เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/109449468051014/

Magnolia's Diary, Ma Maung Ngam (2026)

08/06/2026

ตามรอยร้านก๋วยเตี๋ยวลับที่เกาะยอ

-----------------

เมื่อ TikTok นำส่งคลิปรีวิวก๋วยเตี๋ยวร้านป้ามาลีที่เกาะยอมาให้เรา แล้วเราก็คุยกับเพื่อนที่ทำงานว่าน่าจะไปลองสักครั้ง แต่ด้วยเหตุนี้ว่างไม่ตรงกันสักที ส่วนเราก็ชอบไปหาข้าวเที่ยงกินที่เกาะยออยู่แล้ว จึงลองไปหาคนเดียว

ครั้งแรกไม่เจอ จึงไปตามหาอีกครั้ง เจอแล้วแต่ร้านปิด ครั้งที่สามถึงเจอและพบว่าคนเยอะพอสมควร ขณะที่คนขายเป็นหญิงชายสูงวัยสามคนช่วยกัน คนหนึ่งมือปรุง อีกสองคนรับออเดอร์ และเสิร์ฟ แม้ลูกค้าที่ไปจะร้อนจะหิวก็อดทนรอได้เมื่อเห็นคุณลุงคุณป้าขมีขมัน

บรรยากาศร้านเป็นเหมือนศาลาพักริมทางแล้วต่อเติมด้วยหลังคาสังกะสีเป็นเพิง เพื่อให้มีพื้นที่ขาย ส่วนโต๊ะนั่งกินก็มีทั้งในร่มและกลางแจ้ง เราไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้แกขายดีมากน้อยแค่ไหน แต่วันที่เราไปค่อนข้างจะดีน่าจะเป็นจังหวะช่วงพักเที่ยงและอาจจะมาตามรีวิวกันด้วย

ก๋วยเตี๋ยวที่ขายเป็นก๋วยเตี๋ยวน้ำใสและน้ำข้นทุกชาม 60 บาทเท่ากันหมดไม่ว่าจะใส่อะไรก็ตาม มีน้ำหวานประเภทโอเลี้ยง ชาดำเย็น ชาเย็น และน้ำพุทราแก้วละ 10 บาท

รสชาติใช้ได้ไม่ต้องปรุงมาก เราสั่งบะหมี่น่องไก่ตุ๋นได้ลูกชิ้นไก่เยอะมาก อิ่มอยู่นะเอาดีๆ

Magnolia ว่าถ้าใครที่ไปกินซ้ำส่วนหนึ่งเพราะอยากให้กำลังใจคนขายมากกว่ารสชาติที่คุณลุงคุณป้าทั้งสามคนยังคงขยันขันแข็งและใส่ความตั้งใจรับลูกค้าอย่างสุภาพ พูดจาไพเราะ มีความหลงลืมไปบ้างแต่ลูกค้าทุกคนพร้อมให้อภัย

ใครอยู่สงขลาอยากอุดหนุนก็ปักหมุดโรงเรียนวัดท้ายยอ เกาะยอ อยู่ตรงสามแยกพอดี และเตรียมเงินสดไปด้วย เพราะแกรับเฉพาะเงินสดเท่านั้น!

#เจริญอาหาร #เกาะยอ #ร้านอาหารเกาะยอ #ก๋วยเตี๋ยวป้ามาลี

04/06/2026

ความรู้สึกคนรักแมว

------------

Magnolia ฟังคลิปสั้นๆ ของซันนี่ สุวรรณเมธานนท์เล่าถึงการสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตด้วยการจากไปของคุณแม่และคุณลูก(แมว)ที่รักในเวลาไล่เลี่ยกัน จึงเป็นเหตุผลให้เขากลับมารับงานในวงการบันเทิงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะเงินหมด แต่เพราะไม่มีคนรักอยู่ด้วยแล้ว

หากใครเคยเห็นเขากับเจ้าแหลมจ๋อยอยู่ด้วยกันตอนมีชีวิตอยู่ จะเห็นถึงความรักที่เขามีให้แมวและแมวมีให้เขา จนคนต้องอิจฉา

นี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งซันนี่เป็นโสดแบบไม่คิดจะรักใครจนถึงวัยแกร่งหรือวัยกลางคน เพราะที่ผ่านมาเขาได้ทุ่มเทเวลาและความรักให้กับทั้งสองชีวิตหมดแล้วชนิดที่ไม่เผื่อใจไปรักใครได้อีก

ถึงเวลาที่เขาต้องกลับมาอยู่คนเดียวจริงๆ ให้เวลาและงานเยียวยา และวันหนึ่งเราอาจจะได้เห็นวันที่ซันนี่เหงาและมองหาคนที่เขารักที่จะมาอยู่ด้วยกันสักคนก็เป็นได้ ซึ่งใครๆ ก็ต่างอยากเห็นคนๆ นั้นว่าเป็นใครที่จะทำให้เขาตกหลุมรักได้อีกนอกจากแมว

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#วันกอดแมวสากล #ทาสแมว #ซันนี่สุวรรณเมธานนท์

03/06/2026

เป็นหมามันก็ดีนะ

---------------

Magnolia ว่าหมาเป็นสัตว์ที่แสดงออกทางอารมณ์ความรู้สึกชัดเจนมาก โกรธก็แสดงออกว่าโกรธ ดีใจก็สุดโต่ง งอนก็เก่ง คลั่งรัก ติด skin ship ยิ่งกว่าแมว

ผิดกับคน บางคนแสดงออกทางอารมณ์ไปแล้วแต่ยังไม่จบ โกรธแรง แค้นฝังหุ่น งอนลึกลับ หรือเศร้านาน ขณะที่บางคนเก็บกดอารมณ์ไว้ไม่แสดงออกเลย จนดูไม่ออกว่าคิดหรือรู้สึกเช่นไร หรือแสดงออกไม่ตรงกับอารมณ์ความรู้สึกจริงๆ

หันมาดูอารมณ์หมา...ไม่นานมันก็ลืม เมื่อวานมันยังโกรธกันยังกัดยังเห่าใส่ เช้ามาวิ่งมาหา มาดม มาเลียแล้ว มันลืมไปแล้วว่ามันทำอะไรผิด

บางวันมันงอนว่าเราไม่ทักไม่ทายไม่จับไม่ต้องไม่สนใจก็หันก้นใส่ หรือถ้ากำลังจะทิ้งมันไปข้างนอกให้อยู่ตัวเดียว มันใช้สายตาเว้าวอน แต่ไม่นานมันก็ไปกินไปนอนคล้ายไม่แคร์ พอเจอกันก็กลับมาเล่นด้วยกันใหม่

แต่สิ่งที่หมาลืมยากก็คือความใจดีที่คนมอบให้ มันจะตอบแทนด้วยความรักจนมันยากจะลืม ต่อคนๆ ให้หายไปนานแค่ไหน มันก็ยังจำกลิ่นจำเสียงได้อยู่ แม้แต่เสียงรถ เสียงฝีเท้า

ถ้าจิตใจคนคิดได้แบบหมาก็คงดี โกรธง่ายหายเร็ว เศร้าไม่นาน งอนแป๊บเดียวก็หาย ทิ้งอารมณ์ไปไม่ต้องเก็บทุกอย่างมาคิด รวมทั้งรักและซื่อสัตย์อย่างหมาด้วย ไม่ว่าสถานการณ์ใดๆ ถ้าทำได้อย่างหมาเราคงอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขมากขึ้น

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#หมา #ทาสหมา

01/06/2026

ขอบคุณงานสีดำ

--------------

เมื่อถึงวัยแกร่งหลายคนเลือกที่จะอยู่สงบๆ ไม่ชอบการสังสรรค์หรือพบปะเพื่อนฝูงเท่าสมัยวัยรุ่น หรือวัยที่ยังเต็มไปพลังความสนุกสนาน นอนดึกได้ปาร์ตี้ได้ การนัดพบเพื่อนฝูงเป็นเรื่องปกติที่ทำได้ง่ายแค่ยกหูหากัน

ตอนนี้ไม่เหมือนตอนนั้น จะนัดเพื่อนฝูงแต่ละคนที ยากกว่าในอดีตมากแม้จะสนิทกันก็ตาม ถ้าไม่ติดเรื่องลูกก็ต้องติดเรื่องพ่อแม่ หรือไม่ก็ติดเรื่องงาน หากเป็นโสดก็ติดความอินโทรเวิร์ดที่ไม่อยากจะออกไปไหน อาการติดบ้านไปเสียแล้ว

แต่มีการพบปะอย่างหนึ่งที่ Magnolia สัมผัสได้ว่ามันเกิดขึ้นแบบไม่จำเป็นต้องใช้เวลานัดหมายล่วงหน้าเป็นเดือนเป็นปี นั่นก็คือ การรวมตัวกันโดยมิได้นัดหมายในงานศพ ใครคนใดคนหนึ่งในครอบครัวของเพื่อน โดยเฉพาะวัยนี้ก็คงจะเป็นพ่อแม่

แม้จะเศร้าบ้างแต่หลายคนทำใจมาล่วงหน้ามาพักหนึ่งแล้ว เมื่อเจอเพื่อนฝูงมาให้กำลังใจบรรยากาศจึงไม่ได้เต็มไปด้วยความเศร้าหรือน้ำตา แต่เต็มไปด้วย ความคิดถึงและห่วงใยและความทรงจำในอดีตถูกหรือฟื้นขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อยทีละเรื่อง

บางคนห่างหายกันไป 20-30 ปีไม่เคยคิดว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกแต่ก็ได้กลับมาเจอกันด้วยความบังเอิญ บางคนอยากสารภาพบาปกับเพื่อนที่เคยทำไม่ดีไว้ตอนวัยเด็กและติดอยู่ในใจมานานนับสิบปี ก็ถือโอกาสนี้ที่จะเอ่ยคำว่าขอโทษทั้งที่เจ้าตัวอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เรามองว่าเป็นสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นท่ามกลางความโศกเศร้าที่ทุกคนต้องเจอและผ่านไปให้ได้

ถ้าให้ Magnolia มองบวกก็เหมือนกับการรวมตัวของ Rare Item ของรุ่นที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งหนึ่งได้ ถึงโลกนี้จะมีโซเชียลอย่างไลน์กลุ่มหรือ Facebook ก็ตามแต่ก็ใช่ว่าจะทำให้พวกเราเจอกันง่ายขึ้นเหมือนสมัยวัยรุ่นที่ดั้นด้นกันมาจากคนละทิศละทาง บางทีก็อาจจะต้องขอบคุณพ่อแม่ที่ทำให้งานสีดำเป็นเสมือนงานเลี้ยงรุ่นย่อมๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะหากเป็นงานเลี้ยงรุ่นจริงๆ เราก็คนหนึ่งล่ะที่ไม่คิดจะไป แต่ถ้าเป็นงานสีดำไม่ลังเลที่จะมา

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#งานศพ #เลี้ยงรุ่น #เพื่อนเก่า

29/05/2026

ความหลากหลายในชีวิตจริง

------------------

สืบเนื่องจากการนั่งสนทนากับคุณแม่ของเจ้าของร้านกาแฟ The Duck Café ซึ่งไม่เพียงแต่คุยกันเรื่องความฝันในธุรกิจของลูกชายแล้ว ผู้เป็นแม่ยังคุยถึงโลกยุคใหม่ว่า เดี๋ยวนี้เด็กต้องมีห้องเรียนเป็นห้องพิเศษห้องเด็กเก่งห้องอะไรต่อมิอะไรมากมาย

เราก็ชวนแลกเปลี่ยนว่าในความเห็นเราอาจจะไม่เห็นด้วย 100% กับแบ่งห้องเหล่านี้ จริงอยู่ว่าการรู้ตัวแต่เด็กว่าชอบอะไรก็ดี แต่มีเด็กจำนวนมากที่ยังไม่รู้ เพราะเขาต้องการความสัมพันธ์ของเพื่อนตามวัยมากกว่าการรีบค้นพบตัวตน

การแบ่แยกเด็กเก่งไม่เก่งออกไปตั้งแต่เขายังต้องการความสัมพันธ์ใหม่ๆ ที่ไม่ใช่แค่ครอบครัว เป็นการอำนวยความสะดวกให้ครูมากกว่า ครูเก่งก็ควรได้สอนเด็กเก่ง และเด็กเก่งสมควรจะได้รับการดูแลมากเป็นพิเศษ ทุกคนเป็นความหวังของโรงเรียน ครูก็ไม่ต้องเสียเวลามานั่งพูดซ้ำๆ กับเด็กไม่เก่งหรือเรียนตามเพื่อนไม่ทันหรือเป็นเด็กกลุ่มน้อย รวมทั้งสร้างความรู้สึกให้เด็กเก่งว่า ฉันต้องการที่จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมือนๆ กับฉัน เป็นเด็กเก่งเหมือนๆ กัน พ่อแม่ผู้ปกครองก็สบายใจที่จะได้เห็นลูกหลานกระตือรือร้นอยากแข่งขันอยากชนะขยันตะบี้ตะบันเรียน

ขณะเดียวกันมันก็กลายเป็นว่าพวกเขาจะเจอแต่คนในสังคมที่เหมือนๆกัน คือเริ่มจากพ่อแม่ที่มีลักษณะคล้ายกัน การต้องไปเรียนพิเศษเหมือนกัน การตั้งเป้าหมายเหมือนกัน

ขณะที่ในอดีตห้องแบบนี้อาจจะมีเพียงห้องคิงซึ่งก็ยังมีความหลากหลายกว่าในปัจจุบันที่ไม่ใช่มุ่งเป็นหมออยู่ห้องเดียว เป็นวิศวกรอยู่ห้องเดียว

ห้องคิงในยุคของ Magnolia ยังมีความหลากหลายของอาชีพหรือมีความฝันความถนัดที่ต่างกัน ห้องคิงเป็นเพียงห้องที่เด็กเรียนเก่งในเกือบๆ ทุกวิชามารวมกัน เด็กๆ ไม่ใช่ความหวังของหมู่บ้านเหมือนอย่างปัจจุบัน เมื่อเขาจบม. 6 ต่างก็แยกย้ายไปเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบสนใจกันเอง เรียนผิดเลือกผิด ก็ซิ่วไปเรียนใหม่ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรือทำให้ใครผิดหวัง

ส่วนเราหลุดจากห้องคิงมาตอนม.ปลาย เพราะสอบไม่ได้ ตอนนั้นมีความผิดหวังเพียงแค่ไม่ได้อยู่กับเพื่อนกลุ่มเดิมๆ ที่เคยเล่นกันตอนม.ต้น ย้อนกลับไปอาจจะดีกว่าที่ไม่ได้อยู่ เพราะหัวสมองเราไม่ไปทางวิทยาศาสตร์เลยสักวิชา เรียนคงได้ที่โหล่ แต่ได้อยู่ห้องธรรมดาที่มีความหลากหลายมีที่มาที่ไปแตกต่างกันมาก

ทุกวันนี้มีเพื่อนแทบจะทุกวงการ เมื่อเติบโตมาเราต้องสังคมที่มีความต่างกันมากมายของผู้คน ตั้งแต่คนเก่ง ไม่เก่ง คนธรรมดา คนรวย คนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตหน้าที่การงานหรือครอบครัว หรือคนที่ไม่เคยโดดเด่นในวัยเด็กแต่เป็นผู้ใหญ่ที่เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน รวมทั้งตัวเราเองที่ชีวิตขึ้นๆ ลงๆ ไม่ได้ถูกคาดหวังจากเพื่อนๆ ว่าจะต้องเห็นเราเป็นอย่างไร

สุดท้ายในวัยแกร่ง...เราต่างกลับมาคุยกันเรื่องชีวิตที่เหลือและความมั่นคงในบั้นปลายชีวิตกันมากกว่าคุยเรื่องความสำเร็จในหน้าที่การงานหรือครอบครัว

เราว่าเหล่านี้เป็นผลพวงมาจากการที่เรามีสังคมเพื่อนวัยรุ่นที่หลากหลายไม่ได้แบ่งห้องเรียนถี่ๆ ตามความรู้ความสามารถและคบกันแต่เพื่อนแบบเดียวกันเองอย่างในปัจจุบันนั่นเอง

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#เพื่อน #วัยมัธยม #โรงเรียนมัธยม

27/05/2026

เฝ้าดูความฝันของลูก

---------------------

Magnolia เห็นร้านกาแฟแห่งหนึ่งอยู่ริมถนนลพบุรีราเมศวร์ ชื่อว่า The Duck Café จึงแวะเข้าไปเพื่อหาที่เงียบๆ ปลีกวิเวก และเปลี่ยนบรรยากาศจากห้องทำงานที่ทุกวันนี้แทบไม่ได้มีโอกาสได้ออกมานั่งเหมือนในอดีต

สั่งเครื่องดื่มเสร็จจอคุณแม่ของเจ้าของร้านซึ่งเป็นเจนวายมาต้อนรับ นั่งคุยกันตามประสาคนรุ่นราวคราวเดียวกัน คุณพี่ผู้เป็นแม่ว่า “มาให้กำลังใจลูกชายและครอบครัวในการเปิดร้านกาแฟ เพิ่งทำธุรกิจเองเป็นครั้งแรกซึ่งน่าจะลงทุนสูง แต่แม่ก็อยากให้ลูกลองทำเพื่อให้ลูกมีประสบการณ์ถ้าไม่ประสบความสำเร็จก็ถือว่าได้ทำแล้ว”

คุณแม่เป็นชาวสวนยางกับสวนทุเรียนอยู่ที่นครศรีธรรมราช และเคยขายก๋วยเตี๋ยวตอนที่ลูกชายยังเป็นเด็ก และยังจำรสมือแม่ได้ จึงเป็นเหตุผลให้อยากเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวสูตรของแม่ควบคุมไปกับคาเฟ่และขายต้นไม้ของลูกสะใภ้ไปด้วย (ขณะที่โพสต์อยู่ระหว่างการขยายพื้นที่)

เรามองว่านี่เป็นความรักของแม่อีกรูปแบบหนึ่ง คือสนับสนุนความฝันของลูก โดยไม่จำเป็นต้องให้เงินลงทุน แค่ส่งเขาเรียนจนจบแล้วให้เขาไปหาประสบการณ์ต่อเอง ฝันอยากมีธุรกิจอะไรก็ปล่อยตามใจ ขณะเดียวกันยอมที่จะมาเป็นส่วนหนึ่งของความฝันของลูกในวันที่ตนเองยังมีเรี่ยวแรงช่วย โดยที่ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เธอไม่คาดหวังและไม่แทรกแซงมาเป็นเพียงกำลังใจให้ลูกชายและครอบครัวเท่านั้น

เรามาเป็นครั้งแรก คุณพี่ถามเราว่าเห็นเขียวๆ ก็เลยแวะเข้ามาใช่ไหมเราบอกว่า ไม่ใช่หรอกเราตั้งใจมาให้กำลังใจร้านเล็กๆ ที่พยายามก่อร่างสร้างตัวมากกว่า เพราะอยู่ท่ามกลางซึ่งอยู่ระหว่างปั๊มน้ำมันสองแห่งใหญ่มีคาเฟ่แฟรนไชส์อยู่ในปั๊มทั้งสอง นั่นแปลว่าต้องแข่งกับยักษ์ใหญ่เพื่อตนเองให้อยู่รอดให้ได้

แม่วัยเกษียณยกมือไหว้ขอบคุณเรา ขณะที่ลูกชายนั่งคุยกับเพื่อนของเขาที่มาช่วยอุดหนุน ส่วนภรรยาเป็นบาริสต้าข้างใน

เธอปิดท้ายบทสนทนาวันนั้นว่า เธอเองไม่มีประสบการณ์ด้านนี้ เป็นเพียงชาวสวนไม่กล้าออกความเห็นอะไรมาก ไม่มีความรู้อะไร แค่อยากเห็นลูกชายและครอบครัวได้ทำในสิ่งที่เขามีความสุขก็พอแล้ว
จะมีแม่สักกี่คนที่รู้ว่าลูกของตนมีความฝันอะไร และนั่งเฝ้ามองความฝันของลูกอย่างภูมิใจ

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#ร้านกาแฟสงขลา #ร้านต้นไม้ #คาเฟ่สงขลา

25/05/2026

ฝนมาแล้ว

-------------

ชาวสงขลาและชาวหาดใหญ่ที่ผ่านสถานการณ์น้ำท่วมใหญ่เมื่อปลายปีที่แล้วคงผวาอยู่บ้างเมื่อเข้าหน้าฝนและมีฝนตกหนักติดต่อกันเป็นชั่วโมง ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ ภาพเก่ายังหลอนอยู่

แต่คนที่ทำไร่ทำนาทำสวนที่ต้องการน้ำคงใจชื้นกว่าเมื่อเห็นฝนตก

ส่วนคนที่ต้องรับสภาพให้ได้มากที่สุด Magnolia ว่าก็คงจะเป็นคนค้าขายที่ไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออก ถึงเวลาขายก็ต้องขาย หยุดเมื่อจำเป็นจริงๆ โดยเฉพาะคนขายอาหาร street food พวกเขาเลือกแล้วว่าจะต้องขายอาหารสไตล์นี้ อย่างไรก็ต้องเสี่ยงและต้องผ่านไปให้ได้ ยากและเหนื่อยกว่าขายอย่างอื่นตรงที่การทำอาหารท่ามกลางสายฝนและเอาแน่เอานอนกับฟ้าฝนไม่ได้นี่แหละ คนจะซื้อหรือไม่ก็ต้องทำไว้ก่อน หมดไม่หมดก็ค่อยว่ากัน ขึ้นชื่อว่าอาชีพก็ต้องทำหน้าที่นั้นให้ดีที่สุด

ยิ่งฝนตกหนักคนขายก็ลำบากคนซื้อก็ลำบากไม่แพ้กัน ฝนตกยังพอทนแต่ลมมาด้วยก็พอเลย

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#ฤดูฝน

24/05/2026

ศิลปะแห่งการทำปลา

----------

Magnolia ไปตลาดนัดวันอาทิตย์ซื้อปลาจาระเม็ดให้แม่ แม่ค้าถามว่าทำด้วยไหม? ในทีนี้ก็คือการขอดเกล็ด ควักไส้ ตัดส่วนที่กินไม่ได้ออกไป และหั่นเป็นชิ้น ซึ่งจะทำให้ฟรี เพราะหากเอาไปทำเอง ก็คงจะไม่ได้กิน น่าจะยาก เหนื่อย เละ และโมโหเสียก่อน จึงจำเป็นต้องให้แม่ค้าช่วยทำให้

เราดูแล้ว มองว่านี่คือศิลปะที่ทำด้วยความเชี่ยวชาญชำนิชำนาญอย่างหนึ่ง อีโต้ที่คม จังหวะการสับ ควักไส้ ที่แม่นยำ หั่นแต่ละชิ้นเกือบจะเท่ากัน เรียบร้อยสวยงามพร้อมนำไปประกอบอาหารตามใจชอบ ดูเพลินมาก แม้แต่การกวาดเขียงยังเท่

ไม่ใช่เรื่องง่ายและต้องใช้การฝึกฝน เรื่องแบบนี้เครื่องจักรก็ไม่ได้เท่าฝีมือคน เป็นอาชีพที่ AI ก็แย่งทำไม่ได้นะ

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#แม่ค้าปลา #ทำปลาจาระเม็ด

21/05/2026

ขอบคุณ...ในนามของ “เพื่อนคนแรก”

-------------------

“ลำไย” มักจะพูดถึงเรากับลูกๆ ของเธอตั้งแต่ยังเป็นเด็กแล้วว่า Magnolia คือเพื่อนคนแรกของมามี๊

ในที่นี้ไม่ได้แปลว่า เกิดมาเธอไม่มีเพื่อนเลย แต่เราคือเพื่อนคนแรกที่สนิทกัน กินนอนเล่นบ้าบอคอแตกกันร้องไห้ด้วยกันมาตั้งแต่ป.5 พ่อแม่รู้จักกันมาก่อนเพราะพ่อทำงานที่เดียวกัน พี่สาวสองคนของลำไยก็เป็นเพื่อนกับพี่สองสาวสองคนของเราด้วย จากนั้นมาถึงรุ่นเราที่โลกเหวี่ยงให้เด็กผู้หญิงสองคนที่ภาษาใต้เรียกว่า “เถ” มาเจอกันในชั้น ป.5/3 กระทั่งจบ ป.6

เราเคยบอกลำไยว่า เราขี้เกียจเรียนต่อม.1 แล้ว เพราะเบื่อการเรียน ตอนนั้นเราคิดอะไรก็จำไม่ได้เหมือนกัน ซึ่งเธอไม่เข้าใจว่าเบื่อคืออะไร แต่แค่อยากให้เราไปเรียนต่อด้วยกันจึงซื้อใบสมัครม.ต้นมาให้เรา เราก็ไปสอบงั้นๆ พอผลสอบออกมา เราได้อยู่กันคนละห้อง แต่เราต่างไม่เคยหายไปจากชีวิตกัน

ม.ปลายย้ายโรงเรียนก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันอีก แต่ความสนิทและผูกพันยังเหมือนเดิมทุกประการ เพียงแต่ต่างคนต่างมีเพื่อนสนิทเพิ่มมากขึ้น ไม่ใช่เล่นกันอยู่สองคนเหมือนตอนประถมอีกแล้ว

เราออกจากโรงเรียนตอน ม.5 ไปอยู่กรุงเทพฯ เธอยังเรียนม.6 ต่อจนจบ ถึงช่วงเวลาที่ต้องสอบเอนทรานซ์ในยุคที่การเข้ามหาวิทยาลัยแข่งขันสูง เก้าอี้มหาวิทยาลัยของรัฐมีน้อยกว่าจำนวนเด็ก ลำไยสอบเอนท์ตรงเข้ามอ.ได้ก่อน ส่วนเราต้องไปลุ้นเอนท์รวมทีเดียว ซึ่งก่อนหน้านั้นเธอเคยไปติวเลขให้เราที่กรุงเทพฯ ด้วย สอนวิธีถอดสแควร์รูท สำหรับเรามันยากมากก็พอจะทำได้ ณ ตอนนั้น ขณะที่ทุกวันนี้แค่บวกลบยังต้องใช้เครื่องคิดเลข

เราไปนอนดูผลสอบที่บ้านลำไยในยุคที่ถ่ายทอดผลสอบทางโทรทัศน์ นอกจากไปส่องไฟฉายดูกันตามบอร์ดสนามสอบมหาวิทยาลัยหลักๆ ของแต่ละภูมิภาค

โลกอะนาล็อกไม่มีการติดต่อสื่อสารง่ายดายอย่างทุกวันนี้ จนพวกเราเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่ รู้ข่าวคราวกันอีกทีลำไยก็แต่งงานมีครอบครัวแล้ว และเจอกันในวันที่ลำไยประสบความสำเร็จในหลายๆ เรื่อง เรายังมีโอกาสเจอกันประปรายราวปีละครั้ง มีช่วงโควิดหรือช่วงที่เธอไปอยู่ต่างประเทศก็ไม่เจอกันเลย

แต่ความช่วยเหลือเกื้อกูลกันยังมีให้กันเรื่อยมากในหลายเรื่อง ไอเดียทำที่พักเริ่มจากเราเพ้อฝันมานาน โดยไม่รู้ว่าจะไปต่ออย่างไรดี ลำไยให้คำปรึกษาแนะนำตั้งแต่เริ่มต้นไปสู่การเข้าวงการ AirBnB และ booking แม้แต่สมัคร paypal ที่เราไม่มีความรู้เอาเสียเลย เธอก็ช่วยทำให้ เพราะเธอเข้าวงการนี้มาก่อนหน้าแล้ว แต่เธอยังไม่เคยที่จะมาเห็นด้วยตาตนเองว่าที่พักที่เธอมีส่วนช่วยปั้นขึ้นมาหน้าตาเป็นอย่างไร

จนเรากลับมาอยู่สงขลาถาวร ลำไยจึงวางแผนว่าจะพาพ่อแม่กลับมาสงขลาครั้งและมาพักที่บ้านเราหลังจากย้ายถิ่นฐานไปอยู่กรุงเทพฯ กันหมดแล้ว แทนที่จะพักโรงแรมดีๆ เพราะอยากย้อนความทรงจำในวัยเด็กว่าเคยมานอนที่นี่บ่อยๆ และอยากให้ลูกสาวที่โตเป็นวัยรุ่นแล้วได้จินตนาการภาพวัยเด็กของแม่ตามไปด้วย

แม้จะมีเวลาเพียง 2 คืน และเราไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอด แต่เราก็ได้หัวเราะกับรูปถ่ายเก่าๆ และเรื่องราวเก่าๆ รวมทั้งเดินบนถนนสายเก่าที่เราเคยเดินกลับบ้านด้วยกันสองคนตอน ป.5-ป.6 เดินไปหัวเราะไปจนฉี่ราด เช่นเดียวกับแม่เราเองก็ดีใจที่มีโอกาสกลับมาเจอกับพ่อแม่ของลำไยในวันที่ยังคงพูดคุยถึงอดีตด้วยรอยยิ้มและความทรงจำที่ยังพอเหลืออยู่แม้ไม่ได้เจอกันกว่า 30 ปีแล้ว

ขอบคุณลำไยที่ยังไม่ลืมเพื่อนคนแรกคนนี้ และความผูกพันกันทั้งครอบครัวที่เป็นเสมือนญาติสนิท Magnolia จึงอยากให้คิดเสียว่า บ้านเลขที่ 2 ก็คือบ้านหลังที่ 2 ของครอบครัวเธอที่ไม่ต้องกังวลว่ามาสงขลาแล้วจะไม่เจอใคร อย่างน้อยก็ยังมีเราอยู่ตรงนี้

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#บ้านเลขที่2 #เพื่อนสนิท #เพื่อนเก่า #สงขลา

18/05/2026

คุณค่าจาก “งาน” ที่ทำ

---------------

หลายสัปดาห์ก่อน Magnolia ได้ตอบแบบสอบถามขององค์กรในหัวข้อความผูกพันต่อองค์กรและทัศนคติในการทำงาน มีคำถามหนึ่งเป็นคำถามปลายเปิดถามถึงแนวคิดการทำงานของท่านเป็นอย่างไร

เราตอบตามความรู้สึกจริงๆ ว่า “งานที่ดีคือต้องมีคุณค่าต่อตนเองและต่อสังคม”

ในอดีตเราไม่เคยคิดแบบนี้เลย คิดแต่เพียงว่าจ้างเท่าไรก็ทำเท่านั้น งานคือภาระที่ทุกคนต้องทำ และทำเพื่อแลกกับเงิน ถ้าอยากใช้เงินก็ต้องทำงาน

จนกระทั่งใกล้เข้าสู่วัยเกษียณ ความคิดเดิมก็ถูกลบล้างไป แนวคิดใหม่เกิดขึ้นแทนและมองว่าน่าจะเหมาะกับเราในช่วงเวลานี้ที่สุด เพราะเงินไม่น่าจะใช้ปัจจัยหลักของการทำงาน หรือตอบโจทย์ชีวิตอย่างเก่าแล้ว ไม่ใช่ว่ารวยแล้ว แต่เราแค่ไม่รู้ว่าต้องทำงานหนักตอนอายุมากเพื่อเงินไปทำไม เพราะสุดท้ายไม่รู้จะตายก่อนใช้เงินหมด หรือใช้เงินหมดก่อนตาย

คำว่างานที่มีคุณค่าต่อตนเองไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นงานที่มียศถาบรรดาศักดิ์หรือมีเกียรติยศชื่อเสียงเงินทองมากมาย แต่เป็นงานที่ทำให้ตัวเองรู้สึกว่ามีความสุข และพอใจในผลงาน กล้าพอที่จะบอกใครๆ ว่าทำงานอะไรอยู่หรือผลงานเป็นของเรา ไม่ใช่ทำแล้วเกิดความทุกข์ ทำไปยิ่งร้ายร่างกายและจิตใจตนเองไปเรื่อย ๆ แถมยังอายที่จะบอกว่าทำงานอะไรอีกด้วย

ส่วนงานที่มีคุณค่าต่อสังคมหรือต่อผู้อื่นนั้น ก็คืองานที่เกิดประโยชน์จริงๆ เอาไปใช้งานได้จริงๆ หรือแม้แต่สร้างความสุขให้ผู้คนจำนวนมากก็ถือเป็นงานคุณภาพ ไม่ใช่ปริมาณชิ้นงานที่ทำให้องค์กรดีเด่น หรือผู้บริหารและผู้บังคับบัญชาแต่ละคนเจริญก้าวหน้าไปจนเกษียณ

เรายอมรับว่าแนวคิดนี้ค่อนข้างจะเป็นอุดมคติที่ยากจะเป็นไปได้ แต่ก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้เพียงแต่เรายังไม่เจอการทำงานที่มีคุณค่าอย่างที่เราคิดเท่านั้น

#เก็บมาเล่าเอามาฝาก
#ชีวิตการทำงาน #งานที่คุณค่า

Magnolia's Diary

08/06/2026

04/06/2026

03/06/2026

01/06/2026

29/05/2026

27/05/2026

25/05/2026

24/05/2026

21/05/2026

18/05/2026

ที่อยู่

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ทางลัด

แชร์

ประเภท