10/06/2026
May mga taong dumaan sa buhay natin na naging tahanan ng ating mga alaala, sandalan ng ating mga mahihinang araw, at bahagi ng ating mga panalanging akala natin ay makakasama pa natin nang napakatagal. Ngunit may mga pagkakataong ang pagmamahal natin sa kanila ay hindi sapat upang manatili sila rito, sapagkat may itinakdang oras ang Allah para sa bawat kaluluwa.
At kahit gaano natin sila kailangan, kahit gaano natin sila kamahal, kahit gaano kabigat ang mundong iniwan nila sa ating mga balikat, dumarating ang sandaling kailangan nating tanggapin na ang ilan sa mga taong pinakamahalaga sa atin ay hindi ibinigay upang manatili habambuhay—kundi upang maging magandang bahagi ng ating paglalakbay.
Masakit ang pangungulila. Masakit ang masanay sa presensyang hindi na babalik. Masakit ang mabuhay na dala ang mga alaalang hindi na madaragdagan pa.
Ngunit sa bawat alaalang nagpapaluha sa atin, mayroon ding paalala na minsan ay pinagpala tayo ng Allah na makilala, makasama, at mahalin sila.
Hindi lahat ng biyaya ay nananatili habang-buhay. Ang iba ay dumarating upang baguhin tayo, turuan tayong magmahal, at iwanan sa ating puso ang mga alaalang dadalhin natin hanggang sa muli tayong magkita.
Kailangan natin sila, oo. Ngunit ang Qadar ay Qadar. At kahit hindi natin hawak ang haba ng panahon na ipinagkaloob sa atin kasama sila, hawak natin kung paano natin iingatan ang kanilang alaala, ipagdarasal sila, at ipagpapatuloy ang buhay nang may pagtitiwala sa Allah.
Sapagkat ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa tagal ng pagsasama, kundi sa lalim ng bakas na iniwan nila sa ating puso.
—Minsan, ang pinakamabigat na bahagi ng pagmamahal ay ang pagtanggap na ang taong gusto mong manatili ay kailangan mo ring hayaang magpahinga sa Qadar na isinulat ng Allah para sa kanya.
🖊️𝒜𝒾𝓈𝒽𝒶 𝒜𝓁-𝒵𝒶𝒽𝓇𝒶
