17/04/2026
ဆန္ဒ - ဆရာမလေး ဖြူလဲ့သွယ် အပိုင်း ၂၇
"ဦးကြီး....အစောကြီးပဲ"
မနေ့ညကအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဖြူလဲ့သွယ်ရှက်မိသလို ဖြစ်သော်လည်း ရှေ့ဆက်ကြုံ ရဦးမည် ဖြစ်ရာ မျက်နှာပူပူဖြင့်ပင် ဦးအောင်ကျော်အနားသွား၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သစ်သားဖြတ်နေသော ဦးအောင်ကျော် မော့ကြည့်သည်။
"စောတယ် မဟုတ်ပါဘူး ဆရာမလေးရာ၊ နေမပြင်းခင် ပြီးတန်သလောက် ပြီးအောင် လုပ်နေလိုက်တာ၊ သနပ်ခါးရေကျဲလိမ်းထားတော့လည်း ဆရာမလေးက လှနေတာပါပဲ"
ဖြူလဲ့သွယ် ရှက်ပြုံးပြုံးကာ...
"ကဲပါ..လူကိုမြှောက်မနေပါနဲ့ကွာ၊ လူတစ်ကိုယ်လုံး လုပ်ချင်သလိုလုပ်ပြီး ဆရာမလေးလို့ ခေါ်မနေပါနဲ့ ဟွန့်....၊ ဆရာမ လေးလို့ခေါ်တာ လူရှေ့သူရှေ့ ခေါ်ပေါ့၊ ခုလိုကြ ဖြူလဲ့ လို့ပဲခေါ်လေ ဦးကြီး...နော်"
"အင်း....ဖြူလဲ့ လို့လည်း မခေါ်ချင်ဘူး..."
"ဒါဆို ဦးကြီးက ဘယ်လိုခေါ်ချင်လို့လည်း"
"ဖြူလေး.....လို့ ခေါ်မယ်"
"ဖြူလေး..ဖြူလေး...ဟိ....အင်း မဆိုးပါဘူး၊ ဦးကြီး သဘော၊ ခေါ်ချင်သလိုခေါ်... ဖြူလဲ့...က အသက်ငယ်လို့ ဖြူလေး လို့ခေါ်တာလား"
"ဟား..ဟား...မဟုတ်ဘူး..."
"ဒါဆို ဘာလို့လည်း ပြောပြ..ဦးကြီး..."
ဦးအောင်ကျော် တူကို ချလိုက်သည်။ ပုဆိုးကိုပြင်ဝတ်သည်။ ဖြူလဲ့သွယ် အနားသို့ တိုးသည်။
"အင်း... ဖြူလေး...ဖြူ ဆိုတာ ဖြူလဲ့သွယ်၊ လေး ဆိုတာ ကျုပ်ရဲ့ လေးယောက်မြောက် မယား၊ ကျုပ် လ/ုပ်မယ့် လေးယောက်မြောက် မိန်းမ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်..."
ဦးအောင်ကျော်က တစ်တစ်ခွခွ ပြောသည်။
"အို...ဦးကြီးကလည်း....လျှောက်ပြောနေ...ဖြူလဲ့ ရှက်..." ....................
ကွန့်မန့်ကလင့်မှာ စ/ဆုံး ဖတ်လို့ရပါပြီ
#အချစ်ဇာတ်လမ်း
#မြန်မာမော်ဒယ်
#ဆယ်လီ
#မမကြီး
#အချစ်ဝတ္ထု
#အခန်းဆက်ဝတ္ထု
