เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/109449468051014/

Magnolia's Diary, Ma Maung Ngam (2026)

11/09/2026

ยะลา…เมืองพักใจ EP.สุดท้าย

------------

วันสุดท้ายของทริปยะลาในรอบ 30-40 ปีของ Magnolia ที่ได้ยินแต่ข่าวความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนเป็นส่วนใหญ่ หากเราไม่มาเห็นด้วยตาและสัมผัสด้วยใจก็ไม่คิดว่าจริงๆ เมืองยะลาเต็มไปด้วยความสงบ ผู้คนจิตใจดี ยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ใช่เพราะพวกเขาเคยชินกับเหตุการณ์ แต่เขาเองก็ต้องการได้ความสงบสุขและอยากเห็นผู้มาเยือนมีความสุขกลับไปด้วยเช่นกัน

ด้วยผังเมืองที่ดีทีสุดในประเทศไทยไทย ทำให้การขับรถในเมืองไม่ยาก กลางเมืองมีสถานที่ราชการ สถานที่สำคัญๆ ของจังหวัด รวมทั้งสถานที่ท่องเที่ยวอย่างสวนสาธารณะที่ชื่อ สวนขวัญเมือง

หากเพียงขับรถเวียนภายนอกอาจจะเฉยๆ แต่เมื่อเข้าไปภายใน ใจฟูอย่างบอกไม่ถูก เราบอกเพื่อนไกด์ท้องถิ่นว่า อย่างกับเมืองนอกเลย (ซึ่งเราก็ไม่เคยไป) กว้างขวาง ร่มรื่น สดชื่นสบายตา เราจึงเน้นถ่ายรูปวิวมากกว่าคน คนเป็นเพียงองค์ประกอบเล็กๆ ให้รู้ว่ามาอยู่ที่นี่จริงๆ

สองวันหนึ่งคืนกับยะลาที่เราได้พักใจจริงๆ และไม่ใช่แค่สถานที่เท่านั้นที่ทำให้เราได้พัก แต่อาหาร บรรยากาศ และคนยะลาก็เป็นส่วนผสมที่ทำให้ที่นี่เป็นเมืองพักใจที่เหมาะกับคนที่อยากปล่อยใจให้พักอีกแห่งหนึ่ง แม้จะเป็น EP.สุดท้ายของทริปนี้ แต่คงจะไม่ใช่ท้ายสุดของการไปเยือนยะลาของเรา

นับเป็นการตัดสินใจที่ถูกในช่วงเวลาที่เหมาะสม และการเลือกในที่ที่มีเพื่อนที่ไว้ใจอยู่แม้จะเป็นเพื่อนใหม่ที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนก็ตาม เราใช้เวลานัดกันไม่ถึงเดือนเพราะเราไม่แน่ใจตัวเองว่าถ้าไม่ไปตอนนี้เราจะได้ไปตอนไหน ขณะที่เพื่อนใช้เวลาวางแผนเที่ยวเสร็จไม่ถึงหนึ่งวัน เธอเป็นเจ้าบ้านที่ออกจะตื่นเต้นเสียยิ่งกว่านักท่องเที่ยวด้วยซ้ำ

ขอบคุณมิตรภาพใหม่ในเมืองยะลาที่หวังว่าความสงบที่แท้จริงจะกลับคืนมาในเร็ววัน เพื่อให้เราได้ออกเดินทางมาพบเจอกันอีกครั้งด้วยความรักและห่วงใย

#สหายสายเลาะ
#ยะลา #สามจังหวัดชายแดนใต้ #ที่เที่ยวยะลา

04/09/2026

ยะลา...เมืองพักใจ EP.2

--------------

จาก EP แรกที่วันแรกของการไปถึงจังหวัดยะลาในรอบ 30-40 ปี (สมัยที่ยังมีญาติอยู่ที่นั่น) ก็ยังเที่ยวไม่หมดวัน ต้องแยกอีก EP

อิ่มท้องมื้อเที่ยงแล้ว คุณปูไกด์เจ้าถิ่นก็พาไปกันต่อที่น้ำตกธารโต เนื่องจากฤดูฝนของภาคอื่น แต่ยังไม่ถึงเวลาของภาคใต้ จึงยังสามารถไปเที่ยวน้ำตกได้อยู่ ที่นี่เป็นวนอุทยานสามารถเข้าไปเที่ยวได้เลยไม่ต้องเสียค่าเข้าเหมือนอุทยานแห่งชาติ

Magnolia กับเพื่อนเดินขึ้นไปน้ำตก ซึ่งมีเก้าชั้น แต่ดูจากความพร้อมของร่างกาย สังขารหัวเข่า และการแต่งกายของตัวเองแล้ว เอาแค่สองสามชั้นก็พอ เพียงเท่านี้เราก็ได้สัมผัสกับความสดชื่นของสายน้ำที่ตกลงมาจนกระเซ็นกระทบผิวเบาๆ พอให้ฉ่ำชื่นใจแล้ว

ได้เห็นผู้คนทั้งเด็กและผู้ใหญ่มาเล่นน้ำก็พลอยสนุกไปกับพวกเขาด้วย ส่วนเราและเพื่อนก็ขอแค่ถ่ายรูปกันเองก็สนุกและมีรอยยิ้มตามประสาวัยแกร่งแล้ว

ที่นี่ยังคงมีความสมบูรณ์ของระบบนิเวศพอสมควร สังเกตจากพืชพรรณที่ปกคลุมจนทำให้บ่ายที่ร้อนแรงกลายเป็นครึ้มเย็นด้วยร่มเงาตามธรรมชาติ มีผีเสื้อที่บินวนเล่นเป็นเพื่อนนักท่องเที่ยว สีของน้ำตกที่ยังใสจนเห็นปลาตัวเล็กๆ อาศัยอยู่

เรานั่งเล่นกันพักหนึ่ง ไม่อยากกลับถึงตัวเมืองค่ำ จึงออกมาก่อนสี่โมง ขากลับเพื่อนชวนแวะเที่ยวเขื่อนบางลางของกฟผ.สักหน่อย ไหนๆ ก็ผ่านแล้ว ทางขึ้นบนสันเขื่อนค่อนข้างชัน แต่เราผ่านการขึ้นเขาชันมาหลายหนแล้ว ระยะทางสั้นๆ ไม่เกินความสามารถ และสมรรถนะของรถเก่าๆ คันเก่ง

และเราก็ตัดสินใจถูกที่แวะ เพราะวิวบนสันเขื่อนบางลาง สวยไม่แพ้จุดชมวิวที่สะพานแม่หวาดใน EP แรกเลย ความทรงจำเมื่อประมาณ 30 ปีก่อนผุดขึ้นมา เราเคยมาเที่ยวเขื่อนบางลางกับครอบครัวและหลังจากนั้นก็ไม่เคยมายะลาอีกเลย จนแทบจำไม่ได้แล้วว่าเขื่อนบางลางหน้าตาเป็นอย่างไร วันนี้จึงถือว่ามารำลึกถึงพ่อที่ขับรถพาครอบครัวมาเที่ยวคราวโน้น ถ้ามีร้านอาหารหรือคาเฟ่ที่นี่สักหน่อยก็คงจะดี แต่ก็ทำให้เราได้ลงมาอุดหนุนชาวบ้านหน้าโรงไฟฟ้าแทน

กลับเข้ามาพักยังเมืองยะลาก็ถือว่าทำเวลาดี เพราะไม่มืดค่ำจนเกินไป มีเวลากินข้าวเย็นไปคุยกันไป ก่อนแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัยตอนหัวค่ำ

One day trip ในยะลาวันแรกถือว่าคุ้มค่าการเดินทางมาก ได้ไปสถานที่ที่ไม่เคยไปหลายแห่ง เป็นความสนุกในวัยที่เพื่อนกินเพื่อนเที่ยวมีน้อยลง การมีเพื่อนอยู่ตามจังหวัดต่างๆ มันดีแบบนี้แหละ มีไกด์ท้องถิ่นพาไปก็ปลอดภัยนะ

#สหายสายเลาะ #เพื่อนพาเที่ยว #ยะลา #น้ำตาธารโต #เขื่อนบางลาง

02/09/2026

ยะลา...เมืองพักใจ EP.1

-------------

เมื่อปลายเดือนพฤษภาคม Magnolia ค่อนข้างหนักหน่วงกับงานและสมองล้ามาก จนรู้สึกว่าควรจะหาเวลาพักใจและฮีลตัวเองบ้าง และเราก็เลือกจุดหมายปลายทางเป็น “ยะลา” จังหวัดที่ห่างจากสงขลาร้อยกว่ากิโล ใช้เวลาเดินทางประมาณ 2 ชม. โดยมี “ปู” เพื่อนที่รู้จักกันในเฟซบุ๊กมานานประมาณห้าปีเป็นเจ้าบ้านคอยต้อนรับ

เราไปเหมือนมีแพลนแต่เอาจริงแพลนก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ปูเป็นไกด์ท้องถิ่นที่อาสาพาไปหลงสองวัน สนุกมากคุยกันเพลินไม่มีเบื่อ ไหนจะเจอด่านทหารที่ตั้งตลอดเส้นทาง เหมือนเล่นวิดีโอเกมสมัยก่อนต้องลุ้นว่าจะด่านอยู่ตรงไหน ใช้ความเร็วมากไม่ได้ จึงไม่ค่อยพบเห็นอุบัติเหตุทางถนนมากนัก

ไปถึงวันแรกถึงเก้าโมงเช้า เราก็เติมพลังด้วยโรตีและชาเย็นคนละแก้ว จากนั้นเพื่อนก็พาไปสักการะศาลหลักเมืองยะลาและแวะดูที่ทำงานของเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆ กัน

จากตัวเมืองยะลาผ่านอำเภอกรงปีนัง ผ่านบันนังสตา แต่ละอำเภอเต็มไปด้วยภูเขาสูง แล้วมุ่งหน้าสู่อำเภอธารโต เพื่อนเราอยากให้เราไปจุดชมวิวสะพานแม่หวาด หรือสะพานโต๊ะกูแช ซึ่งเชื่อมทะเลสาบเขื่อนบางลาง แต่ก่อนจะไปตรงนั้น เราระลึกชาติได้ว่า มีจุดที่พี่จองคัลแลนเคยแวะถ่ายรูปบนเนินจุดชมวิวอีกจุดหนึ่งใกล้ๆ กันตอนที่พวกเขามาทริปเบตง จึงตามรอยไปด้วย มองเห็นผืนป่าฮาลาบาลาที่อุดมสมบูรณ์มาก เห็นป่าแล้วสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

แล้วจึงขับรถลงมาจอดที่สะพานแม่หวาดหรือสะพานโต๊ะกูแช เป็นสะพานกว้างมากที่สามารถเป็นจุดพักรถและถ่ายรูปเช็กอินกลางถนน(ถ้าไม่มีรถผ่าน)ได้เลย มองไปทางไหนก็เห็นแต่ป่าเขาโอบล้อมตัวเรา เหมือนได้ชาร์จพลังงาน วันที่เราไปตรงกับวันอาทิตย์รถไม่เยอะคนไม่แยะ เลยไม่ต้องแย่งกันถ่ายรูป เพื่อนก็ใจดีถ่ายรูปให้รัวๆ ราวกับมีช่างภาพส่วนตัว

อีกไม่กี่สิบกิโลก็จะถึงเบตง แต่เอาไว้คราวหน้า เพราะคราวนี้มีเวลาจำกัด จึงตามแพลนเดิมก่อน หมุดหมายต่อไปก็คือ ร้านอาหาร เพื่อนตั้งใจจะกินมื้อเที่ยงที่ศิลาคาเฟ่อยู่ท่ามกลางภูเขา แต่วันนั้นส่วนที่เป็นร้านอาหารปิด มีแต่คาเฟ่ที่เปิด นักท่องเที่ยวท้องถิ่นเยอะแต่ก็ยังเหลือที่พอให้ได้ถ่ายรูปสวยๆ ได้อยู่ มื้อเที่ยงของเราจึงเป็นฟาสต์ฟู้ดง่ายๆ พอให้มีแรงไปต่อ

แม้แดดจะแรง แต่ดีกว่าฝนตก เพราะนั่นหมายถึงเราจะไม่เห็นธรรมชาติด้วยตาเนื้อแบบนี้เลย

Magnolia ขอเบรกธรรมชาติครึ่งแรกไว้เท่านี้ก่อน อยากให้ทุกคนได้ดื่มด่ำกับภาพถ่ายส่วนหนึ่ง เผื่อว่าอยากจะมาเที่ยวช่วง Green Season บ้าง

แล้วติดตามกันต่อ EP. ถัดไป

#สหายสายเลาะ #สะพานแม่หวาด #สะพานโต๊ะกูแช #ยะลา #อำเภอธารโต #ศิลาคาเฟ

31/08/2026

เตรียมรับ...กับทุกช่วงชีวิต EP. สุดท้าย

-----------

50-60 ปี เตรียมตัวตายดี
หลายคนคงคิดว่านี่เป็นช่วงเวลาทองที่ตัวเองเกษียณมาแล้ว จะได้ใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้ ไม่ว่าจะเออร์ลี่รีไทร์ หรือเกษียณตามที่เขากำหนด แต่ใครจะไปรู้ว่าอนาคตไม่แน่นอนอะไรอาจจะเกิดขึ้นก็ได้ เพื่อนรุ่นดาวคราวเดียวกันกับ Magnolia หรือบางคนน้อยกว่าเสียด้วยซ้ำ จากไปแบบไม่ทันร่ำลาก็มี

แต่ละคนล้วนอยากจะเข้าสู่วัยชราหรือผู้สูงวัยอย่างมีคุณภาพชีวิตที่ดีแต่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเกิดขึ้นได้ทุกๆ คน ด้วยปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้มีสิ่งละอันพันละน้อยที่รบกวนกายใจ หลายคนเหนื่อยที่สุดในชีวิตก็ตอนแก่ แม้ที่ผ่านมาจะเจอวิกฤตมากมายผ่านมาได้แบบทุลักทุเล แต่ไม่เท่ากับวิกฤตวัยชราที่มืดมนจนอยากหายไป

เช่น คู่ชีวิตจากไปไม่ว่าจากเป็นหรือจากตาย ลูกไปก่อนพ่อแม่ ลูกยังพึ่งพาตนเองไม่ได้ หนี้สินยังไม่หมด มีบำนาญแต่ไม่พอใช้ โรค NCDs ได้เยือน รวมทั้งสุขภาพใจที่ไม่เหมือนเดิม วัยทองคุกคาม ครอบครัวหรือญาติพี่น้องล้มหายตายจาก ต้องอยู่คนเดียว สังคมรอบข้างเปลี่ยนไป เพื่อนฝูงน้อยลงโดยธรรมชาติจัดสรร

บางคนทำใจได้ บางคนทำใจไม่ได้ กลัวตายอย่างโดดเดี่ยว แต่จำเป็นต้องเป็นอย่างนั้น เพราะไม่มีใครกำหนดวันเวลาได้

โดยส่วนตัวเราว่าการโหยหาสิ่งยึดเหนียวหรือพึ่งพาที่เป็นบุคคลในวัยนี้ยากมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสมาชิกในครอบครัว เพื่อนสนิท หรือใครสักคนก็ตาม เพราะไม่มีใครอยากมีภาระเพิ่ม หรือเราเองก็ไม่อยากเป็นภาระใคร จึงถึงเวลาที่เราควรเตรียมตัวตายดีแล้ว ชีวิตที่เหลืออยู่ลองมองดูว่ายังเหลือใครที่เราพอไว้ใจได้บ้าง บอกเขาไว้สักหน่อยว่าจะให้เขาช่วยจัดการอย่างไรในวันที่เราไม่อยู่แล้ว

อย่าง Magnolia เองก็ยังบอกกับเพื่อนร่วมงานทีเล่นทีจริงว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นระหว่างการทำงานไม่ต้อง CPR แล้ว ปล่อยได้เลย ฟังดูเหมือนล้อเล่นแต่คิดจริง ขณะที่สมุดเบาใจเราก็เขียนทิ้งไว้ที่บ้านแล้ว จึงไม่มีอะไรต้องห่วง

Magnolia อยากให้กำลังใจในทุกๆ ช่วงวัยรวมทั้งตัวเองด้วย สิ่งที่คิดว่าเป็นเรื่องที่หนักที่สุดของชีวิตแล้ว บางทีมันอาจจะยังมีภาคต่อหรือมีเรื่องใหม่ ตราบใดเรายังมีลมหายใจ อะไรที่เราไม่เคยเจอ ไม่คาดคิดก็อาจเกิดขึ้นได้เสมอ เราย้อนกลับไปแก้ไขอดีตที่ผิดพลาดไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ยอมรับ เลิกโทษตัวเอง เพราะการตัดสินใจคิดและทำ ณ เวลานั้น คงจะดีที่สุดหรือเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

ช่วงเวลาที่เหลือไม่ว่าจะมากหรือน้อย...ก็แค่เตรียมรับกับทุกเรื่องราวที่รอให้เราไปเผชิญหน้าดีกว่า

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก #เตรียมตัวตายดี

27/08/2026

เตรียมรับ...กับทุกช่วงชีวิต EP.3

--------

วัย 40 ถึง 50 ปี เตรียมตัวเกษียณ
ถ้าเป็นอายุราชการ การเกษียณหรือการเป็นผู้สูงวัยต้อง 60 ปี ทำไมต้องเตรียมตั้งแต่ 40-50 ปีล่ะ?

หากเป็นเอกชนส่วนใหญ่ 55 ก็เลิกจ้างแล้ว ขณะที่ตอนนี้ระบบราชการก็กำลังเปิดโอกาสให้คนที่อายุ 40-55 ปี หรือมีอายุงานตามเกณฑ์ สามารถเข้าโครงการเออร์ลี่รีไทร์ได้แล้ว และกำลังจะมีการปรับโครงสร้างครั้งใหญ่เพื่อลดขนาดองค์กรและเพื่อความยั่งยืนของระบบราชการ หมดเวลาของพวกเช้าชามเย็นชามแล้ว

ขณะเดียวกันถึงวัยนี้อาจจะมีหลายคนยังค้นหาตัวเองไม่เจอ ไม่รู้ว่าชอบอะไร หรืออยากทำอะไรต่อหลังเกษียณ แต่เชื่อเถอะว่าตลอดทั้งชีวิต คุณจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ได้จากการทำงานและการใช้ชีวิต จนรู้สึกได้ว่าความชำนาญหรือความถนัดด้านใดด้านหนึ่งพอที่จะใช้ประโยชน์จากมันได้ไม่มากก็น้อยในวันที่จำเป็นต้องเกษียณจริงๆ

หรือแม้แต่ความรู้สึกอิ่มตัวที่หลายคนกำลังเผชิญ ซึ่งมักเกิดคำถามกับตัวเองบ่อยๆ ว่าทำไมเราเบื่องาน เบื่อการใช้ชีวิตวนลูป ทำไมไม่สนุกเหมือนก่อน เหนื่อยล้า หมดไฟ ส่วนหนึ่งไม่ใช่เพราะการทำอะไรซ้ำๆ ในบรรยากาศเดิมๆ เท่านั้น แต่เพราะวัยที่เพิ่มขึ้นสภาพร่างกายและพละกำลังที่เคยมีถดถอยลง สมรรถนะทุกอย่างช้าลง

จึงสมควรแก่เวลาที่จะหยุด หรือพักยาวๆ หากไม่มีภาระหนี้สิน!

ขณะที่หลายคนกำลังขึ้นสูงจุดสูงสุดในชีวิตการทำงานและภูมิใจกับความเป็นตัวเองที่พยายามมาถึงจุดนี้สำเร็จ ยังมองเห็นอนาคตที่ยังอยากไปต่อมากขึ้น ไฟการทำงานยังลุกโชติช่วง ก็ไม่อยากเกษียณ รู้สึกตัวเองยังมีคุณค่าในอาชีพหรือสังคมอยู่

รวมถึงบางคนไม่พร้อมด้วยภาระบางอย่างในชีวิต เช่น หนี้สิน ลูกยังเล็ก ลูกยังเรียน พ่อแม่ชราลงมีโรคประจำตัวที่ต้องรักษาต่อเนื่อง ตัวเองก็ต้องใช้เงินซื้อประกันสุขภาพรายปี หรือยังมีเงินเก็บไม่มากพอที่จะเลี้ยงดูตัวเองหลังเกษียณ แม้จะเตรียมตัวมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่กลับเจอวิกฤติชีวิตที่ไม่คาดคิดขึ้นกะทันหันระหว่างทางก็จำเป็นต้องทำงานต่อ ทั้งที่รู้ว่าเหนื่อยมากแล้วก็ตาม

Magnolia คุยกับพนักงานหญิงคนหนึ่งทำงานที่ไทวัสดุ เธอเล่าว่าซื้อบ้านหลังละ 3-4 ล้านอยู่กับครอบครัวใหญ่ กู้ร่วมกับสามีจ่ายคนละครึ่ง ไม่รู้เมื่อไรจะผ่อนหมด อายุก็ใกล้จะ 50 แล้ว ไม่รู้จะทำงานได้อีกกี่ปี นี่ก็เป็นอีกคนที่ยังไม่พร้อมเกษียณ

การเตรียมตัวอีกอย่างหนึ่งที่ Magnolia คิดว่าจำเป็นมาก คือเตรียมอยู่คนเดียว พร้อมที่จะเป็นโสดแม้ว่าปัจจุบันจะมีครอบครัวหรือมีคู่ชีวิต ขณะที่บางคนไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะต้องโสด แต่แล้วอยู่ ๆ ก็โสด เมื่อการอยู่คนเดียวหรือการเป็นพ่อหรือแม่เลี้ยงเดี่ยวทำให้ชีวิตวัยกลางคนโหดร้ายยิ่งกว่าเดิมจึงเป็นเรื่องใหญ่

บางคนดูเหมือนจะประสบความสำเร็จในเรื่องงาน แต่ไม่ประสบความสำเร็จในเรื่องความสัมพันธ์ ถ้าไม่จบด้วยการแยกย้าย อีกฝ่ายก็ตายจากไปก่อน จึงยากที่จะทำใจถ้าต้องอยู่คนเดียว ยิ่งหน้าที่งานการลงตัว มีเงินเหลือใช้ ลูกโตแล้ว พ่อแม่ไม่อยู่แล้ว แต่เพื่อนน้อยลง ความเหงาก็เข้ามาแทนที่

ฉะนั้น เราจึงมองว่าควรเตรียมตัวและฝึกกายฝึกใจที่จะอยู่คนเดียวให้ได้ เพราะการเจอคนเหงาและศีลเสมอกันในบั้นปลายชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก และไม่น้อยที่ผิดหวังในวัยนี้จะเจ็บหนักกว่าวัยหนุ่มสาว

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#เตรียมเกษียณ #วิกฤติวัยกลางคน

20/08/2026

เพื่อนที่ไม่รู้จักกัน

-------------

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าดาราที่เคยโด่งดังในยุค 90 อย่าง เร แมคโดนัลด์ ดับไปอย่างไม่มีวันกลับ

เรที่ทำให้เรารู้สึกว่าเขาเหมือนเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนไม่ใช่แค่โตมาด้วยกันแต่แก่ไปด้วยกันมากกว่า และวันนี้ทำให้เราฟังเพลง “รักโลกาภิวัตน์” ในหนังเรื่อง O negative รักออกแบบไม่ได้ ที่เขาร่วมแสดง ปกคลุมด้วยความเศร้าจนน้ำตาซึม

ภาพจำของเรที่ส่งต่อมาถึงคนรุ่นเราๆ ก็น่าจะเป็นนักเดินทางbackpack และพิธีกรรายการสารคดีท่องเที่ยวโทรทัศน์ที่ไม่มีสคริปต์คนแรกๆ ของเมืองไทย ที่ปัจจุบันก็คือ Vlog นั่นเอง

สมัยนั้นเรคือไอดอลและไอคอนของวัยรุ่นทั้งชายและหญิง ในความเป็นลูกครึ่งติดดิน พูดจาตรงไปตรงมาแต่ไม่ก้าวร้าว ความเป็นธรรมชาติ ทั้งบทบาทการเป็นพิธีกร การแสดง และชีวิตจริง

คนที่ดังตีคู่กับเร ก็คือชาคริต แย้มนาม ทั้งคู่เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก ชาคริตเป็นนักเรียนนอกไทยแท้ที่พูดไทยไม่ค่อยชัด ขณะที่เรเป็นลูกครึ่งที่หน้าฝรั่งแต่พูดไทยได้ดีกว่า เวลาจัดรายการ teen talk ด้วยกันจึงทำให้รายการดูแปลกใหม่และสนุกมาก

สิบกว่าปีก่อนสมัยที่เรายังทำงานเป็นอาจารย์ แก๊งเพื่อนสนิทพุฒต้าเร ยังเปิดบริษัททำรายการโทรทัศน์ ชื่อรายการพุฒต้าเร อยู่ นิสิตในยุคนั้นยังเลือกฝึกงานที่บริษัทนี้และเรายังขอไปนิเทศเพราะอยากเจอพวกเขาคนใดคนหนึ่งก็ได้ อารมณ์คล้ายได้ไปหาไอดอลของตัวเองในอดีต แต่ไม่เคยมีโอกาสเจอใครสักคน

แม้ว่าระยะหลังเราจะไม่ได้ติดตามผลงานของเขาสักเท่าไรนัก แต่ก็ยังเห็นเขาผ่านหูผ่านตาใน TikTok อยู่บ้าง ได้รับรู้ว่าเขามีครอบครัวสมบูรณ์แล้ว และยังเห็นเขาเดินทางท่องเที่ยวอยู่เนืองๆ ในช่องออนไลน์ของเขาและเพื่อน

การจากไปของเร ย้ำเตือนเราอีกครั้งว่า ชีวิตไม่มีพรุ่งนี้ให้แก้ตัวเสมอไป จากที่ Magnolia เคยคิดว่าอายุ 50 ก็เตรียมตัวตายดีได้แล้ว แต่จริงๆ ทุกลมหายใจของเราในทุกวันต่างหากที่เราต้องพร้อม

ขอบคุณ เร แมคโดนัลด์ ที่เคยสร้างความสุขให้วัยรุ่น 90 มาตลอด...เดินทางไกลโดยสวัสดิภาพนะเพื่อนที่ไม่รู้จักกัน

ภาพประกอบ : IG raymacdonald
#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#เรแมคโดนัลด์ #การเดินทาง

17/08/2026

เตรียมรับ...กับทุกช่วงชีวิต EP.2

-----------

วัย 30-40 ปี เตรียมสุขภาพ
ตั้งแต่เด็กจนโตเป็นผู้ใหญ่ เราอาจจะใช้ร่างกายเปลืองไม่ว่าจะกินนอนเล่นเที่ยว หรือทำงาน ไม่พักผ่อน ไม่ออกกำลังกาย ไม่เคยพบหมอ ไม่รู้จักการตรวจสุขภาพ ไม่สนใจผลเลือด ใช้แนวคิด (ไปเอง) ว่า ไม่ตรวจก็ไม่เป็น

ช่วงชีวิตวัยนี้กำลังทุ่มเทไปกับหน้าที่การงานที่ค่อนข้างมั่นคงหรืออยู่ตัวแล้ว เพราะมองเห็นก้าวหน้าหรือกำลังสนุกกับการเติบโต หรือแม้แต่การเปลี่ยนงานไปเจองานที่ชอบหรือชีวิตใหม่ๆ สังคมใหม่ๆ หรือสร้างครอบครัวใหม่ของตัวเอง จนลืมนึกถึงสุขภาพว่าต้องดูแลด้วยเช่นกัน น้ำหนักขึ้นหรือปวดนั่นปวดนี่บ่อยๆ

Magnolia ผ่านความคิดและความเชื่อนั้นมาหมดแล้ว ช่วงวัย 30+ ก็คิดว่ายังไหว สามารถอดหลับอดนอนได้ กินไม่เป็นเวลา ไม่หาเวลาออกกำลังกาย เพราะคิดว่าตัวเองผอม ไม่มีปัญหาไขมันหรือน้ำตาลสะสม มโนเหมือนคนทั่วไปที่มองว่าคนผอมกินแบบไม่แคร์โรคได้อีกเยอะ ซึ่งเป็นวิธีคิดที่มักง่าย

เวลาเจ็บป่วยก็หาหมอหรือกินยาตามอาการ ไม่เคยเข้าคอร์สตรวจสุขภาพประจำปี แม้จะมีสิทธิ์ก็ตาม อ้างกลัวการเจาะเลือด กลัวการตรวจภายใน ไม่เคยนอนโรงพยาบาลก็อนุมานว่าตนเองน่าจะแข็งแรงไม่มีโรคประจำตัว

กระทั่งใกล้จะเข้าสู่หลักสี่ ร่างกายเริ่มทวงคืนความชอบธรรมในหลายรูปแบบ เช่น ออฟฟิศซิมโดรมถามหา น้อยคนนักที่จะไม่เป็น แม้แต่คนทำอาชีพอื่นไม่ใช่มนุษย์เงินเดือนก็ยังเป็น และไม่ใช่เรื่องทางกายเท่านั้น ทางใจก็หนักหน่วงเช่นกัน ความเครียดสะสมไม่รู้ตัว เป็นไมเกรนบ้าง นอนไม่หลับบ้าง ไปถึงแพนิค และซึมเศร้า เพราะไม่ใช่แค่เรื่องงานเท่านั้น แต่มีการเงินด้วย ค่าใช้จ่ายเยอะขึ้น อีกทั้งเรื่องครอบครัว ไม่ว่าจะครอบครัวดั้งเดิมและครอบครัวใหม่ของตนเอง มีความคาดหวังในทุกเรื่อง กังวลกับอนาคต ถึงจะโสดก็เกิดขึ้นได้

ฉะนั้น เตรียมรับความเปลี่ยนแปลงทางด้านร่างกาย จิตใจ และอารมณ์ รวมทั้งความคิดของตนเองที่ไม่เหมือนกับช่วง 20-30 ปีแล้ว หลายคนช่วงวัยนี้เป็นวิกฤติวัยกลางคนที่ทุกคนต้องเจอ แต่อาจมาถึงไวและนานกว่าเพื่อนวัยเดียวกัน

หากมีสิ่งใดที่ลงมือทำก่อนได้โดยไม่ต้องรอวิกฤติมาถึงก็ลงมือทำไปก่อนเลย เช่น ออกกำลังกาย ตั้งรับกับปัญหา ดูแลใจตัวเองให้ดี

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#วิกฤติวัยกลางคน #การใช้ชีวิต #วัยผู้ใหญ่

13/08/2026

เตรียมรับ...กับทุกช่วงชีวิต EP.1

----------------

Magnolia ได้รู้จักกับเพื่อนต่างวัยคนหนึ่งอายุ 25 ปี เธออยู่ในช่วงที่เริ่มต้นทำงานได้ไม่นานนัก เรามาอบรมและใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะรูมเมทนานราวสามสัปดาห์

วันหนึ่งเธอได้ตั้งคำถามกับเราว่า “พี่ผ่านการใช้ชีวิตถึงตอนนี้พี่มีเรื่องที่อยากบอกอะไรกับหนูในวัย 25 ปีบ้างไหมคะ”

จริงๆ เราเองก็เคยเขียนถึงการเปลี่ยนแปลงความคิดของตัวเองอยู่เรื่อยๆ แต่เมื่อมีคนถามขึ้นมา ก็อยากจะเขียนอธิบายแทนคำตอบให้มากขึ้น โดยแบ่งเป็นทีละช่วงชีวิตตามประสบการณ์ที่ผ่านมา

วัย 20-30 ปี เตรียมความมั่นคง
เป็นช่วงที่เข้าสู่วัยทำงานหรือเป็นผู้ใหญ่ บางคนอาจจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวคือรับผิดชอบตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว และสิ่งที่ตามมาพร้อมกับความรับผิดชอบก็คือ การเตรียมความมั่นคงทางการงานและการเงิน

จากสมัยเรียนมองไม่เห็นตัวเองว่าจะทำงานอะไรดี แต่เมื่อจบมาแล้วต้องทำงาน ภาพการทำงาน และความถนัด รวมทั้งทักษะบางอย่างจะฉายแววชัดขึ้นโดยไม่รู้ตัว คนที่บอกเราอาจจะเป็นเจ้านายหรือเพื่อนร่วมงาน

เมื่อมีเงินเดือนหรือมีรายได้จากอาชีพอิสระก็มีภาพในหัวหรือความฝันที่เป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น เช่น ต้องเก็บเงินให้ได้ล้านแรกภายในสิบปี ต้องมีรถขับ ต้องมีแฟนรวย ต้องทำศัลยกรรม เป็นต้น ซึ่งล้วนแล้วแต่ต้องใช้เงิน

การตั้งเป้าหมายในเรื่องงานและเงินของแต่ละคนไม่เท่ากัน ส่วนหนึ่งที่เพิ่งเริ่มต้นเป็นผู้ใหญ่อาจจะคิดว่ายังไม่จำเป็น เพราะชีวิตยังอีกยาวไกลนี่แค่เริ่มต้นการเป็นผู้ใหญ่ ขอโอกาสใช้เงินใช้ชีวิตก่อนวางแผนเรื่องเงิน

บางคนอาจจะคิดว่าเงินเดือนตนเองน้อย แค่พอใช้แต่ละเดือนก็เก่งแล้ว และยังมองไม่ออกว่า เงินเก็บคืออะไร คิดแต่เพียงว่าต้องการ Work Life Balance ก่อน เพราะคนทำงานครั้งแรกส่วนใหญ่เส้นทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ กว่าจะได้งานที่ถูกใจก็ยาก หรือถูกใจแต่เจออุปสรรคอย่างอื่นแทน หากไม่ทำก็ไม่รู้จะเอาประสบการณ์ที่ไหนไปเติบโต

ขณะที่ยังมีคนที่รู้สึกว่าการมีงานทำแม้จะตรงกับวุฒิหรือไม่ก็ตาม นี่คือโอกาสของการเริ่มต้นที่จะรวยด้วยสัมมาชีพ เป็นความภูมิใจของตนเองและคนในครอบครัวที่เห็นเราสามารถพึ่งพาตนเองได้ จึงรู้จักประหยัดอดออมโดยตั้งปณิธานว่าไม่อยากกลับไปลำบากเหมือนในอดีตที่เคยลิ้มรสมาอีกแล้ว

ขณะเดียวกันในยุคนี้ต้องเตรียมพร้อมที่จะไม่มีรายได้เช่นกัน อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ ฉะนั้น ในช่วงวัยที่มีแรง มีความสดใหม่ มีพละกำลังเหลือเฟือ ก็ต้องรีบตักตวง โอกาสการเรียนรู้ และประสบการณ์ไว้ก่อน เมื่อเวลาผ่านไปแล้วเอาคืนมาไม่ได้ หรือแม้แต่ใครที่ไม่เคยคิดอยากทำงานราชการก็เลย อยากให้ลองสอบ กพ. ทิ้งไว้ก็ไม่เสียหลาย เพราะกว่าจะผ่านไม่ใช่เรื่องง่าย เผื่อวันหนึ่งจำเป็นต้องหยิบมันมาใช้ และกลายเป็นของมีค่าเมื่อวันที่เราอายุเพิ่มมากขึ้น แต่ทางเลือกการทำงานลดลง

อาจดูเร็วเกินไปที่จะให้ First Jobber หรือคนที่เพิ่งเริ่มต้นทำงานเตรียมความมั่นคงไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แต่เชื่อเถอะว่า ผลลัพธ์มันดีกว่าไม่เตรียมอะไรเลย

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#ชีวิตคนทำงาน #การใช้ชีวิต

10/08/2026

ทางหนี...(ทีไล่)ทุกข์

-----------------

หลังจากที่ Magnolia ได้เข้าสู่ระบบการทำงานประจำ เราตั้งคำถามกับตัวเองในทุกๆ วันว่า เราคิดถูกหรือคิดผิดที่ตัดสินใจทำงานใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อนในวัยที่ใครๆ ก็โหยหาการเกษียณ หรือทำงานเฉพาะที่อยากทำ ทำแล้วตัวเองสบายใจ ไม่ใช่ทำเพื่อให้คนอื่นสบายใจ

ก่อนหน้าเราก็มองว่ามันเป็นงานที่ท้าทายความรู้ความสามารถมาก อาจมีความสนุกรออยู่ สักนิดหน่อยก็ยังดี คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่าที่ผ่านมา

แต่เมื่อมีโอกาสเข้ามาทำงานจริงๆ หาความสนุกไม่เจอเลยตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ลักษณะงานเป็นการทำงานซ้ำทุกวันให้ชินมากกว่าสร้างสรรค์งาน ใช้สมองแก้ปัญหาความผิดพลาดของตัวเองและค้นหาวิธีทำงานให้เสร็จไวขึ้นมากกว่าความคิดริเริ่มที่เป็นประโยชน์กับงาน

เราโชคดีอย่างหนึ่งที่มีเพื่อนร่วมงานดี ดีในที่นี้ไม่ใช่เรื่องของนิสัย แต่หมายถึงช่วยเหลือให้กำลังใจเพราะรู้ว่าเรามาร่วมชะตากรรมเดียวกัน ช่วยๆ กันทำงานให้ทัน ช่วยแก้ปัญหาในยามคับขัน ช่วยกันเข้าใจสถานการณ์ ที่ไม่มีใครดีไปกว่าใคร เหมือนได้เพื่อนร่วมทุกข์มากกว่าเพื่อนร่วมงาน ซึ่งมันคือชีวิตจริงของการทำงาน

แม้ความสุขจะไม่เกิดขึ้นในการทำงาน ต่อให้งานแย่แค่ไหนถ้ามีเพื่อนร่วมงานที่เข้าใจกัน มีน้ำใจ เห็นอกเห็นใจกัน ก็ถือว่ายังพอไปต่อได้

สิ่งที่เราสังเกตจากการทำงานมาระยะหนึ่ง แววตาของทุกคนไม่ได้เต็มไปด้วยความสุขนัก แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความเครียดสะสมมานาน บางคนป่วยก็ยังต้องมาทำงาน มีความกังวลและรู้สึกผิดหากจะลาป่วย

แต่ละคนต่างวัยกันก็มีความทางหนีทีไล่ความทุกข์ของตัวเองชั่วคราวจากการทำงานในแต่ละวันไปคนละทิศละทาง คนหนึ่งแม่เลี้ยงเดี่ยวมีลูกชาย 2 คนเป็นพลังสำคัญในการใช้ชีวิตเหนื่อยจากงานก็พาลูกไปปล่อยพลังข้างนอกบ้าน คนหนึ่งคลายเครียดเมื่อได้เปล่งเสียงใดๆ ออกมาเป็นเพลง มีมุกตลกคาเฟ่มาเรื่อยๆ และเมื่อกลับบ้านก็จะทำอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับงานเลย เช่น ทำขนม ทำอาหาร ดูแลสวน อีกคนหนึ่งมีความสุขกับการได้ดูการ์ตูน เล่นเกมและได้คุยได้เจอกับคนรัก

ส่วนเราความสุขที่เราต้องการตอนนี้ก็คือการได้อยู่คนเดียว ได้ออกกำลังกายตอนเย็น การได้นอนหลับโดยที่ไม่ต้องเก็บอะไรเข้านอนด้วยกัน ได้เขียนบันทึกลงเพจ แต่งเพลงด้วย AI การได้ทำ content ขายของ ได้เม้าท์กับเพื่อนในเรื่องสนุกๆ มีเวลาดู YouTube ช่อง Cullen Hateberry หาเวลาไปเที่ยวและคุยกับเพื่อนสนิท

แต่สิ่งเหล่านั้นแทบไม่กลับมาแล้วนั่นแปลว่าขณะที่ทุกคนเจอทางออก แต่เรากลับปิดประตูทางออกของตัวเองเสียเอง Magnolia ยังสงสัยอยู่ว่า หาเรื่องขังใจตัวเองอีกทำไม ได้ออกจากกรงมาโลดแล่นโบยบินอิสระได้มันก็ดีอยู่แล้ว

คงจะพอมีทางที่เราจะกลับมาเป็นตัวเองและหนีความทุกข์ของการทำงานได้อีกรอบก็คือถูกรางวัลที่ 1 ซึ่งดูสมเหตุสมผลดี แต่ในความเป็นจริงการทำงานที่ไม่สนุกต่อไปน่าจะมีความเป็นไปได้มากกว่า...

#ฉุกคิด #การใช้ชีวิต #ชีวิตการทำงาน

Magnolia's Diary

11/09/2026

04/09/2026

02/09/2026

31/08/2026

27/08/2026

20/08/2026

17/08/2026

13/08/2026

10/08/2026

ที่อยู่

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ทางลัด

แชร์

ประเภท

คำขอนำรายการออก