01/08/2026
The Toto's Story
The Journey through 10 Stories | Story No. 3:
Nakilala ko ang batang ito sa isang ampunan na nasa isang isla sa Ilog Pasig noong 2010, nagkaroon kami ng programa o christmas party noon sa ampunang ito. Ako ang naging host ng christmas party na iyon kung saan naroon ang higit 100 na bata ng ampunan, kasama ang mga nurses at admin ng Hospicio.
Papatapos na ang programa, nakakain na ang lahat, natanggap na nila ang mga regalo, pero biglang may tumakbo sa harap ng stage, isang bata na ang pangalan ay "Toto", sabi ng bata, "pwedi po bang ikaw na lang ang tatay ko?", nangiti ako na natatawa and at the same time wala akong kapasidad mag-ampon dahil bata lang din ako. Sobrang higpit ng yakap n'ya, ayaw n'ya na 'ko pakawalan, hanggang binuhat ko na lang s'ya ng matagal at iba na lang ang nag-closing prayer.
Noong naglilinis na kami ng mga kasama ko. Nakatitig lang s'ya sa akin, na parang naluluha kasi kailangan na nilang pumasok sa building kung saan sila tumutuloy. Hanggang huli, nakatitig s'ya sa akin at kumakaway, di ko malimutan ang tagpong iyon,napapanaginipan ko pa s'ya noon.
Sa pagkakaalaa ko, sabi ng mga naroon, ipina-ampon s'ya dahil sa kahirapan ng magulang nito, pero sa pagkakataong ito marahil na-ampon na s'ya noon o wala na talaga sa Pilipinas.
Maaaring si Toto ay nasa 20 years old na ngayon. Nakakamiss lang ang batang ito, lagi ko naalala ang nangungusap n'yang mga mata, na parang gusto n'yang sumama sa'kin pauwi, pero hindi naman pwedi. Sana muli ko s'yang makita
The JC's Story
The Journey through 10 Stories | Story No. 7:
Nakilala ko ang isang bata na nagngangalang JC Noong 2010, si JC ay nag-aaral sa isang mamahaling eskwelahan sa Katipunan Avenue, Quezon City, ito 'yung lugar kung saan ako nagtatrabaho bilang Cashier sa isang computer shop, madalas kami nagkikita noon dahil pagkatapos nila sa school kasama na n'ya ang barkada, diretyo na agad sila sa computer shop namin, napa-print ito ng mga assignment at naglalaro rin ng Dota.
Halata mong anak mayaman si JC, sa balat pa lang. hindi ko s'ya malimutan kasi ito 'yung batang napakagalang, panay pa nga ang dala nito ng pagkain sa shop, s'ya rin madalas manlibre sa mga kakalase n'ya. Tinuring na n'ya akong kuya, "ikaw na lang kuya ko ha? Kuya Mon, ako kasi kuya sa magkakapatid eh." Sabi n'ya noon.
Nang bumalik ako sa Katipunan Avenue, wala nang makapagsabi kung naroon pa ba ang pamilya ni JC at dahil Highschool pa s'ya noon ng magkakilala kami, baka nga umalis na sila sa Xavierville o baka lumipat ng Loyola Grand Villas, 'yung pangmayamang subdivision sa Katipunan na hindi kana makakapasok kung hindi ka doon nakatira.
Wala pa akong edukasyon noon sa Facebook, si JC pa 'yung nagturo sa'kin kung paano gumawa ng facebook ay kung paano mag-tagged. Si JC din ang bumili ng ticket ko papuntang Boracay, ito rin ang unang pagkakataon ko na nakasakay ng eroplano, at unang pagkakataon ko sa isla. Dahil nga may kakayahan ito at maraming baon, na-inspire ako sa batang ito, kasi hindi s'ya madamot, laging meron s'yang bagay na ibibigay para sa mga kaibigan n'ya at sa akin.
Nalula ako sa Hotel kung saan General Manager ang tatay n'ya, ang bait din ng nanay n'ya, maging ang dalawang nakababatang babaeng kapatid nito, sila 'yung mayayamang tao na hindi mo alam na mayaman pala, kasi hindi nila pinapakita, simple lang sila at hindi mayabang. Madalas na maalala ko si JC, kamusta na kaya s'ya? Dahil 16 years na taon na ang nakakaraan, may mga bagay na rin na nakalimutan ko na, kung Jaycee ba s'ya o JC, hindi ko na rin matandaan ang kanyang apeliyedo, maging ang eksaktong pangalan ng hotel na 'yun. 'Di ko na rin ma-retrive ang dati kong facebook kung saan kami nag-u-usap, hindi ko alam noon kung saan ko s'ya hahanapin.
Kay JC ko natutunan unang-una, na hindi porket mayaman ka ay wala ka pake sa mga tao sa paligid mo dahil lahat nasa iyo na, pero kay JC ko nakita kung paano s'ya magbigay ng limos at pagkain sa mga bata, sa matatanda sa kalsada, kung paano s'ya nakikipagkwentuhan sa mga nagba-bantay-kotse, kung paano s'ya nakikihalubilo sa kahit sino habang kumakain ng goto sa may kanto. At sa isang pagkakataon, sinabi n'ya bago magsara ang aming shop dahil sa pagkalugi. "Kuya Mon, hindi pa ito ang huli nating pagkikita ha, mag-iingat ka sa balak mong pag-a-abrod, pagbalik mo, tapos na 'ko nun sa College, hanapin mo 'ko kuya Mon ha!"
Iyon na ang huli naming pagkikita, sana Bro JC makita kita muli, sa tantya ko 29-31 years old ka na ngayon at sigurado ako successful ka na, deserve mo 'yun dahil mabuti kang tao, lalo na sa ibang taong nakakasalamuha mo. Hihintayin ko ang araw sa muli nating pagkikita.
