14/04/2017
เป็นคนชอบอ่านหนังสือมาตลอด
เด็กๆ เริ่มจำความได้ก็หยิบหนังสือนิทาน อ่านยังไม่ออกก็ชอบดูภาพข้างใน
โตขึ้นมา เจออะไรก็ตามที่มีตัวอักษร ป้ายข้างทาง เมนูอาหาร ตัววิ่งบนจอทีวี ซับไตเติ้ลหนัง อ่านหมด
ชอบเรียนภาษาทุกภาษา ไทยก็ชอบ ฝรั่ง ญี่ปุ่น ก็ชอบ
ที่บ้านมีหนังสือหลายเล่ม ชอบซื้อ ชอบเก็บ
ตั้งใจสอบเข้าคณะอักษรศาสตร์เพราะอยากเรียนวรรณกรรม วรรณคดี สุดท้ายก็ทำได้
ใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากมีหนังสือของตัวเอง อยากมีสำนักพิมพ์เล็กๆของตัวเอง
แต่ไม่รู้เลยว่ากว่าเราจะเรียนจบ โลกก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว
ผู้คนเขาไม่อ่านหนังสือเล่ม เขาไม่หยิบจับกระดาษกันอีกต่อไป
หนังสือเล่มแรกภายใต้ชื่อสำนักพิมพ์ของตัวเองทำเสร็จออกมาในภาวะที่งานสัปดาห์หนังสือซึ่งเคยเป็นฤดูน้ำขึ้นให้รีบตักของทุกสำนักพิมพ์ กลับซบเซา และมันก็ซบเซาขึ้นเรื่อยๆทุกปี
โลกหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนรีบ เราก็ต้องรีบตาม จนบางทีก็ถามตัวเองว่าจะรีบไปทำไม
เขาฟีดส์ข่าวสารลงบล็อก ลงเพจ กันไม่เว้นแต่ละวัน เราก็ทำบ้าง เพราะกลัวจะไม่ทันโลก กลัวจะไม่มีคนอ่าน
ทั้งที่ในใจลึกๆ แล้ว ไม่ชอบออนไลน์เลยแม้แต่นิดเดียว แต่ในเมื่อทุกคนบนโลกเดินไปทางนี้ เราจะปฏิเสธยังไง
ซ้ำร้ายกว่านั้น นิตยสารหัวน้อยใหญ่ก็พากันตายเกลื่อน ผู้คนในวงการต่างผันตัวเองไปทำงานอื่น ทีละคน ทีละคน
มีคนบอกว่าไม่ช้าก็เร็ว เราก็ต้องไป
แค่ยังนึกภาพตัวเองไม่ออก ว่าถ้าไม่เขียนหนังสือคู่กับเล่นดนตรี เราจะทำอะไร
