the SPACE

13/08/2026

🎤 ถ้าให้คนรุ่นใหม่เป็นคนออกแบบ “ก้าวแรกของชีวิตการทำงาน” ด้วยตัวเอง…พวกเขาอยากเปลี่ยนอะไร?

จากความกังวล → สู่ความคาดหวัง
จากสิ่งที่ยังขาด → สู่สิ่งที่อยากให้เกิดขึ้นจริง
และจาก “เสียงของคนรุ่นใหม่” → สู่ “ข้อเสนอเชิงนโยบาย”

🎓 นี่คือส่วนหนึ่งของเสียงจากน้อง ๆ นิสิตชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยบูรพา ที่เข้าร่วมกิจกรรม OpenSPACE : First Jobber Listening Forum – Series 1 : ก้าวแรกสู่โลกการทำงาน เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2569

ตลอดกระบวนการ เราชวนทุกคนค่อย ๆ สำรวจตั้งแต่
😟 Pain — ก่อนเรียนจบและเริ่มทำงาน เรากำลังกังวลอะไร
🌱 Dream — ชีวิตการทำงานแบบไหนที่เราอยากมี
🤝 Need — เราต้องการการสนับสนุนอะไร และจากใคร
🏛️ Policy — และถ้ามีโอกาสออกแบบระบบใหม่ เราอยากเห็นอะไรเปลี่ยนแปลง

ก่อนจะมาถึงช่วงสำคัญที่ตัวแทนของแต่ละกลุ่มออกมานำเสนอ “ข้อเสนอเชิงนโยบายจากมุมมองของคนรุ่นใหม่” ด้วยเสียงของพวกเขาเอง

เพราะคนที่กำลังจะก้าวเข้าสู่โลกการทำงาน ไม่ควรเป็นเพียง “กลุ่มเป้าหมาย” ที่รอรับนโยบายซึ่งคนอื่นออกแบบให้ แต่ควรมีพื้นที่ในการบอกว่า ชีวิตการทำงานที่ดีในความหมายของพวกเขาคืออะไร และระบบแบบไหนที่จะช่วยให้ก้าวแรกนั้นเกิดขึ้นได้อย่างมั่นคงและมีคุณภาพชีวิตที่ดี

💬 บางข้อเสนออาจเป็นเรื่องเล็กในสายตาของคนที่ทำงานมานานแล้ว

แต่สำหรับคนที่กำลังจะเริ่มต้น สิ่งเหล่านี้อาจเป็นตัวกำหนดว่า “ก้าวแรก” จะกลายเป็นโอกาสในการเติบโต หรือเป็นจุดเริ่มต้นของความเปราะบาง

🎥 ลองฟังเสียงของพวกเขาไปพร้อมกัน
เพราะการออกแบบ “ระบบนิเวศสุขภาวะของ First Jobber” ไม่ควรเริ่มจากการคาดเดาว่าคนรุ่นใหม่ต้องการอะไร แต่ควรเริ่มจากการ “ฟัง” คนที่กำลังจะใช้ชีวิตอยู่ในระบบนั้นจริง ๆ

✨ เสียงของคนรุ่นใหม่วันนี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงระบบในวันข้างหน้า

#ก้าวแรกสู่โลกการทำงาน #เสียงคนรุ่นใหม่ #ฟังเสียงคนรุ่นใหม่ #ข้อเสนอเชิงนโยบาย #ระบบนิเวศสุขภาวะFirstJobber #ระบบนิเวศสุขภาวะ #ทุนมนุษย์ #คนรุ่นใหม่ #นักศึกษาจบใหม่ #เด็กบูรพา #มอบูรพา #มหาวิทยาลัยบูรพา

11/08/2026

🏛️ SPACE Spotlight | เมื่อรัฐอยากลดคน…แต่คนไม่อยากออก เมื่อ “Early Retire” กำลังชนกับความจริงของระบบราชการไทย

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา รัฐบาลกำลังผลักดัน มาตรการเกษียณอายุก่อนกำหนด (Early Retire) สำหรับข้าราชการพลเรือน เพื่อเริ่มใช้ในปีงบประมาณ 2570 โดยมีเป้าหมายสำคัญคือ

💰 ลดภาระงบประมาณด้านบุคลากร
🏛️ ปรับโครงสร้างราชการให้ “เล็กลง แต่คล่องตัวขึ้น”
💻 ใช้เทคโนโลยีทดแทนกำลังคนบางส่วน
📉 ควบคุมรายจ่ายประจำที่เพิ่มขึ้นต่อเนื่องของประเทศ

มาตรการดังกล่าวยังอยู่ระหว่างการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนและข้าราชการ ก่อนจะพิจารณาออกเป็นแนวทางในระยะต่อไป

แต่คำถามคือ…
“คนในระบบ” พร้อมจะออกจริงหรือ?

ผลสำรวจล่าสุดของ นิด้าโพล (4-6 สิงหาคม 2569) จากข้าราชการ เจ้าหน้าที่รัฐ และพนักงานรัฐวิสาหกิจ จำนวน 1,310 คน พบข้อเท็จจริงที่น่าสนใจ

📌 78.85% เข้ารับราชการเพราะ “งานมั่นคง”
📌 54.12% เลือกเพราะ “สวัสดิการดี”

และที่สำคัญที่สุด…

📌 50.08% ระบุว่า “ไม่เบื่อ และไม่คิดลาออก”
แม้จะมีกระแส Early Retire ก็ตาม
ขณะที่อีกจำนวนไม่น้อย แม้จะ “เบื่องาน”

👨‍👩‍👧 19.01% ยังต้องอยู่ต่อเพื่อครอบครัว
💼 13.89% ไม่รู้จะออกไปทำอะไร

กล่าวอีกนัยหนึ่ง…
หลายคนไม่ได้อยู่เพราะรักงานเสมอไป แต่ “ต้นทุนของการลาออก” สูงเกินกว่าจะตัดสินใจได้

(ที่มา : NIDA Poll “อยู่ราชการต่อ หรือ ลาก่อนดี” เผยแพร่เมื่อ 9 สิงหาคม 2569)

⸻

💰 แล้วงบบุคลากรภาครัฐสูงแค่ไหน?
นี่คือเหตุผลสำคัญที่รัฐบาลต้องเริ่มพูดเรื่อง Early Retire

ในร่างงบประมาณปี 2569
💵 ประเทศไทยใช้งบ รายจ่ายบุคลากรภาครัฐกว่า 820,820 ล้านบาท
คิดเป็นประมาณ 21.7% ของงบประมาณทั้งประเทศ

หรือเฉลี่ย
ทุก ๆ เงินงบประมาณ 100 บาท มีเกือบ 22 บาท
ที่ถูกใช้ไปกับเงินเดือน ค่าตอบแทน และค่าใช้จ่ายบุคลากรภาครัฐ

นอกจากนี้ รัฐบาลยังระบุว่า
งบบุคลากร ค่ารักษาพยาบาล และบำเหน็จบำนาญ รวมกันคิดเป็นกว่า 70% ของรายจ่ายประจำของรัฐ
ซึ่งเป็นแรงกดดันสำคัญต่อวินัยการคลังในระยะยาว

⸻

👥 ราชการไทย…มีคนเยอะ หรือ งานเยอะ?
ผลสำรวจของนิด้าโพลสะท้อนอีกด้านหนึ่งที่น่าสนใจ

58.40% ของผู้ตอบกลับมองว่า “งานมากกว่าคน”
มีเพียง 10.99% ที่มองว่า “คนมากกว่างาน”

นี่อาจสะท้อนว่า
ปัญหาของระบบราชการไทย ไม่ได้มีเพียงเรื่อง “จำนวนคน”

แต่อาจรวมถึง
📍 การกระจายกำลังคนไม่สมดุล
📍 ภาระงานที่เพิ่มขึ้น
📍 ตำแหน่งที่ว่างแต่ไม่สามารถบรรจุได้
📍 งานใหม่ที่เกิดขึ้นจากกฎหมาย เทคโนโลยี และสังคมสูงวัย

⸻

🚪 ถ้า Early Retire เดินหน้าจริง ประเทศจะได้อะไร?
หากดำเนินการอย่างเหมาะสม

✅ ลดภาระงบประมาณระยะยาว
✅ เปิดโอกาสให้ปรับโครงสร้างองค์กร
✅ ลดตำแหน่งซ้ำซ้อน
✅ เพิ่มการใช้ระบบดิจิทัล
✅ เปิดพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่ที่มีทักษะใหม่เข้าสู่ระบบราชการ

แต่ในอีกด้านหนึ่ง ... หากไม่มีการวางแผนทดแทนกำลังคน
อาจทำให้หลายหน่วยงานสูญเสียบุคลากรที่มีประสบการณ์สูง
โดยเฉพาะหน่วยงานที่ต้องอาศัยองค์ความรู้เฉพาะด้าน

⸻

🤔 แล้วทำไม “ข้าราชการส่วนใหญ่” ถึงไม่อยาก Early Retire?
คำตอบอาจไม่ได้อยู่แค่เรื่อง “เงินเดือน”

แต่คือ
🏠 ความมั่นคงของอาชีพ
🏥 สิทธิรักษาพยาบาล
👴 บำเหน็จบำนาญหลังเกษียณ
👨‍👩‍👧 ภาระครอบครัว
💼 ตลาดแรงงานภายนอกที่แข่งขันสูง

และสำหรับคนวัย 45-55 ปี
การเริ่มต้นอาชีพใหม่อาจไม่ใช่เรื่องง่าย
ดังนั้น การลาออกก่อนเกษียณ จึงไม่ใช่เพียงการตัดสินใจเรื่องงาน
แต่คือการตัดสินใจเรื่อง “ชีวิตทั้งระบบ”

⸻

💬 the SPACE ชวนคุย
ถ้ารัฐบาลเดินหน้าโครงการ Early Retire อย่างจริงจัง…

คุณคิดว่า
👉 จะช่วยให้ระบบราชการมีประสิทธิภาพขึ้นจริง หรือ
👉 ประเทศควรปฏิรูประบบการทำงาน มากกว่าลดจำนวนคน?

มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันครับ 👇

#ข้าราชการ #ราชการไทย #ปฏิรูประบบราชการ #งบประมาณแผ่นดิน #นโยบายสาธารณะ #เศรษฐกิจไทย #แรงงานภาครัฐ #ประเทศไทย

07/08/2026

SPACE Spotlight | ราชกิจจานุเบกษาประกาศหลักเกณฑ์จัดตั้งโรงเรียนผู้สูงอายุ พ.ศ. 2569

👵 โรงเรียนผู้สูงอายุมีมานาน แต่ทำไมเพิ่งมีกฎหมายรับรอง?
เมื่อไทยไม่ได้ต้องการแค่ “ที่รวมกลุ่มคนแก่” แต่ต้องมีพื้นที่เรียนรู้ที่ได้มาตรฐานในทุกชุมชน

ประเทศไทยมี “โรงเรียนผู้สูงอายุ” กระจายอยู่ในหลายพื้นที่มานานแล้ว หลายแห่งเกิดขึ้นจากความร่วมมือขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ชมรมผู้สูงอายุ วัด ผู้นำชุมชน และอาสาสมัคร โดยใช้ชื่อว่า “โรงเรียน” แต่ไม่ได้มีห้องเรียนหรือหลักสูตรตายตัวเหมือนสถานศึกษาทั่วไป

กิจกรรมที่เกิดขึ้นมีตั้งแต่การออกกำลังกาย การตรวจสุขภาพ การให้ความรู้เรื่องสิทธิและสวัสดิการ การฝึกอาชีพ การใช้โทรศัพท์มือถือ ไปจนถึงการร้องเพลง เต้นรำ ทำอาหาร และถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น

แต่เมื่อแต่ละพื้นที่เติบโตขึ้นด้วยเงื่อนไข งบประมาณ บุคลากร และความพร้อมที่แตกต่างกัน คำถามสำคัญจึงเกิดขึ้นว่า

โรงเรียนผู้สูงอายุทุกแห่งกำลังทำหน้าที่พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงวัยได้อย่างแท้จริง หรือบางแห่งกำลังเหลือเพียงกิจกรรมพบปะเป็นครั้งคราว?

📜 ล่าสุด ราชกิจจานุเบกษาเผยแพร่ ประกาศกรมกิจการผู้สูงอายุ เรื่อง การจัดตั้งโรงเรียนผู้สูงอายุ พ.ศ. 2569 เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 2569 เพื่อกำหนดหลักเกณฑ์การจัดตั้ง การรับรอง การสนับสนุน การประเมินมาตรฐาน และการเพิกถอนหนังสือรับรองให้มีกรอบเดียวกันทั่วประเทศ

ประกาศกำหนดความหมายของ “โรงเรียนผู้สูงอายุ” ให้เป็นการรวมตัวของผู้สูงอายุและชุมชนในรูปแบบโรงเรียนผู้สูงอายุ ซึ่งต้องได้รับหนังสือรับรองการจัดตั้งจากกรมกิจการผู้สูงอายุ ไม่ใช่เพียงการนำชื่อโรงเรียนผู้สูงอายุไปใช้โดยไม่มีระบบดำเนินงานรองรับ

⸻

🔍 โรงเรียนผู้สูงอายุมีมานาน แล้วประกาศฉบับนี้พิเศษอย่างไร?
ความเปลี่ยนแปลงสำคัญไม่ได้อยู่ที่การ “เริ่มต้นสร้างโรงเรียนผู้สูงอายุแห่งแรก” เพราะชุมชนและท้องถิ่นหลายแห่งได้ดำเนินงานลักษณะนี้มาก่อนแล้ว

สิ่งที่เกิดขึ้นในปี 2569 คือการยกระดับโรงเรียนผู้สูงอายุจากกิจกรรมหรือโครงการที่แต่ละพื้นที่ออกแบบกันเอง ไปสู่ระบบที่มีสถานะ มีมาตรฐาน และมีกระบวนการรับรองจากหน่วยงานของรัฐอย่างชัดเจน

ที่ผ่านมา โรงเรียนผู้สูงอายุอาจมีรูปแบบแตกต่างกันอย่างมาก บางแห่งมีคณะกรรมการ มีหลักสูตรต่อเนื่อง และเชื่อมโยงกับระบบสุขภาพและสวัสดิการในพื้นที่ ขณะที่บางแห่งอาจขึ้นอยู่กับงบประมาณรายปี บุคลากรเพียงไม่กี่คน หรือความเข้มแข็งของผู้นำชุมชน เมื่อผู้รับผิดชอบเปลี่ยน กิจกรรมก็อาจหยุดชะงักลงได้

ประกาศฉบับใหม่จึงเข้ามาเติมช่องว่างอย่างน้อย 5 เรื่องสำคัญ
✅ หนึ่ง โรงเรียนต้องผ่านกระบวนการรับรอง
หน่วยงานหรือองค์กรที่ประสงค์จัดตั้งต้องยื่นคำขอ พร้อมแผนการดำเนินงาน เพื่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบความพร้อมของสถานที่และแผนงาน ก่อนเสนอให้อธิบดีกรมกิจการผู้สูงอายุหรือผู้ได้รับมอบหมายพิจารณาออกหนังสือรับรอง

✅ สอง เปิดกว้างว่าใครเป็นผู้จัดตั้งได้
ไม่จำกัดเฉพาะหน่วยงานรัฐหรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น แต่ครอบคลุมองค์กรภาคประชาชน ภาคประชาสังคม ภาคเอกชน องค์กรสาธารณประโยชน์ และองค์กรชุมชนด้วย

✅ สาม ต้องมีโครงสร้างบริหารที่ชัดเจน
เมื่อได้รับการรับรองแล้ว ผู้บริหารของหน่วยงานหรือองค์กรผู้จัดตั้งต้องแต่งตั้งคณะกรรมการโรงเรียนผู้สูงอายุ รวมถึงกำหนดโครงสร้างและภารกิจของโรงเรียนอย่างเป็นระบบ

✅ สี่ ไม่ใช่รับรองแล้วจบ แต่ต้องถูกประเมิน
กรมกิจการผู้สูงอายุ, พมจ. หรือหน่วยงานที่ได้รับมอบหมาย มีหน้าที่ส่งเสริม สนับสนุน พัฒนางาน และจัดให้มีการประเมินมาตรฐานการดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง

✅ ห้า มีเงื่อนไขเพิกถอนสถานะ
โรงเรียนอาจถูกเพิกถอนหนังสือรับรอง หากคณะกรรมการมีมติให้เลิกกิจการ หรือไม่มีการดำเนินกิจกรรมต่อเนื่องเป็นเวลาอย่างน้อย 4 ปี

ขณะเดียวกัน โรงเรียนผู้สูงอายุที่ได้รับการรับรองจากกรมกิจการผู้สูงอายุก่อนประกาศฉบับนี้มีผลใช้บังคับ จะถือว่าได้รับการจัดตั้งและรับรองตามประกาศใหม่โดยอัตโนมัติ จึงไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นกระบวนการใหม่ทั้งหมด

⸻

🧓 โรงเรียนผู้สูงอายุ ไม่ควรเป็นเพียง “กิจกรรมแก้เหงา”
ประโยชน์ของโรงเรียนผู้สูงอายุอาจเริ่มต้นจากการทำให้ผู้สูงวัยได้ออกจากบ้าน ได้พบเพื่อน และได้ทำกิจกรรมร่วมกัน แต่คุณค่าที่แท้จริงกว้างกว่านั้นมาก

💪 1. ช่วยให้ผู้สูงอายุดูแลสุขภาพตนเองได้ดีขึ้น
โรงเรียนสามารถเป็นพื้นที่ให้ความรู้เรื่องโภชนาการ การใช้ยา การออกกำลังกาย การป้องกันการหกล้ม การดูแลโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง และการสังเกตสัญญาณผิดปกติของร่างกาย

สิ่งเหล่านี้ช่วยเปลี่ยนผู้สูงอายุจากผู้รอรับบริการ ให้กลายเป็นผู้ที่มีความรู้และมีส่วนร่วมในการดูแลสุขภาพของตนเอง

🧠 2. ลดความโดดเดี่ยวและเสริมสุขภาพจิต
การเกษียณ การสูญเสียคู่ชีวิต การที่ลูกหลานย้ายไปทำงานต่างถิ่น และข้อจำกัดด้านร่างกาย อาจทำให้โลกทางสังคมของผู้สูงวัยเล็กลงเรื่อย ๆ

โรงเรียนผู้สูงอายุจึงเป็นพื้นที่สร้างความสัมพันธ์ ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม และความรู้สึกว่าตนเองยังมีคุณค่า ไม่ได้ถูกทิ้งไว้ข้างหลังจากการเปลี่ยนแปลงของสังคม

📱 3. ป้องกันผู้สูงวัยถูกทิ้งไว้หลังความเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล
ในวันที่บริการภาครัฐ การเงิน การสื่อสาร และการซื้อขายย้ายเข้าสู่ระบบออนไลน์มากขึ้น ผู้สูงอายุที่ไม่มีทักษะดิจิทัลอาจไม่เพียงเสียโอกาส แต่ยังเสี่ยงต่อการถูกหลอกลวงทางออนไลน์

โรงเรียนผู้สูงอายุจึงสามารถสอนตั้งแต่การใช้สมาร์ตโฟน การตรวจสอบข่าวปลอม การป้องกันมิจฉาชีพ ไปจนถึงการเข้าถึงสิทธิและบริการของรัฐ

💰 4. สร้างทักษะ อาชีพ และรายได้ที่เหมาะสมกับวัย
กิจกรรมฝึกอาชีพไม่ควรถูกจำกัดอยู่เพียงการผลิตสินค้าชุมชน แต่ควรเชื่อมโยงกับตลาด ความสนใจ สุขภาพ และข้อจำกัดของผู้สูงอายุแต่ละกลุ่ม เพื่อให้เกิดรายได้จริงและไม่กลายเป็นภาระเพิ่มขึ้น

⚖️ 5. ทำให้ผู้สูงอายุรู้สิทธิและปกป้องตนเองได้
โรงเรียนสามารถเป็นพื้นที่ให้ความรู้เรื่องเบี้ยยังชีพ สิทธิรักษาพยาบาล พินัยกรรม การจัดการทรัพย์สิน ความรุนแรงในครอบครัว และช่องทางขอความช่วยเหลือ

เพราะผู้สูงอายุที่ไม่รู้สิทธิ ย่อมมีความเสี่ยงที่จะถูกละเลย ถูกเอาเปรียบ หรือถูกละเมิดโดยไม่สามารถเรียกร้องความช่วยเหลือได้

🌾 6. เปลี่ยนผู้สูงอายุจาก “ผู้รับการดูแล” เป็น “พลังของชุมชน”
ประกาศฉบับใหม่ให้ความสำคัญกับการถ่ายทอดภูมิปัญญา วัฒนธรรมท้องถิ่น และการทำกิจกรรมสาธารณประโยชน์ นั่นหมายความว่า ผู้สูงอายุไม่ได้ถูกมองเฉพาะในฐานะผู้เปราะบาง แต่เป็นเจ้าของความรู้ ประสบการณ์ และทุนทางสังคมที่สามารถส่งต่อให้คนรุ่นอื่นได้

วัตถุประสงค์ตามประกาศครอบคลุมทั้งการเรียนรู้ตลอดชีวิต การดูแลและพิทักษ์สิทธิ สุขภาพกายและใจ การมีส่วนร่วมในสังคม และการถ่ายทอดภูมิปัญญาเพื่อประโยชน์แก่ชุมชน

⸻

📊 โรงเรียนมีแล้ว แต่คำถามคือ “เข้าถึงใครบ้าง?”
นี่สะท้อนโจทย์อีกด้านหนึ่งของประกาศฉบับใหม่ เพราะเมื่อมีระบบยื่นคำขอ หนังสือรับรอง และการประเมินมาตรฐานเดียวกัน ประเทศจะสามารถพัฒนาฐานข้อมูลที่ตอบคำถามได้ชัดเจนขึ้นว่า

🏫 ประเทศไทยมีโรงเรียนผู้สูงอายุที่ยังดำเนินงานจริงกี่แห่ง
👵 มีผู้สูงอายุเข้าร่วมกี่คน และเข้าร่วมต่อเนื่องเพียงใด
🗺️ พื้นที่ใดยังไม่มีโรงเรียนหรือเข้าไม่ถึงกิจกรรม
🧑‍🦽 ผู้สูงอายุที่ติดบ้าน พิการ ยากจน หรืออยู่ลำพังเข้าถึงได้หรือไม่
📈 กิจกรรมช่วยให้สุขภาพ รายได้ และคุณภาพชีวิตดีขึ้นจริงเพียงใด

เพราะจำนวนโรงเรียนที่เพิ่มขึ้นไม่ได้หมายความโดยอัตโนมัติว่า ผู้สูงอายุทุกกลุ่มจะได้รับโอกาสอย่างเท่าเทียม

โรงเรียนอาจตั้งอยู่ในชุมชน แต่ผู้สูงอายุที่เปราะบางที่สุดอาจเดินทางมาไม่ได้ ไม่มีคนพามา ไม่รู้ข้อมูล หรือกิจกรรมไม่ได้ถูกออกแบบให้เหมาะกับข้อจำกัดของพวกเขา

⸻

🚨 มาตรฐานเดียวกัน ต้องไม่กลายเป็นรูปแบบเดียวกันทั้งหมด
การมีมาตรฐานช่วยป้องกันไม่ให้ชื่อ “โรงเรียนผู้สูงอายุ” ถูกใช้โดยไม่มีแผนงาน ไม่มีความต่อเนื่อง หรือไม่สามารถตรวจสอบคุณภาพได้

แต่อีกด้านหนึ่ง รัฐต้องระวังไม่ให้มาตรฐานกลายเป็นภาระด้านเอกสารจนองค์กรชุมชนขนาดเล็กไม่สามารถจัดตั้งโรงเรียนได้ หรือทำให้ทุกพื้นที่ต้องจัดกิจกรรมเหมือนกันโดยไม่คำนึงถึงบริบท

โรงเรียนในกรุงเทพมหานครอาจต้องเน้นทักษะดิจิทัล การป้องกันภัยออนไลน์ และการรับมือความโดดเดี่ยวในเมือง

โรงเรียนในชุมชนเกษตรกรรมอาจต้องเน้นสุขภาพจากการทำงาน การจัดการหนี้ การเพิ่มมูลค่าผลผลิต และการถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น

ส่วนโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล อาจต้องออกแบบการเรียนรู้แบบเคลื่อนที่ หรือเชื่อมกับอาสาสมัครและบริการเยี่ยมบ้าน เพื่อไม่ทิ้งผู้สูงอายุที่เดินทางไม่ได้ไว้ข้างหลัง

ดังนั้น ความสำเร็จของประกาศฉบับนี้จะไม่ได้วัดเพียงว่า มีหน่วยงานยื่นขอจัดตั้งเพิ่มขึ้นกี่แห่ง แต่ต้องวัดว่าโรงเรียนเหล่านั้นทำให้ผู้สูงอายุมีสุขภาพดีขึ้น มีเพื่อน มีความมั่นคง รู้สิทธิ พึ่งพาตนเองได้ และมีพื้นที่แสดงบทบาทในชุมชนมากขึ้นจริงหรือไม่

⸻

💬 the SPACE ชวนแลกเปลี่ยน
- ในชุมชนของคุณมีโรงเรียนผู้สูงอายุหรือไม่ และกิจกรรมที่จัดอยู่ในปัจจุบันตอบโจทย์ชีวิตผู้สูงวัยจริงแค่ไหน?
- ระหว่างการเพิ่ม “จำนวนโรงเรียน” กับการทำให้ผู้สูงอายุที่เปราะบางและติดบ้านสามารถเข้าถึงการเรียนรู้ได้ คุณคิดว่าท้องถิ่นควรให้ความสำคัญกับเรื่องใดก่อน?

#โรงเรียนผู้สูงอายุ #สังคมสูงวัย #ผู้สูงอายุ #สูงวัยอย่างมีพลัง #การเรียนรู้ตลอดชีวิต #สุขภาวะผู้สูงอายุ #สุขภาพผู้สูงอายุ #สุขภาพจิตผู้สูงอายุ #ทักษะดิจิทัล #ชุมชนสูงวัย #ท้องถิ่น #องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น #กรมกิจการผู้สูงอายุ #คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ #ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง

06/08/2026

📣 Calling อุบลราชธานี | มาเด้อๆๆๆ มาเว่ากัน

หากคุณ
🎓 กำลังจะเรียนจบ?
🔎 กำลังหางานแรก?
💼 หรือเพิ่งเริ่มต้นชีวิตการทำงาน?
ไม่ว่าคุณจะอยู่ในช่วงไหนของการก้าวสู่โลกการทำงาน…
เราอยากฟัง “เสียงของคุณ”

การเริ่มต้นชีวิตการทำงานในวันนี้ ไม่ได้มีเพียงความตื่นเต้นและความหวัง แต่ยังเต็มไปด้วยความท้าทาย ทั้งการหางานที่ยากขึ้น ความไม่สอดคล้องระหว่างทักษะกับความต้องการของตลาดแรงงาน ค่าครองชีพที่สูงขึ้น ตลอดจนความเปราะบางด้านสุขภาพกาย สุขภาพจิต และคุณภาพชีวิตในการทำงาน
———
theSPACE ทำหน้าที่เป็นหนึ่งในคณะทำงานพัฒนาประเด็น “ระบบนิเวศสุขภาวะของ First Jobber” ภายใต้กระบวนการพัฒนาระเบียบวาระ สมัชชาสุขภาพแห่งชาติ ครั้งที่ 19 ร่วมกับสำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.) และภาคีเครือข่าย เพื่อผลักดันให้การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้เริ่มต้นทำงาน กลายเป็นข้อเสนอเชิงนโยบายที่สามารถขับเคลื่อนได้จริงในระดับประเทศ

เราเชื่อว่า…
“นโยบายที่ดี ไม่ควรเกิดจากการคาดเดา แต่ควรเริ่มต้นจากการรับฟังเสียงของผู้ที่กำลังใช้ชีวิตจริง”

theSPACE ขอเชิญชวนนักศึกษาชั้นปีสุดท้าย ผู้ที่กำลังหางาน และผู้ที่เพิ่งเริ่มต้นทำงาน มาร่วมแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความกังวล ความหวัง และข้อเสนอแนะ ในกิจกรรม
💬 ชวนมานั่งคุยกันแบบสบาย ๆ
😊 ไม่ใช่การสัมภาษณ์ ไม่มีคำตอบถูกหรือผิด
🗣️ แค่มาเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ และมุมมองของคุณ
☕ พร้อมอิ่มอร่อยกับขนมและเครื่องดื่มตลอดกิจกรรม
🎁 และร่วมสนุกลุ้นรับของรางวัลพิเศษกลับบ้าน
———
💼 OpenSPACE : First Jobber Listening Forum
Series 2 : เปลี่ยนผ่านสู่โลกการทำงาน
เปิดพื้นที่ฟังเสียงนักศึกษาชั้นปีสุดท้าย ผู้กำลังหางาน และผู้เริ่มต้นทำงานใหม่ เพื่อร่วมออกแบบระบบนิเวศสุขภาวะสำหรับ First Jobber

📍 ทรู สเปซ จังหวัดอุบลราชธานี https://maps.app.goo.gl/FDP2ZkPAoK3Lp64u5
📅 วันเสาร์ที่ 15 สิงหาคม 2569
🕐 เวลา 13.00 – 16.00 น.

สอบถามเพิ่มเติมได้ที่ 062-218-4952 (พี่เอ๋)

สแกน QR code เพื่อลงทะเบียน
หรือคลิกลิงค์ได้เลย https://forms.gle/sZykE7wQTMKiePsj6
———
ทุกความคิดเห็นของคุณ จะไม่หยุดอยู่เพียงในห้องสนทนา แต่จะถูกนำไปสังเคราะห์เป็นข้อมูลเชิงคุณภาพ เพื่อประกอบการพัฒนาข้อเสนอเชิงนโยบาย และร่วมขับเคลื่อนการยกระดับคุณภาพชีวิตของ First Jobber ไทย

เพราะ “ก้าวแรกของชีวิตการทำงาน” ไม่ควรเป็นจุดเริ่มต้นของความเปราะบาง แต่ควรเป็นจุดเริ่มต้นของโอกาส คุณภาพชีวิตที่ดี และอนาคตที่ทุกคนเข้าถึงได้
👉 หากคุณกำลังจะเรียนจบ กำลังหางาน หรือเพิ่งเริ่มต้นทำงาน มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการออกแบบอนาคตของคนรุ่นใหม่ไทยไปด้วยกัน

#ก้าวแรกสู่โลกการทำงาน #ระบบนิเวศสุขภาวะFirstJobber #ทุนมนุษย์ #อุบลราชธานี #เด็กอุบล

06/08/2026

📣 theSPACE เปิดพื้นที่ฟังเสียงคนรุ่นใหม่ ชวนนิสิตกว่า 120 คน ร่วมออกแบบ “ก้าวแรกสู่โลกการทำงาน” ที่มีคุณภาพ

🎓 จัดกิจกรรม OpenSPACE : First Jobber Listening Forum – Series 1 รับฟังความกังวล ความคาดหวัง และข้อเสนอจากนิสิตชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยบูรพา สู่การพัฒนา ระบบนิเวศสุขภาวะของ First Jobber

📍 เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2569 theSPACE จัดกิจกรรม OpenSPACE : First Jobber Listening Forum – Series 1 : ก้าวแรกสู่โลกการทำงาน ณ ห้อง QS2-103 คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี

💬 กิจกรรมครั้งนี้เปิดพื้นที่ให้นิสิตนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ซึ่งกำลังจะก้าวเข้าสู่ตลาดแรงงานในฐานะ First Jobber รุ่นถัดไป ได้ร่วมสะท้อนประสบการณ์ ความรู้สึก ความกังวล และความคาดหวังที่มีต่อชีวิตการทำงานในอนาคต

โดยได้รับความสนใจจากนิสิตชั้นปีที่ 4 เข้าร่วมกว่า 120 คน สะท้อนให้เห็นว่าเรื่องการเตรียมตัวเข้าสู่โลกการทำงานไม่ได้เป็นเพียงประเด็นด้านการมีงานทำ แต่เป็นเรื่องใกล้ตัวที่เชื่อมโยงกับรายได้ คุณภาพชีวิต สุขภาพจิต ความมั่นคง และอนาคตของคนรุ่นใหม่โดยตรง

theSPACE จัดกิจกรรมดังกล่าวในฐานะหนึ่งในคณะทำงานพัฒนาประเด็น “ระบบนิเวศสุขภาวะของ First Jobber” ภายใต้กระบวนการพัฒนาระเบียบวาระสมัชชาสุขภาพแห่งชาติ ครั้งที่ 19 ร่วมกับ สช. สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ และภาคีเครือข่าย โดยมุ่งนำเสียงจากประสบการณ์จริงของคนรุ่นใหม่เข้าสู่กระบวนการพัฒนาข้อเสนอเชิงนโยบายระดับประเทศ

🌱เปิดพื้นที่ให้ First Jobber รุ่นถัดไปเป็นผู้ออกแบบอนาคตของตนเอง
กิจกรรมถูกออกแบบให้เป็นมากกว่าการบรรยายหรือการให้ข้อมูลเกี่ยวกับการสมัครงาน แต่เป็นกระบวนการรับฟังอย่างมีส่วนร่วม ซึ่งเปิดโอกาสให้นิสิตได้พูดถึงสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่จริง ก่อนสำเร็จการศึกษาและก้าวเข้าสู่โลกการทำงาน

ผู้เข้าร่วมถูกแบ่งออกเป็น 7 กลุ่มย่อย เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นผ่านกระบวนการสนทนากลุ่มและการร่วมออกแบบข้อเสนอ โดยมีกรอบการพูดคุย 4 ช่วงสำคัญ ได้แก่ ความกังวลและปัญหาที่กำลังเผชิญ ภาพชีวิตการทำงานที่ต้องการ ระบบสนับสนุนที่ควรมี และสิ่งที่ควรเปลี่ยนแปลงหากคนรุ่นใหม่สามารถร่วมออกแบบระบบการทำงานขึ้นใหม่ได้

กระบวนการดังกล่าวช่วยให้นิสิตสามารถถ่ายทอดทั้งความกลัว ความไม่มั่นใจ ความคาดหวัง และข้อเสนอจากมุมมองของผู้ที่กำลังยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างมหาวิทยาลัยกับตลาดแรงงาน ซึ่งเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านสำคัญที่อาจกำหนดทิศทางชีวิตการทำงานในระยะยาว

เสียงจากผู้เข้าร่วมสะท้อนอย่างชัดเจนว่า คนรุ่นใหม่ไม่ได้ปฏิเสธการทำงาน ความรับผิดชอบ หรือความจำเป็นในการพัฒนาตนเอง พวกเขาตระหนักดีว่าการเริ่มต้นทำงานต้องอาศัยการเรียนรู้ การปรับตัว ความอดทน และการสั่งสมประสบการณ์

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คนรุ่นใหม่กำลังกังวลไม่ใช่เพียงคำถามว่า “ตนเองพร้อมทำงานหรือยัง” แต่รวมถึงคำถามว่า “ระบบที่กำลังจะก้าวเข้าไปพร้อมเปิดโอกาสให้ผู้เริ่มต้นมากเพียงใด”

⚠️ 7 ความกังวลสำคัญ ก่อนก้าวสู่โลกการทำงาน
จากการรับฟังความคิดเห็นของนิสิตทั้ง 7 กลุ่ม พบความกังวลและความเปราะบางร่วมกัน 7 ประเด็นสำคัญ

- ประเด็นแรกคือ การแข่งขันในตลาดแรงงานที่เพิ่มสูงขึ้น ขณะที่โอกาสสำหรับผู้เริ่มต้นยังมีจำกัด ผู้เข้าร่วมจำนวนหนึ่งกังวลเรื่องการว่างงาน จำนวนตำแหน่งงานในบางสายอาชีพที่ไม่เพียงพอ การสอบแข่งขัน การสอบใบประกอบวิชาชีพ และเงื่อนไขการรับสมัครที่กำหนดให้ตำแหน่งระดับเริ่มต้นต้องมีประสบการณ์ทำงานมาก่อน

- ประเด็นที่สองคือ ความรู้สึกว่าแม้จะเรียนจบ แต่ยังไม่มั่นใจว่าตนเองพร้อมทำงานจริง นิสิตเห็นว่าความรู้จากห้องเรียนเป็นพื้นฐานสำคัญ แต่ยังขาดโอกาสนำความรู้ไปใช้ในบริบทจริง โดยเฉพาะทักษะการสื่อสาร การทำงานร่วมกับผู้อื่น การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า การใช้เทคโนโลยี การสัมภาษณ์งาน และการบริหารชีวิตในฐานะคนทำงาน

- ประเด็นที่สามคือ รายได้เริ่มต้นที่อาจไม่สัมพันธ์กับค่าครองชีพและต้นทุนของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เงินเดือนแรกไม่ได้มีหน้าที่เพียงรองรับค่าใช้จ่ายส่วนตัว แต่ยังต้องครอบคลุมค่าอาหาร ที่พัก การเดินทาง หนี้การศึกษา และภาระต่อครอบครัว การมีงานทำจึงอาจยังไม่เท่ากับการมีความมั่นคง หากรายได้สุทธิไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิต

- ประเด็นที่สี่คือ ความกังวลต่อวัฒนธรรมองค์กรและสภาพแวดล้อมการทำงานที่เป็นพิษ ทั้งการพบหัวหน้างานที่ใช้อารมณ์ เพื่อนร่วมงานที่ไม่ให้ความร่วมมือ การเลือกปฏิบัติ อคติระหว่างคนต่างรุ่น และการไม่มีพื้นที่ปลอดภัยสำหรับแสดงความคิดเห็น ตั้งคำถาม หรือยอมรับความผิดพลาดในช่วงเริ่มต้น

- ประเด็นที่ห้าคือ ความกลัวว่างานจะกลืนชีวิต ผู้เข้าร่วมกล่าวถึงชั่วโมงทำงานที่ไม่แน่นอน การทำงานล่วงเวลา การถูกติดต่อนอกเวลางานหรือในวันหยุด รวมถึงการเดินทางระยะไกล ซึ่งล้วนส่งผลต่อเวลาพักผ่อน สุขภาพ ความสัมพันธ์กับครอบครัว และคุณภาพชีวิตโดยรวม

- ประเด็นที่หกคือ ความเครียดและภาวะหมดไฟที่อาจเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ก่อนมีงานทำ ความกดดันเกิดขึ้นตั้งแต่การหาที่ฝึกงาน การเตรียมสอบ การสมัครงาน การสัมภาษณ์ และการเผชิญกับความไม่แน่นอน ก่อนจะเพิ่มขึ้นเมื่อเข้าสู่ระบบงานที่มีภาระและความคาดหวังสูง

- ประเด็นสุดท้ายคือ ความคาดหวังจากครอบครัวและสังคม ซึ่งทำให้การเริ่มต้นชีวิตการทำงานกลายเป็นการแข่งขันกับเวลา บางคนรู้สึกว่าต้องมีงานทำให้เร็ว ต้องมีรายได้ช่วยครอบครัว หรือเลือกอาชีพที่ได้รับการยอมรับ แม้เส้นทางนั้นอาจไม่สอดคล้องกับความสนใจหรือศักยภาพของตนเอง

ข้อค้นพบเหล่านี้สะท้อนว่า ความไม่พร้อมของ First Jobber ไม่ควรถูกอธิบายว่าเป็นข้อจำกัดของคนรุ่นใหม่เพียงฝ่ายเดียว แต่สัมพันธ์กับรอยต่อระหว่างระบบการศึกษากับตลาดแรงงาน เงื่อนไขการรับสมัครงาน ระบบสอนงาน ค่าตอบแทน และมาตรฐานด้านสุขภาวะภายในองค์กร

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คนรุ่นใหม่ไม่พยายามปรับตัว แต่อยู่ที่ระบบนิเวศรอบตัวพวกเขายังไม่พร้อมรองรับการเปลี่ยนผ่านอย่างต่อเนื่องและเป็นธรรม

🌿 งานที่ดีในมุมคนรุ่นใหม่ ต้องทำให้มีชีวิตที่ดีไปพร้อมกัน
เมื่อชวนให้นิสิตมองไปข้างหน้าและออกแบบภาพชีวิตการทำงานที่ต้องการ พบว่า “งานที่ดี” ในมุมของคนรุ่นใหม่ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่เพียงชื่อตำแหน่ง เงินเดือน หรือชื่อเสียงขององค์กร ภาพชีวิตการทำงานที่ผู้เข้าร่วมอยากมีประกอบด้วยองค์ประกอบสำคัญ ได้แก่
* การได้ทำงานที่ตรงกับความสนใจและมีความหมาย
* การมีรายได้เพียงพอต่อการดำรงชีวิต
* การมีสมดุลระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัว
* การทำงานในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและเป็นธรรม
* การมีหัวหน้าที่รับฟังและสามารถสอนงานได้
* การมีเพื่อนร่วมงานที่เคารพและช่วยเหลือกัน
* การมีโอกาสพัฒนาทักษะและเติบโตในสายอาชีพ
* การได้รับการดูแลด้านสุขภาพกาย สุขภาพจิต และสวัสดิการที่ตอบโจทย์ชีวิตจริง

เสียงจากเวทีสะท้อนว่า นิยามของ “ความมั่นคงในการทำงาน” กำลังเปลี่ยนแปลงไป จากเดิมที่อาจหมายถึงการมีตำแหน่งประจำหรืออยู่กับองค์กรเดิมเป็นเวลานาน ไปสู่ความมั่นคงที่ประกอบด้วยรายได้ที่เพียงพอ สิทธิที่ได้รับการคุ้มครอง ทักษะที่ได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ความสัมพันธ์ที่ปลอดภัย และความสามารถในการรักษาสุขภาพ ครอบครัว และตัวตนของตนเองไว้ได้

คนรุ่นใหม่จึงไม่ได้ต้องการเพียงมีงานทำ แต่ต้องการมีชีวิตที่ดีในขณะที่ทำงานด้วย

🤝 การเตรียม First Jobber ต้องเป็นความรับผิดชอบร่วมของทั้งระบบ นอกจากการสะท้อนปัญหาแล้ว ผู้เข้าร่วมยังได้ร่วมกันเสนอระบบสนับสนุนที่ต้องการจากผู้เกี่ยวข้อง 5 ฝ่าย ได้แก่ มหาวิทยาลัย นายจ้าง ภาครัฐ ครอบครัว และสังคม ในมุมของนิสิต.......

- มหาวิทยาลัยไม่ควรทำหน้าที่เพียงผลิตบัณฑิต แต่ควรเป็นสถาบันที่ช่วยสนับสนุนการเปลี่ยนผ่านเข้าสู่โลกการทำงาน ตั้งแต่การเตรียมทักษะวิชาชีพ ทักษะการสมัครงาน ทักษะชีวิต ความรู้ด้านการเงิน ภาษี และสิทธิแรงงาน ไปจนถึงการจัดประสบการณ์ฝึกงานที่มีคุณภาพ การเชื่อมโยงกับนายจ้าง และการติดตามบัณฑิตหลังสำเร็จการศึกษา

- นายจ้างควรเปิดโอกาสให้ผู้จบใหม่ได้เรียนรู้จากการทำงานจริง ลดเงื่อนไขด้านประสบการณ์ที่ไม่จำเป็น กำหนดหน้าที่ สัญญาจ้าง และเกณฑ์การประเมินให้ชัดเจน รวมถึงจัดให้มีระบบปฐมนิเทศ พี่เลี้ยง และสภาพแวดล้อมที่เคารพสิทธิและสุขภาวะของบุคลากร

- ภาครัฐควรมีบทบาทในการรับประกันความเป็นธรรมของการเริ่มต้น ตั้งแต่การเข้าถึงข้อมูลและตำแหน่งงาน มาตรการส่งเสริมการจ้างงานครั้งแรก การพัฒนาทักษะ การกำกับมาตรฐานค่าตอบแทน การคุ้มครองแรงงาน การลดต้นทุนการเริ่มงาน และการสร้างหลักประกันทางสังคมที่ครอบคลุมแรงงานรูปแบบใหม่

- ครอบครัวควรเป็นพื้นที่ปลอดภัยทางอารมณ์ รับฟังโดยไม่ตัดสิน เคารพการเลือกเส้นทางอาชีพ และไม่เร่งรัดความสำเร็จ ขณะเดียวกัน การออกแบบนโยบายไม่ควรตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าคนรุ่นใหม่ทุกคนมีครอบครัวที่สามารถสนับสนุนด้านการเงิน ที่พัก หรือค่าใช้จ่ายระหว่างหางานได้อย่างเท่าเทียมกัน

- ส่วนสังคมและชุมชนควรลดอคติต่อ First Jobber ยอมรับความหลากหลายของอาชีพ เปิดพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่ได้ทดลอง แสดงศักยภาพ และเรียนรู้จากความผิดพลาด ตลอดจนสร้างเครือข่ายพี่เลี้ยง รุ่นพี่ ผู้ประกอบการ และโอกาสการจ้างงานในระดับพื้นที่

ข้อเสนอเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า การพัฒนา First Jobber ต้องตั้งอยู่บนหลัก “ความรับผิดชอบร่วม” ไม่ใช่การผลักภาระให้บุคคลหรือครอบครัวเป็นผู้รับผิดชอบต่อการเปลี่ยนผ่านเพียงฝ่ายเดียว

📣 จากเสียงของนิสิต สู่ข้อเสนอเชิงนโยบายระดับประเทศ
ข้อมูลจากกิจกรรม OpenSPACE : First Jobber Listening Forum – Series 1 จะถูกนำไปสังเคราะห์ร่วมกับข้อมูลทางวิชาการและกระบวนการรับฟังจากภาคส่วนต่าง ๆ เพื่อพัฒนาข้อเสนอในประเด็นระบบนิเวศสุขภาวะของ First Jobber ภายใต้กระบวนการสมัชชาสุขภาพแห่งชาติ ครั้งที่ 19

แนวทางสำคัญที่ปรากฏจากเวทีครั้งนี้ ครอบคลุมทั้งการจัดตั้งระบบบริการเปลี่ยนผ่านสู่โลกการทำงาน การปฏิรูประบบฝึกงาน การพัฒนานโยบายค่าตอบแทนและต้นทุนการเริ่มต้นชีวิตการทำงาน การกำหนดมาตรฐานองค์กรสุขภาวะ การสร้างระบบพี่เลี้ยงและพัฒนาหัวหน้างาน การจัดบริการสุขภาพจิต การพัฒนาระบบข้อมูลตลาดแรงงาน การปรับหลักสูตรให้เชื่อมโยงกับชีวิตการทำงาน และการสร้างหลักประกันทางสังคมที่ลดความเหลื่อมล้ำระหว่างพื้นที่และรูปแบบการจ้างงาน

ข้อเสนอเหล่านี้ไม่สามารถดำเนินการแยกออกจากกันได้ เพราะการมีแพลตฟอร์มหางานเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ หากตำแหน่งงานยังเรียกร้องประสบการณ์เกินความจำเป็น การเพิ่มทักษะอาจไม่สามารถแก้ปัญหาได้ทั้งหมด หากค่าตอบแทนไม่เพียงพอหรือสถานที่ทำงานไม่ปลอดภัย และบริการสุขภาพจิตอาจกลายเป็นเพียงการแก้ปัญหาปลายเหตุ หากภาระงาน วัฒนธรรมองค์กร และการคุ้มครองสิทธิยังไม่ได้รับการปรับปรุง

🔄 เปลี่ยนจากคำถามว่า “คนรุ่นใหม่พร้อมหรือยัง” สู่คำถามว่า “ระบบพร้อมหรือยัง”

กิจกรรมครั้งนี้ยืนยันว่า การพัฒนาทุนมนุษย์ไม่ควรสิ้นสุดลงในวันที่บุคคลสำเร็จการศึกษา และไม่ควรวัดความสำเร็จเพียงจากจำนวนผู้มีงานทำ แต่ต้องพิจารณาด้วยว่า งานแรกนั้นมีคุณภาพเพียงใด เปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ได้ใช้ศักยภาพหรือไม่ มีรายได้และหลักประกันเพียงพอหรือไม่ ได้รับโอกาสให้เรียนรู้และเติบโตหรือไม่ และสามารถรักษาสุขภาวะกับความหวังต่ออนาคตไว้ได้หรือไม่

การปล่อยให้คนรุ่นใหม่เข้าสู่ตลาดแรงงานโดยไม่มีระบบส่งต่อและการคุ้มครอง ไม่เพียงสร้างความเสี่ยงต่อชีวิตของบุคคล แต่ยังทำให้การลงทุนด้านการศึกษาของประเทศไม่สามารถแปรเปลี่ยนเป็นผลิตภาพและศักยภาพของกำลังแรงงานได้อย่างเต็มที่

ผลที่ตามมาอาจปรากฏในรูปของการว่างงาน การทำงานต่ำกว่าระดับทักษะ การลาออกในระยะแรก ภาวะหมดไฟ การเปลี่ยนออกจากสายวิชาชีพ และการสูญเสียความเชื่อมั่นต่อระบบการทำงาน

🔄 ประเทศไทยจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนจากคำถามว่า
“จะทำอย่างไรให้คนรุ่นใหม่พร้อมทำงาน”

ไปสู่คำถามที่กว้างขึ้นว่า
“จะทำอย่างไรให้ระบบการศึกษา ตลาดแรงงาน องค์กร และระบบสวัสดิการ พร้อมรองรับคนรุ่นใหม่”

💬 สำหรับ theSPACE การเปิดพื้นที่รับฟังในครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงการรวบรวมความคิดเห็น แต่เป็นการยืนยันว่า คนรุ่นใหม่ควรมีสิทธิร่วมออกแบบระบบที่พวกเขากำลังจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่ง

🌱 เพราะเมื่อก้าวแรกได้รับการออกแบบอย่างมีคุณภาพ คนรุ่นใหม่จะไม่ได้เพียงเข้าสู่ตำแหน่งงาน แต่จะสามารถเติบโตเป็นกำลังแรงงานที่มีทักษะ มีสุขภาวะ มีความมั่นคง และมีส่วนร่วมต่อการพัฒนาองค์กร ครอบครัว สังคม และประเทศได้อย่างยั่งยืน

#ก้าวแรกสู่โลกการทำงาน #ระบบนิเวศสุขภาวะ #สุขภาวะคนทำงาน #คนรุ่นใหม่ #นิสิตนักศึกษา #บัณฑิตจบใหม่ #ตลาดแรงงาน #การพัฒนาทุนมนุษย์ #งานที่ดี #คุณภาพชีวิตการทำงาน #สุขภาพจิตวัยทำงาน #องค์กรสุขภาวะ #ทักษะแห่งอนาคต #มหาวิทยาลัยบูรพา #สมัชชาสุขภาพแห่งชาติ #สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ #เสียงคนรุ่นใหม่ #ข้อเสนอเชิงนโยบาย #พื้นที่รับฟัง #ร่วมออกแบบอนาคต

04/08/2026

🎬 DeepDive EP.2
🏫 ลดความเสี่ยงโรค NCDs ต้องเริ่มจากห้องเรียน
👩‍🏫 คืนเวลาให้ครู เพื่อคืนคุณภาพการเรียนรู้ด้านสุขภาพให้เด็ก
❓ ประเทศไทยจะลดโรค NCDs ได้จริงหรือ… หากครูไม่มีเวลาสอนเรื่องสุขภาพ?

ทุกวันนี้ ครูจำนวนมากไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับการเรียนการสอนเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องรับผิดชอบงานบริการสุขภาพ งานเอกสาร และการกรอกข้อมูลจากหลายหน่วยงาน จนเวลาที่ควรเป็นของเด็ก ค่อย ๆ หายไปจากห้องเรียน

💬 คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า
“จะสอนสุขศึกษาอย่างไร” แต่คือ
“เราจะคืนเวลาให้ครูได้อย่างไร”
เพราะการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) ไม่ได้เริ่มต้นในวันที่คนป่วย หากเริ่มต้นตั้งแต่วัยเด็ก ผ่านการสร้างพฤติกรรมสุขภาพที่ดีและการเรียนรู้ที่มีคุณภาพ

🩺 เมื่อพูดถึงโรค NCDs…
หลายคนอาจนึกถึงโรงพยาบาล หมอ หรือการรักษา
แต่หากต้องการลดจำนวนผู้ป่วยในระยะยาว จุดเริ่มต้นอาจไม่ใช่ “ห้องตรวจ” หากเป็น “ห้องเรียน”

🏫 เพราะโรงเรียนคือพื้นที่ที่เด็กใช้เวลาเรียนรู้ เติบโต และหล่อหลอมพฤติกรรมการใช้ชีวิตในระยะยาว หากครูมีเวลาออกแบบการเรียนรู้ด้านสุขภาพได้อย่างเต็มที่ เด็กก็มีโอกาสเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่รู้จักดูแลสุขภาพของตนเอง และลดความเสี่ยงต่อโรค NCDs ในอนาคต
แต่วันนี้…

📄 ครูกลับต้องใช้เวลากับงานบริการสุขภาพ
📝 งานเอกสาร
💻 และการกรอกข้อมูลจำนวนมาก
จนเวลาที่ควรเป็นของการเรียนรู้ค่อย ๆ ลดลง

💡 คำถามจึงไม่ใช่เพียงว่า
“จะสอนเรื่องสุขภาพอย่างไร” แต่คือ ....
“เราจะออกแบบระบบอย่างไร เพื่อคืนเวลาให้ครู และคืนคุณภาพการเรียนรู้ให้เด็ก”

⸻
🎙️ DeepDive EP.2
theSPACE ชวนพูดคุยกับ ผศ.ดร.ชินันท์ บุญเรืองรัตน์
รองคณบดีฝ่ายวิจัยและบริการวิชาการ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (ลิงค์อยู่ที่คอมเมนท์)

ร่วมสำรวจบทบาทของระบบการศึกษาในฐานะ “ด่านหน้า” ของการป้องกันโรค NCDs ผ่าน
✅ การลดภาระงานที่ซ้ำซ้อนของครู
✅ การบูรณาการข้อมูลระหว่างหน่วยงาน
✅ การสร้างเด็กที่ “รักสุขภาพ” มากกว่าการจดจำความรู้ในตำรา

#โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง #สุขภาพเด็ก #สุขศึกษา #โรงเรียน #ครู #ลดภาระครู

SPACEi interview | DeepDive EP.2ลดความเสี่ยงโรค NCDs เริ่มได้จากห้...

03/08/2026

ประเทศไทยอาจไม่ได้ขาดคน…
แต่กำลังสูญเสีย “ทุนมนุษย์” ตั้งแต่วันแรกที่คนรุ่นใหม่ก้าวเข้าสู่ตลาดแรงงาน

ประเทศไทยกำลังเข้าสู่ยุคที่ “คน” จะกลายเป็นทรัพยากรที่มีค่าที่สุดของประเทศ เมื่อเด็กเกิดใหม่ลดลงต่อเนื่อง วัยแรงงานกำลังหดตัว และสังคมกำลังก้าวเข้าสู่สังคมสูงวัยอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างพูดถึงปัญหา “คนไม่พอ”

แต่คำถามที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือ… ประเทศไทยกำลังใช้ศักยภาพของคนที่มีอยู่ได้เต็มที่แล้วหรือยัง?

หากมองไปที่คนรุ่นใหม่ โดยเฉพาะกลุ่ม First Jobber หรือผู้เริ่มต้นทำงาน คำตอบอาจไม่ใช่อย่างที่เราคาดหวัง เพราะสำหรับคนจำนวนไม่น้อย “งานแรก” ไม่ได้เป็นจุดเริ่มต้นของการเติบโต แต่กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความเปราะบาง บางคนทำงานต่ำกว่าศักยภาพที่มี บางคนทำงานไม่ตรงกับทักษะที่เรียนมา หลายคนต้องเผชิญรายได้ที่ไม่เพียงพอต่อค่าครองชีพ ขณะที่อีกไม่น้อยต้องแบกรับความเครียด ความไม่มั่นคง และแทบไม่มีเวลาเรียนรู้หรือพัฒนาตัวเอง

เมื่อเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นกับคนเพียงคนเดียว อาจเป็นปัญหาของชีวิตคนคนหนึ่ง แต่เมื่อมันเกิดขึ้นกับคนรุ่นใหม่จำนวนมาก นี่ไม่ใช่ปัญหาของแรงงานอีกต่อไป

แต่มันคือการสูญเสีย “ทุนมนุษย์” ของประเทศ เพราะประเทศไม่ได้สูญเสียเพียงแรงงานหนึ่งคน แต่กำลังสูญเสียความรู้ ทักษะ ความคิดสร้างสรรค์ ผลิตภาพ และศักยภาพในการสร้างนวัตกรรมของคนทั้งรุ่น

⸻

น่าสนใจว่า ขณะที่ประเทศไทยกำลังเผชิญโจทย์นี้ หลายประเทศทั่วโลกกลับกำลังเปลี่ยนวิธีคิดเรื่อง “การพัฒนา” ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ความสำเร็จของประเทศมักถูกวัดจากตัวเลข GDP ยิ่งเศรษฐกิจเติบโตมากเท่าไร ประเทศนั้นก็ยิ่งถูกมองว่าประสบความสำเร็จมากขึ้น
แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา คำถามใหม่เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ บนเวทีโลก

หากเศรษฐกิจเติบโต แต่คนกลับไม่มีความสุข สุขภาพแย่ลง ความเหลื่อมล้ำเพิ่มขึ้น และคนรุ่นใหม่มองไม่เห็นอนาคต เราจะยังเรียกสิ่งนั้นว่า “การพัฒนา” ได้จริงหรือ? คำถามนี้ทำให้องค์การอนามัยโลก (WHO) และเครือข่าย EU Wellbeing Economy Coalition เสนอแนวคิดใหม่ที่กำลังได้รับความสนใจจากหลายประเทศ นั่นคือ Well-being Economy หรือ “เศรษฐกิจที่มีสุขภาวะของผู้คนเป็นเป้าหมาย”

แนวคิดนี้ไม่ได้บอกว่า “ไม่ต้องเติบโตทางเศรษฐกิจ” แต่กำลังชวนให้มองว่า เศรษฐกิจควรเป็นเครื่องมือในการทำให้ผู้คนมีชีวิตที่ดีขึ้น มากกว่าจะเป็นเป้าหมายในตัวเอง เพราะประเทศที่แข็งแรง ไม่ได้วัดกันเพียงว่า GDP เพิ่มขึ้นกี่เปอร์เซ็นต์ แต่ต้องวัดด้วยว่า ผู้คนมีสุขภาพที่ดีหรือไม่ เด็กได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพหรือไม่ คนวัยทำงานมีงานที่มั่นคงหรือไม่ และทุกคนมีโอกาสพัฒนาศักยภาพของตนเองตลอดช่วงชีวิตหรือไม่

ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่สะท้อน “ทุนมนุษย์” ของประเทศได้ดีกว่าตัวเลขเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียว

⸻

หากมองกลับมาที่ประเทศไทย แนวคิดนี้ยิ่งมีความหมายมากขึ้น
“สิ่งที่ประเทศไทยกำลังเผชิญ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่คือเหตุผลเดียวกับที่ WHO และหลายประเทศทั่วโลก กำลังเปลี่ยนวิธีคิดเรื่องการพัฒนา จากการวัด GDP ไปสู่การลงทุนกับทุนมนุษย์”

เพราะเราอาจไม่สามารถทำให้เด็กเกิดมากขึ้นได้ในเวลาอันสั้น
แต่เราสามารถทำให้ “คนที่มีอยู่” เติบโตได้เต็มศักยภาพ
และจุดเริ่มต้นสำคัญที่สุด ก็คือช่วงเวลาที่คนรุ่นใหม่ก้าวเข้าสู่ตลาดแรงงาน

หาก First Jobber ได้เริ่มต้นชีวิตการทำงานในระบบที่เอื้อต่อการเรียนรู้ มีงานที่มีคุณภาพ มีรายได้ที่เหมาะสม มีสุขภาวะที่ดี และมีโอกาสพัฒนาทักษะอย่างต่อเนื่อง ประเทศก็จะได้แรงงานที่มีผลิตภาพ พร้อมสร้างนวัตกรรม และขับเคลื่อนเศรษฐกิจในระยะยาว

แต่หากคนรุ่นใหม่ต้องเริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยความเปราะบาง เราก็อาจกำลังสูญเสียโอกาสในการสร้างทุนมนุษย์ของประเทศ ตั้งแต่วันแรกของการทำงาน

⸻

นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลายประเทศเริ่มเปลี่ยนมุมมองต่อ “การลงทุน”

สิ่งที่เคยถูกมองว่าเป็น “งบประมาณด้านสังคม” ไม่ว่าจะเป็นการศึกษา การพัฒนาทักษะ สุขภาพ การคุ้มครองทางสังคม หรือการสร้างงานที่มีคุณภาพกำลังถูกมองใหม่ว่า นี่ไม่ใช่ “ค่าใช้จ่าย” แต่คือ การลงทุนระยะยาวกับทุนมนุษย์ เพราะในโลกที่แข่งขันกันด้วยความรู้ เทคโนโลยี และนวัตกรรม ประเทศที่ได้เปรียบที่สุด อาจไม่ใช่ประเทศที่มีประชากรมากที่สุด แต่คือประเทศที่สามารถทำให้ประชาชนทุกคน โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ ได้เติบโตอย่างเต็มศักยภาพ

⸻

สำหรับประเทศไทย คำถามจึงอาจไม่ใช่เพียงว่า เราจะสร้าง GDP ให้โตได้อีกกี่เปอร์เซ็นต์

แต่คือ
เราจะออกแบบระบบนิเวศแบบไหน ที่ทำให้ First Jobber ไม่ต้องเริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยความเปราะบาง แต่สามารถเติบโตเป็น “ทุนมนุษย์” ที่มีคุณภาพของประเทศได้จริง

เพราะในวันที่จำนวนคนลดลง ทุกศักยภาพที่สูญเสียไป ไม่ใช่แค่การสูญเสียของคนคนหนึ่ง แต่คือการสูญเสียอนาคตของประเทศไทยทั้งประเทศ

⸻

theSPACE 💬 ชวนคิด

หากประเทศไทยต้องลงทุนกับ “ทุนมนุษย์” อย่างจริงจัง
คุณคิดว่าอะไรคือสิ่งแรกที่ควรเปลี่ยน เพื่อให้ First Jobber เติบโตได้เต็มศักยภาพ?

เพราะ “งานแรก” อาจไม่ได้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของชีวิตการทำงาน
แต่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของอนาคตประเทศด้วย

⸻

#ทุนมนุษย์ #การพัฒนาคน