzdychała, cicho licząc, że córka opamięta się, doczeka Władka, osiadzie, a naukę można kontynuować zaocznie – gdyby była wola. Ale Kasia słuchać nie chciała.

— Skończę studia, wyjdę za miejskiego inteligenta! I nigdy nie wrócę do tej zapadłej dziury! — krzyczała w histerii, gdy matka próbowała bronić wiejskiego konkurenta.

Ale los okrutnie się z niej naśmiał. Pierwszy egzamin – wypracowanie – oblała z hukiem. Gorzka ironia polegała na tym, że nie miała na kogo zrzucić winy. W ich wiejskiej szkole nauczyciele wiecznie byli w niedoborze. Język polski i niemiecki prowadziła jedna osoba – Niemka Elżbieta Schmidt. Niemiecki znała świetnie, polski – ledwie. Kasia, jak większość klasy, nie…
📜 Kolejna część czeka na Ciebie w komentarzach ⬇️🗯️

09/01/2026

Zięć oświadczył, że nie zobaczę córki, jeśli nie sprzedam domu matki

Połowę życia spędziłam sama. Nie, byłam zamężna, ale mąż opuścił rodzinę rok po ślubie. Właśnie wtedy urodziłam córkę. Na pożegnanie Piotr zostawił nam z dzieckiem trzypokojowe mieszkanie. Przynajmniej w tym postąpił uczciwie. Nie zamierzałam wychodzić za mąż po raz drugi. I tak nie byłam sama. Dorastała mi Weronika. Trzeba było postawić ją na nogi. W skrócie – i tak miałam kłopotów po uszy.

Rozumiałam, że starałam się ze wszystkich sił, ale Weronice brakowało ojcowskiego ramienia. Tego już nie mogłam jej dać. Z czasem moja córka zaczęła bardzo przywiązywać się do wszystkich chłopaków, z którymi się przyjaźniła czy wiązała. Nie każdemu podobała się ta natarczywość. Często musiałam pocieszać córkę i leczyć jej złamane serce. Ale Bóg jest dobry i w końcu Weronika spotkała swojego męża.

Dawid był gospodarny i dobry. Byłam tylko za tym, żeby wzięli ślub. Szanował mnie i moją Weronikę. Czego chcieć więcej? Uważałam go za idealnego zięcia. Choć jak to w bajkach – zbyt pięknie być nie mogło. Minęło pół roku od ich ślubu, a Dawid się zmienił.

Tymczasem opiekowałam się własną matką. Miała się jeszcze dobrze. Urodziła mnie młodo, tak jak ja Weronikę, więc doczekała się wnuczki. Ale właśnie wtedy mama zaczęła chorować. Słabość tak ją pochłonęła, że musiałam zabrać staruszkę do siebie i stale się nią zajmować. Nie miałam wyboru, więc mama zamieszkała ze mną. Jednak zięciowi ten pomysł wcale się nie spodobał.

Nie wiem, co wywołało w nim tyle oburzenia. Przecież nie zmuszałam go do opieki nad staruszką. Wszystkie obowiązki spoczywały tylko na moich barkach. A mama nie była wymagająca, przy zdrowych zmysłach. Nie rozumiem, co mu się nie podobało.

Z czasem sytuacja tylko się pogarszała. Dawid przeciągnął na swoją stronę nawet moją córkę. Teraz oboje mnie unikali. Kiedyś jedliśmy razem przy jednym stole, teraz chowają się w swoim pokoju. Próbowałam porozmawiać z Weroniką, ale na próżno. Milczy. Tylko szuka wymówek.

Nie cieszyli mnie też wnukami. Mówią, że się nie śpieszą, chcą żyć dla siebie. Najpierw nalegałam, potem przestałam. To ich sprawa, niech sami decydują. Ale Dawid zaczął mnie denerwować, jak to się teraz mówi. W moim domu zachowywał się jak prawdziwy gospodarz. Choć sam palcem nie kiwnął, żeby zrobić remont czy dokupić coś do mieszkania. Za to często znikał z przyjaciółmi w klubach. Nie rozumiem, gdzie podział się ten wspaniały zięć, którego poznałam na początku.

Pewnie dopiero teraz pokazał swoją prawdziwą twarz.

Z tygodnia na tydzień mój zięć stawał się coraz bardziej nieznośny. A potem nadszedł Nowy Rok i…
📜 Kolejna część czeka na Ciebie w komentarzach ⬇️🗯️

09/01/2026

*Zapis w dzienniku*

„Chyba zapomniałeś, że to mieszkanie jest moje – kupione przed ślubem!” – powiedziałem chłodno, słysząc, jak mój mąż pewnym tonem wydaje rozkazy na temat mojego domu. Kinga odstawiła filiżankę kawy na parapet i zamyśliła się, patrząc przez okno. Przez dziesięć lat oszczędzała na te cztery ściany, pracując na dwóch etatach. Każdy grosz odłożony kosztem wyrzeczeń. A teraz…

„Kinguś, postanowiłam trochę przemeblować” – dobiegł z salonu głos teściowej. „Ta kanapa wyraźnie stoi nie tam, gdzie trzeba.”

Kinga westchnęła. Jadwiga znów przyszła bez uprzedzenia, otwierając drzwi własnym kluczem – który, swoją drogą, kazała sobie zrobić „na wszelki wypadek”.

„Nie ma potrzeby nic przestawiać” – weszła do salonu. „Jest mi dobrze tak, jak jest.”

„Jak może ci być dobrze?” – teściowa załamała ręce. „Tu wszystko jest nie po feng shui! Wczoraj był program w telewizji…”

„Pani Jadwigo, naprawdę jestem przeciw.”

„Krzysiu!” – matka podniosła głos, gdy syn wszedł do pokoju. „Wytłumacz żonie, że w rodzinie należy słuchać starszych.”

Krzysztof zawahał się, spoglądając to na matkę, to na żonę.

„Mamo, może nie teraz?”

„To kiedy? Twój ojciec i ja nie młodniejemy. Wkrótce ktoś będzie musiał się nami zająć. A u was tyle miejsca…”

Kinga zaciśnęła zęby. Oto i to. Czego obawiała się od początku małżeństwa. Jadwiga metodycznie sondała teren pod przeprowadzkę.

„Macie przecież piękne trzypokojowe mieszkanie” – przypomniała.

„Piękne, mówisz!” – teściowa machnęła ręką. „Piąte piętro bez windy. W naszym wieku to już wyzwanie. A wy macie drugie piętro, sklepy pod nosem…”

„Mamo, porozmawiamy później” – Krzysztof próbował interweniować.

„O czym tu rozmawiać? Myślałam, że jesteśmy rodziną. A rodzina trzyma się razem. Twoja siostra od razu zabrała rodziców do siebie…”

„Ania i jej mężczyzna sami kupili swoje mieszkanie” – Kinga nie wytrzymała. „A ja zapracowałam na to sama. Przed ślubem.”

„O, zaczyna się!” – teściowa znów załamała ręce. „Moje, twoje… W rodzinie wszystko powinno być wspólne!”

„Kinga ma rację” – Krzysztof niespodziewanie stanął twardo. „To jej mieszkanie.”

„Synu, co ty mówisz?” – Jadwiga teatralnie przyłożyła dłoń do serca. „Całe życie poświęciłam dla ciebie… A ty…”

„Mamo, nie teraz, proszę” – Krzysztof wziął matkę pod rękę. „Chodź, odprowadzę cię.”

Gdy drzwi zamknęły się za teściową, Kinga osunęła się na fotel. Trzy lata małżeństwa, a te rozmawy nie ustawały. Najpierw aluzje, potem rady o remoncie, teraz już wprost…

„Przepraszam za mamę” – Krzysztof usiadł obok. „Wiesz, że się o nas martwi.”

„O nas?” – Kinga uśmiechnęła się gorzko. „Ona chce kontrolować każdy nasz krok.”

„Daj spokój…”

„Krzysiu, wpada bez zapowiedzi. Przestawia rzeczy. Krytykuje wszystko – od zasłon po moje gotowanie. A teraz chce się wprowadzić!”

„Naprawdę nie młodniejemy” – westchnął. „Może powinniśmy to przemyśleć? To w końcu moi rodzice…”

Kinga zerwała się jak oparzona.

„Co znaczy «przemyśleć»? Serio proponujesz, żeby się u nas wynieśli?”

„No, nie od razu… Ale z czasem…”

„Krzysiu, to mieszkanie to jedyne, na co zapracowałam sama. Dziesięć lat oszczędzania, rozumiesz? To moja przestrzeń, moje—”

„Teraz nasza” – poprawił łagodnie. „Jesteśmy rodziną.”

Kinga oniemiała. Przebiegła jej myśl: „Ty też? Już uważasz moje mieszkanie za swoje?”

„Przy okazji” – Krzysztof ciągnął, jakby nic się nie stało. „Skoro mowa o mieszkaniu… Konsultowałem się z agentem.”

„Z jakim agentem?” – zesztywniała.

„No, mama poleciła kogoś sprawdzonego. Kompetentny gość. Mówi, że jeśli sprzedamy twoje mieszkanie…”

„Co?!” – Kinga odwróciła się gwałtownie. „Sprzedać MOJE mieszkanie?”

„Nasze” – poprawił. „Gdyby sprzedać nasze i rodziców, moglibyśmy kupić dom pod miastem. Byłoby miejsce dla wszystkich, a powietrze lepsze…”

Kinga wpatrywała się w męża, nie wierząc własnym uszom. On i jego matka już wszystko zaplanowali? Za jej plecami?

„Krzysiu, ty…
📜 Kolejna część czeka na Ciebie w komentarzach ⬇️🗯️

08/01/2026

Druga teściowa…

Gdy Weronika weszła do mieszkania, od razu zauważyła buty teściowej stojące na środku przedpokoju. Stało się jasne, że odpoczynku dziś nie będzie.

Helena Władysławówna wyszła z kuchni z miną oskarżyciela w sądzie.

— Znowu byłaś u tej niedorajdy staruchy? — zapytała. — A dom, mąż, dziecko — wszystko to, widzę, na boku. Dobrze, że ja zajrzałam. Bo inaczej siedzieliby głodni jak wilki.

— Heleno Władysławno, Mirek wiedział, że dziś się spóźnię. Kolację przygotowałam, wystarczy tylko podgrzać. Poradziłby sobie bez waszej pomocy — odparła Weronika.

Przez te dziesięć lat, które minęły od ślubu z Mirkiem, przywykła już, że teściowa zawsze ma coś do zarzucenia, i prawie nie reagowała na jej słowa, traktując je jak radio grające od rana do wieczora.

Ale na początku było trudno. Helena Władysławna była drugą teściową Weroniki. Pierwsza — Marta Stanisławówna — była kobietą taktowną. Nigdy nie wtrącała się do życia rodziny syna, nie dawała nieproszonych rad, nie narzucała się.

Lecz gdy była potrzebna, zawsze stawała na wysokości zadania. Weronika pamiętała, jak teściowa nocami czuwała przy trzymiesięcznej Zosi, gdy ta pomyliła dzień z nocą, jak przychodziła i zabierała wnuczkę na spacer, mówiąc:

— Ty teraz nic nie rób, tylko się prześpij. Kiedy Marek wróci, sam kolację przygotuje.

Gdy Zosia skończyła pięć lat, w fabryce, gdzie pracował Marek, zdarzył się wypadek — i Weronika została wdową.

Marta Stanisławówna, która straciła jedynego syna, nawet wtedy nie zostawiła synowej i wnuczki samych. Przez pierwsze trzy miesiące po stracie mieszkały razem, wspierając się nawzajem.

Weronika zaproponowała, by Marta Stanisławówna została na stałe, ale ta wróciła do swojego mieszkania:

— Weroniko, masz dopiero dwadzieścia osiem lat. Jesteś młodą kobietą, jeszcze znajdziesz swoje szczęście. A ja mam ci się plątać pod nogami?

Weronika wyszła za Mirka trzy lata później. Ale Marty Stanisławówny nie porzuciła. Jej rodzice mieszkali daleko, więc pierwsza teściowa stała się dla niej niemal matką, a Zosia była dla babci oczkiem w głowie.

Dlatego zachowanie Heleny Władysławówny, która uznała, że ma prawo rozporządzać mieszkaniem synowej jak własnym, było dla Weroniki szokiem.

Po pierwszej wizycie drugiej teściowej poprosiła męża, by wytłumaczył matce, że przychodzi tu tylko w gości. A więc powinna uzgadniać wizyty i zachowywać się odpowiednio.

Na słowa Heleny Władysławówny, że chce pomóc i działa wyłącznie z dobrego serca, Weronika odpowiedziała:

— To już nie mam osiemnastu lat. Nawet gdy wyjeżdżałam od rodziców na studia, byłam dość samodzielna.

— A po ślubie, siedem lat z mężem przeżyłam, więc nie trzeba mnie uczyć gotować ani sprzątać. Sama bym mogła niejednego nauczyć.

— Jak przyjdę do was, Heleno Władysławno, i przejdę się z białą szmatką po kątach — urządzę wam prawdziwą rewizję.

Na szczęście Mirek stawał po stronie żony i gdy matka czasem "gubiła brzeg", sam z nią rozmawiał.

W końcu Weronika nauczyła drugą teściową, by nie wtrącała się w jej gospodarstwo i wychowanie dzieci. Gdy więc rok po drugim ślubie urodziła syna, Helena Władysławówna nie narzucała się z radami. Choć bardzo jej się chciało!

Rzecz w tym, że teściowa miała przyjaciółkę, która ciągle opowiadała jej, jak "wychowuje" synową młodszego syna.

Oczywiście, Helenie też chciało się czymś pochwalić, ale nie miała jak. Choć miała jedną pociechę — wyrażała Weronice niezadowolenie, że ta odwiedza Martę Stanisławównę i jej pomaga.

— Dobrze, że ta stara nie była jej bliską krewną! Gdy Zosia była mała, Weronika wysyłała ją latem do babci na działkę — nawet się cieszyłam.

— Ale teraz dziewczyna już studiuje, a Weronika wciąż tam jeździ. Minęło tyle lat! A ona dwa, trzy…
📜 Kolejna część czeka na Ciebie w komentarzach ⬇️🗯️

TwojaStrona

09/01/2026

09/01/2026

09/01/2026

09/01/2026

09/01/2026

09/01/2026

09/01/2026

08/01/2026

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Twoja Cena