08/08/2026
ชีวิตแม่งโคตรเดอะแบก
คบกับผู้ชายคนนึงมา 7-8 ปี
แรก ๆ ก็ดี…แต่หลัง ๆ ชีวิตกลายเป็นการคอยแก้ปัญหาที่เขาสร้างขึ้นมาไม่จบไม่สิ้น
หนี้รายวัน 45,000 ครั้งแรก
ครั้งที่สองก็ 45,000
ครั้งที่สาม…ปัจจุบันก็ยัง 45,000
และอย่าเพิ่งคิดว่า 45,000 คือหนี้ทั้งหมดนะ
เพราะนี่มันแค่ “หนี้รายวันบางส่วน” เท่านั้น
ยังมีหนี้รายเดือน
หนี้ทางบ้าน
ค่ารถ
ค่าซ่อมรถ
ค่าน้ำมัน
ค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกสารพัด
รวม ๆ แล้วมีหนี้อีกมากมายที่ต้องตามแก้กันไม่รู้จบ
ที่ผ่านมาช่วยเพราะคิดว่าเป็นคนรักกัน
มีปัญหาก็ช่วยกันแก้
ล้มก็ช่วยพยุง
มีหนี้ก็ช่วยใช้
แต่ปัญหาคือ…
กูช่วยมึงทุกครั้ง
แต่กูไม่เคยเห็นมึงช่วยทำให้ชีวิตกูดีขึ้นเลย
เงินไม่เคยหาใส่กระเป๋าให้กู
มีแต่หาเรื่องให้กูควักเงินออกจากกระเป๋า
น้ำมันหมด → กูช่วย
รถเสีย → กูช่วย
มีหนี้ → กูช่วย
เงินไม่พอ → กูช่วย
หนี้ใหม่มา → กูก็ต้องหาทางแก้อีก
แล้วมึงเอาอะไรมาแลกกับสิ่งที่กูทำให้?
บางทีก็ปากดีใส่
ทำเก่งใส่
พูดเหมือนตัวเองไม่เคยต้องพึ่งใคร
ทั้งที่ถ้าวันนี้ไม่มีคนอย่างกูคอยรับภาระไว้
ไม่รู้ว่าชีวิตมึงจะไปต่อได้ถึงไหน
กูไม่ได้เสียใจที่เคยช่วย
แต่กูเสียใจที่ช่วยคนผิดวิธี
จนสุดท้ายคนที่กำลังจะพังตามไปด้วย กลายเป็นกู
อยากทิ้งก็อยากทิ้ง
อยากเดินออกมาก็อยากเดินออกมา
แต่ปัญหาคือหนี้บางก้อนกูเป็นคนออกหน้าไปหยิบยืมมาให้มึง
แล้วค่อยเอาเงินเดือนมึงมาจ่าย
ส่วนเงินเดือนกูเองก็ยังต้องช่วยโปะหนี้อีกหลายก้อน
จะเดินออกมาแบบตัวเปล่ามันง่าย
แต่กูไม่ได้ตัวเปล่าไง
กูแบกหนี้ที่ไม่ได้เป็นคนสร้างติดหลังมาด้วย
นี่แหละที่ทำให้กูยังอยู่
ไม่ใช่เพราะมึงดีพอให้กูอยู่
แต่เพราะภาระที่มึงสร้างไว้ มันยังไม่ปล่อยให้กูเดินออกไปง่าย ๆ
และอย่าคิดว่าการที่กูยังช่วย
แปลว่ากูจะช่วยมึงไปตลอดชีวิต
คนเรามีขีดจำกัด
กูก็มี
วันนี้กูอาจยังหาเงินมาช่วยมึงได้
แต่ไม่ได้แปลว่ากูยังมีแรงเหลือพอจะช่วยมึงไปจนแก่
เพราะตอนนี้กูเริ่มรู้แล้วว่า
การช่วยคนที่ไม่คิดจะช่วยตัวเอง
สุดท้ายไม่ได้ทำให้เขาดีขึ้น
แต่มันกำลังทำให้ชีวิตกูพังลงเรื่อย ๆ
กูไม่ได้ต้องการคนที่มาช่วยสร้างหนี้เพิ่ม
กูต้องการคนที่จะช่วยกันสร้างชีวิต
ถ้าวันหนึ่งกูเลือกเดินออกมา
อย่าเรียกกูว่าใจร้าย
เรียกมันว่า…
วันที่คนที่แบกทุกอย่างมาตลอด เลือกวางของของคนอื่นลง แล้วกลับมาแบกชีวิตตัวเองสักที