20/02/2026
ริมกำแพงหินเก่าแก่ ที่ลมหายใจของฤดูหนาวพัดผ่านทุ่งกว้างอย่างเหน็บหนาว มีสุนัขตัวหนึ่งยืนอยู่อย่างเงียบงัน
ความหนาวกัดผิวกาย แต่สิ่งที่เย็นเยียบยิ่งกว่าสายลม คือความเงียบของการไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครรับรู้การมีอยู่ของเขา
ขนของเขาพันกันยุ่งเหยิง ไม่เรียบสวยอย่างวันเก่า มันบอกเล่าเรื่องราวของหลายวันที่ไร้การดูแล ความเงางามที่เคยเปล่งประกายค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา
แต่ในดวงตาคู่นั้น—อ่อนโยน อ่อนล้า และเต็มไปด้วยความโหยหา—ยังมีแสงเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ แสงแห่งความหวังที่ยังไม่ดับสนิท
ราวกับกำลังถามโลกอย่างเงียบงันว่า
“ยังมีใครสักคน…ที่กำลังคิดถึงฉันอยู่ไหม?”
และบางครั้ง เพียงแค่มีใครสักคนตอบคำถามนั้นด้วยความรัก ชีวิตที่ดูเดียวดาย ก็อาจเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง 🤍
