26/05/2026
လက်ရှိခြေလှမ်းအောက်က မြေပဒေသာ (သို့မဟုတ်) အချိန်ကာလရဲ့ အနုပညာ
ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ အချိန်ဆိုတဲ့ မြစ်ရေပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ အဆုံးမရှိ မျောပါနေကြတဲ့ ခရီးသည်တွေပါ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာတစ်ခုက ခရီးသည်အများစုဟာ လှေရွက်ကို ဆွဲတင်ရင်း ရှေ့ကမုန်တိုင်းကို ကြိုတင်ပူပန်နေတတ်ကြသလို၊ လှေပဲ့ပိုင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ရေလှိုင်းဂယက်တွေအတွက်လည်း နောင်တရ ဆွေးမြည့်နေတတ်ကြပြန်ပါတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ လှေနံဘေးမှာ တသွင်သွင်စီးဆင်းနေတဲ့၊ တကယ့်အစစ်မှန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ "ယခု" ဆိုတဲ့ ရေစီးသံလေးကိုတော့ ဘယ်သူမှ နားမစိုမိဘဲ ပျောက်ဆုံးပစ်လိုက်ကြတာ များပါတယ်။
တကယ်တော့ အတိတ်ဆိုတာ ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ သစ်ရွက်ခြောက်တစ်ရွက်ဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်ဆိုတာကလည်း ဝေဝါးလွန်းသေးတဲ့ မြူခိုးတစ်ဆုပ်မျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရတနာကတော့ လက်ရှိရင်ဘတ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်နေတဲ့ "အသက်ရှူသံတစ်ချက်" ပါပဲ။ သတိမမူမိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ရှင်သန်ခွင့်ရနေတဲ့ အလှတရားတွေ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။
ညနေခင်းရဲ့ နေဝင်ဖျန်းရောင် လှပနေတာ၊ လေအေးလေးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိနှလုံးသားရဲ့ တုန်ခါခုန်လှုပ်နေသံ... ဒါတွေအားလုံးဟာ "အခု" ဆိုတဲ့ အချိန်အခိုက်အတန့်လေးထဲမှာပဲ ခံစားလို့ရနိုင်တဲ့ သဘာဝတရားရဲ့ လက်ဆောင်မွန်တွေပါ။
အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ရုန်းကန်ခြင်းဟာ အပြစ်မဟုတ်ပေမယ့်၊ အဲဒီရုန်းကန်မှုတွေကြားထဲမှာ မိမိကိုယ်မိမိ ပျောက်ဆုံးမသွားဖို့တော့ လိုအပ်ပါတယ်။
ခဏလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် လောကကြီးရဲ့ အလျင်စလို ပြေးလွှားမှုတွေကို ရပ်တန့်လိုက်ပါ။ ပြီးရင် မျက်မှောက်အချိန်ရဲ့ စက္ကန့်တိုင်းကို အနုပညာတစ်ခုလို မြတ်မြတ်နိုးနိုး စိုက်ကြည့်ပြီး စိတ်အေးချမ်းစွာ အသက်ရှူလိုက်ပါ။ ကမ္ဘာကြီးပေါ်မှာ အသက်ရှင်ခွင့်ရနေတဲ့ ဒီ "ခဏတာ" လေးဟာ ဘယ်အရာနဲ့မှ မလဲနိုင်အောင် အဓိပ္ပာယ်ရှိလွန်းလှပါတယ်။
#အချိန်ကာလရဲ့အနုပညာ #လက်ရှိအချိန် #ဒဿနရသစာပေ #ရသအက်ဆေး #စာပေဝေမျှခြင်း #စိတ်အေးချမ်းမှု #သတိပဋ္ဌာန် #ဘဝအဓိပ္ပာယ် #ဒီနေ့အတွက် #အတွေးစာစု
