24/06/2026
ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു മാധവന്റെയും വിക്രം എന്ന യുവാവിന്റെയും താമസം. കഠിനാധ്വാനിയായ വിക്രം എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, "നമ്മൾ അധ്വാനിച്ചാലേ ജീവിതത്തിൽ മുന്നേറാൻ പറ്റൂ." എന്നാൽ മാധവൻ തികച്ചും വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. അവൻ ഭാഗ്യത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു, എന്തെങ്കിലും അത്ഭുതം നടന്ന് താൻ പെട്ടെന്ന് പണക്കാരനാകും എന്ന് അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടു.
ഒരിക്കൽ, ആ നാട്ടിലെ ഒരു പ്രമാണിയുടെ വലിയൊരു വിലപിടിപ്പുള്ള രത്നം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അത് മലമുകളിലെവിടെയോ വെച്ചാണ് നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്ന് അറിഞ്ഞ നാട്ടുകാർ തിരച്ചിൽ തുടങ്ങി. മലമുകളിലേക്ക് കുത്തനെയുള്ളതും കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു വലിയ പാതയുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ ഒരു വലിയ പാറക്കല്ല് വഴിമുടക്കി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആളുകൾ അതിന്റെ വശങ്ങളിലൂടെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കി നടന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു തിളക്കം കണ്ട് മാധവൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "ദാ! ആ പാറക്കല്ലിന്റെ അടിയിലാണ് ആ രത്നം ഇരിക്കുന്നത്! എന്റെ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് ഞാനത് ആദ്യം കണ്ടു!"
വിക്രം ആ കല്ലിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അത് തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ കല്ല് വളരെ ഭാരമുള്ളതായിരുന്നു.
മാധവൻ ദൂരെ മാറിനിന്ന് പറഞ്ഞു, "എന്റെ ഭാഗ്യം എനിക്ക് വഴി കാണിച്ചുതന്നു. ഇനി ആ കല്ല് തനിയെ ഉരുണ്ടുമാറിക്കോളും, അല്ലെങ്കിൽ വല്ല കാറ്റും വന്ന് മാറ്റും. നമുക്ക് നോക്കിയിരിക്കാം."
എന്നാൽ വിക്രം കാത്തിരുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച്, വിയർപ്പൊഴുക്കി ആ വലിയ പാറക്കല്ല് മുകളിലേക്ക് തള്ളാൻ തുടങ്ങി. മാധവൻ അവനെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു, "നീ വെറുതെ സമയം കളയുകയാണ്."
മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട കഠിനശ്രമത്തിനൊടുവിൽ, വിക്രം ആ കല്ല് പൂർണ്ണമായും തള്ളിമാറ്റി. കല്ലിനടിയിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ രത്നമുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം അത് കൈക്കലാക്കി.
അപ്പോൾ മാധവൻ ഓടിവന്ന് പറഞ്ഞു, "അത് എന്റെ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് കണ്ടുപിടിച്ചതാണ്, എനിക്ക് പകുതി അവകാശമുണ്ട്!"
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഗ്രാമമുഖ്യൻ പറഞ്ഞു: "മാധവാ, ഭാഗ്യം നിനക്ക് വഴി കാണിച്ചുതന്നു എന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ, ആ വിജയത്തിലേക്ക് വിക്രത്തെ എത്തിച്ചത് അവന്റെ കഠിനാധ്വാനം മാത്രമാണ്. നീ ഭാഗ്യവും കാത്ത് വെറുതെ ഇരുന്നപ്പോൾ, അവൻ വിയർപ്പൊഴുക്കി ആ കല്ല് തള്ളിമാറ്റി. അതുകൊണ്ട് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശി വിക്രം തന്നെയാണ്."