10/07/2026
လူသားတို့ သေခါနီးအချိန်နှင့် သေဆုံးဆဲအချိန်၌ကြုံတွေ့ရသည့်ရုပ်ပိုင်ဆိုင်ရာ စိတ်ပိုင်ဆိုင်ရာ ဝေဒနာခံစားမူ့များကို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သုတ္တန်ဒေသနာတော်များ (ဥပမာ- မဟာပရိနိဗ္ဗာနသုတ်နှင့် သဠာယတနဝိဘင်္ဂသုတ်) တွင် လူသားတို့ သေခါနီးအချိန်နှင့် သေဆုံးဆဲအချိန်၌ ကြုံတွေ့ရသည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာခံစားမှုများကို အသေးစိတ် ရှင်းလင်းဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။
မြတ်စွာဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သေခါနီးလူတစ်ဦး၏ ဝေဒနာခံစားရပုံများကို အနှစ်ချုပ်၍ အောက်ပါအတိုင်း လေ့လာနိုင်ပါသည်။
၁။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာများ (ဓာတ်ကြီးလေးပါး ပျက်စီးခြင်း)
သေခါနီးအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ဆောက်ထားသည့် ဓာတ်ကြီးလေးပါး (ပထဝီ၊ အာပေါ၊ တေဇော၊ ဝါယော) တစ်ခုချင်းစီ ပျက်စီးယိုယွင်းလာပြီး အလွန်ပြင်းထန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာများကို ခံစားရတတ်ပါသည်။
ပထဝီဓာတ် (မြေဓာတ်) ပျက်စီးခြင်း: ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံးဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားရခက်ခဲခြင်း၊ တစ်ကိုယ်လုံး မာခဲလာခြင်းတို့ကို ခံစားရသည်။
အာပေါဓာတ် (ရေဓာတ်) ပျက်စီးခြင်း: ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရည်များ ခန်းခြောက်လာပြီး အာခေါင်များ ခြောက်ကပ်ခြင်း၊ မျက်စိ၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ အရည်များ ထွက်လာခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေနစ်နေသကဲ့သို့ မွန်းကျပ်ခြင်းတို့ကို ခံစားရသည်။
တေဇောဓာတ် (မီးဓာတ်) ပျက်စီးခြင်း: ခန္ဓာကိုယ်၏ အပူချိန်များ မညီမမျှဖြစ်ကာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ စတင်အေးစက်လာပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင်မူ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ အလွန်ပြင်းထန်သော အပူဝေဒနာကို ခံစားရသည်။
ဝါယောဓာတ် (လေဓာတ်) ပျက်စီးခြင်း: ထွက်သက် ဝင်သက် လေစီးဆင်းမှုများ ပြတ်တောက်ကာ အသက်ရှူရ အလွန်ကျပ်တည်းလာသည်။ အကြောအခြင်များ ဆွဲဆန့်ခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။ ဒေသနာတော်များတွင် "မထက်သော ဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခံရသကဲ့သို့" ပြင်းထန်သော ဝေဒနာ (မရဏန္တိကဝေဒနာ) ဟု တင်စားကြပါသည်။
၂။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာနှင့် အာရုံများ (ကံ၊ ကမ္မနိမိတ်၊ ဂတိနိမိတ်)
သေခါနီးအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ဝေဒနာအပြင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင်လည်း မိမိပြုခဲ့သော ကံအလိုက် "မရဏသန္နဇော" (သေခါနီးစိတ်) ၌ အာရုံ (၃) ပါး ထင်လာတတ်ပြီး ထိုအာရုံများကြောင့် စိုးရိမ်ခြင်း၊ ကြောက်လန့်ခြင်း သို့မဟုတ် အေးချမ်းခြင်းတို့ကို ခံစားရသည်။
ကံ (Kamma): မိမိဘဝတစ်ခုလုံးတွင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှု (ကုသိုလ်) သို့မဟုတ် မကောင်းမှု (အကုသိုလ်) များ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ထင်ဟပ်လာခြင်း။
ကမ္မနိမိတ် (Sign of Kamma): မိမိပြုလုပ်ခဲ့သော ကံနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရာဝတ္ထုများ မြင်မက်ခြင်း။ (ဥပမာ- ကုသိုလ်ရှင်ဆိုလျှင် ကျောင်း၊ ဘုရား၊ ပန်းခက်များ မြင်ရပြီး၊ အကုသိုလ်ရှင်ဆိုလျှင် ဓား၊ လှံ၊ သွေး သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် သတ္တဝါများကို မြင်ရကာ ထိတ်လန့်ခြင်း)။
ဂတိနိမိတ် (Sign of Destiny): သေပြီးလျှင် ရောက်ရမည့် ဘုံဘဝ၏ အရိပ်အယောင်များ မြင်ရခြင်း။ (ဥပမာ- နတ်ပြည်ရောက်မည့်သူက နတ်ဗိမာန်၊ နတ်ရထားများ မြင်ရပြီး၊ ငရဲကျမည့်သူက ငရဲမီး၊ သံရည်ပူများနှင့် ငရဲထိန်းများကို မြင်တွေ့ကာ အော်ဟစ်ကြောက်လန့်ခြင်း)။
၃။ အာရုံငါးပါး ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံ (သေမသွားခင် အခြေအနေ)
လူတစ်ဦး လုံးဝသေဆုံးမသွားမီ အချိန်လေးတွင် အပြင်ဘက် အာရုံခံစားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကိုလည်း ဘုရားရှင် ဟောကြားခဲ့သည်။
မျက်စိ (စက္ခုန္ဒြေ): အလင်းရောင်နှင့် ရုပ်ဝတ္ထုများကို မမြင်ရတော့ဘဲ မှောင်အတိ ကျသွားသည်။
နား (သောတန္ဒြေ): ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ငိုယိုသံ၊ ပြောဆိုသံများကို မကြားရတော့ဘဲ အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ အရေပြား: အနံ့၊ အရသာနှင့် ထိတွေ့မှုဝေဒနာများကို မသိရှိနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် နှလုံးအိမ်၌ရှိသော "မနော" (စိတ်) တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ဝေဒနာကို ခံစားရင်း ဘဝကူးပြောင်း (စုတိစိတ်ကျ) သွားရပါသည်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ အဆုံးအမ လမ်းညွှန်ချက်:
သေခါနီးတွင် ခံစားရမည့် ထိုပြင်းထန်သော မရဏန္တိကဝေဒနာများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရန်နှင့် စိတ်မတွေဝေဘဲ ကောင်းရာသုဂတိသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန်အတွက် အသက်ရှင်နေစဉ်ကတည်းက သတိ၊ သမာဓိနှင့် ပညာ (ဝိပဿနာတရား) ကို လက်ကိုင်ထားကာ ကုသိုလ်တရားများကို မေ့လျော့ခြင်းမရှိဘဲ ကြိုတင်စုဆောင်းထားကြရန် မြတ်စွာဘုရားရှင်က အစဉ်တစိုက် သတိပေး ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။
