08/06/2026
บทที่ 15 เลิกรา
ครืดดด ครืดดด
สายที่รอคอยก็ดังขึ้น ทำไงดีวะ ยังทำใจไม่ได้เลย มันคิดถึงเขามากๆเลย แต่จำใจต้องตัดขาด ฮื่อๆ
(“ ฮัลโหลที่รัก คิดถึงจังเลยครับ ทำอะไรอยู่ คิดถึงเค้าไหม ”)
แค่ได้ยินเสียง หัวใจก็ตื้นตันแล้ว มันสั่นและดีใจสุดๆ
(“ ... ”)
พยายามเก็บก้อนสะอึกไว้ เก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้
(“ เป็นอะไรครับ ไม่คิดถึงผมเหรอ ว๊าแย่จัง ไอ้เราอุตส่าห์คิดถึง โทรหาเป็นคนแรกเลยนะ ”)
(“ คะ...คิดถึงสิ อึก~ ”)
(“ ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ ดีใจละสิ ”)
(“ โด่ง ”)
(“ ครับผม เรียกผมแบบนี้ คิดถึงใจจะขาดสิท่า”)
(“ นาย นายสบายดีไหม ”)
(“ ร่างกายน่ะสบายดี ฝึกไม่เยอะ แต่ใจน่ะไม่ค่อยสบายเพราะคิดถึงคนทางนั้นมากๆเลย รู้ไหม ”)
(“ นาย นายโอเคไหม ”)
(“ ก็ต้องโอเคสิ พี่ถามแปลกจัง โอ๋ๆนะ อย่าร้องเลย อีกหกเดือนเจอกันนะครับ ตอนนี้เราก็คบกันมาสิบเดือนแล้วนะ ผมดีใจมากเลย”)
(“ ฉันมีอะไรจะบอก ”)
(“ คงไม่บอกว่าท้องหรอกนะ ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย ฮ่าๆ ”)
(“ ... ”)
(“ โอ๋ๆ หยอกๆ งอนปะเนี่ย ”)
(“ เรา...เดินกันมาได้แค่นี้จริงๆ เราเลิกกันเถอะ ฉันมีคนอื่นแล้ว ฉันไม่ดีเอง นายดีที่สุดที่ฉันเคยคบมา นายไม่ต้องยึดติดอะไรฉันอีก ต่างคนต่างอยู่นะ อนาคตนายดีกว่านี้แน่นอน ”)
(“ พี่ พูดอะไรออกมา ผมไม่เลิก พี่อย่าอำผมสิ ”)
“ ที่รักครับ ทำอะไรอยู่ สายแล้วนะ ลุกจากเตียงได้แล้ว ผมทำไข่ลวกไว้ให้แล้วนะ ” เป็นเสียงที่ดังอยู่ข้างหลัง มันดังแทรกเข้าไปในสายทันที จงใจสุดๆเพื่อให้อีกฝ่ายได้ยินชัดเต็มสองหู
(“ ไม่ ไม่จริงใช่ไหมครับ พี่อำผมแรงไปนะ พี่เมษา ”)
(“ ฉันมีคนอื่นแล้วจริงๆ ขอบคุณนายนะ ตอนที่คบกันนายดีกับฉันมากๆเลย หวังว่านายจะเจอคนที่ดีกว่าฉันนะ ”)
(“ ไม่พี่ ไม่จริง ผมไม่เชื่อ พี่ครับ อย่าหลอกผม อึก พี่เมษา... ”)
ตู๊ดๆ เธอรีบกดวางสายและปิดเครื่องไป เธอไม่อาจจะฟังอะไรต่อไปได้อีก หัวใจมันหน่วงและเจ็บจี๊ดเหลือเกิน
“ แกโอเคปะ ” เพื่อนชายที่พูดข้างๆเมื่อกี้ถามขึ้น
“ อืม ”
“ แต่ฉันเห็นนะว่าแกไม่โอเคอะ พวกเราทำแรงไปไหมอะ ”
“ ไม่หรอก ขอบใจนายมากนะกูล ที่ช่วยแสดงละครให้ ”
“ อืมๆ ฉันกลับก่อนนะ ”
กูลคือเพื่อนสมัยประถม สนิทกับเธอประมาณหนึี่ง วันนี้เธอตั้งใจจะมาบอกเลิกโด่งที่โรงเรียนประถม เพราะมันสงบ คงไม่มีเสียงรบกวน
และก็พาแมนมาด้วย แมนรู้ด้วยว่าเธอจะบอกเลิกโด่ง แมนรู้ทุกอย่างทุกปัญหา และพวกเราตั้งใจจะไม่บอกโด่งเรื่องปัญหาอะไรนี่ด้วย และกููลก็มาได้จังหวะพอดิบพอดี เธอเลยให้เขาช่วย และบอกไปว่าพูดแบบไหน ถ้าไม่ทำแบบนี้ โด่งไม่มีท่าเลิกราง่ายๆแน่ เธอเลยต้องกลายเป็นหญิงเลวในสายตาเขาแทน
“ พี่โอเคไหม ” แมนเดินเข้ามาใกล้ พร้อมเอามือมาลูบหลังเรียวเบาๆ
“ อึก โอเคกับผีนะสิ ฮื่อๆ ”
“ ร้องไห้ออกมาเถอะ ผมรู้พี่อึดอัดใจมาก ”
“ ฮึก~ ฮื่อๆ ” จบสิ้นแล้วรักสิบเดือน
“ นี่ๆไอ้โด่งโทรหาผมแล้ว ”
“ นายก็บอกไปว่า ฉันมีคนอื่น ให้จบๆไปสิ ”
“ ผมสงสารมันจังเลย หรือเราควรจะบอกมันเรื่องที่บ้านดี ”
“ อย่าเลย ถ้าโด่งรู้ โด่งต้องโวยวายไม่ยอมแน่ๆ แม่เขาอาจจะทรุดเอานะ ให้ฉันเป็นคนร้ายในสายตาเขาเถอะ และพวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องมันดีที่สุดแล้ว ต่อให้โด่งจะรู้ความจริง เขาจะทำอะไรได้ ”
“ โธ่ ผมยอมใจพี่จริงๆ งั้นผมจะไปรับสายตรงโน่นนะ พี่รอผมตรงนี้แหละ ”
“ อืม ”
พอแมนเดินไป เธอชันเข่าขึ้นแล้วก้มหน้าร้องไห้โฮในทันที ร้องไห้ให้สุด มันบีบหัวใจมากๆ หน่วงไม่ไหว ทั้งสงสารตัวเองและสงสารโด่งมากๆ ท้ายประโยคน้ำเสียงเขาสั่นสุดๆ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขายังสดใส ร่าเริงหัวเราะร่าอยู่เลย
“ อึก~ ฉันขอโทษ เราคงไม่ใช่คู่กันจริงๆ เลิกกันตอนนี้มันคงไม่เจ็บมาก ดีกว่าถลำลึกไปนะโด่ง ” เธอพูดเบาๆผ่านสายลม
หนึ่งเดือนต่อมา...
คิดว่าชาตินี้จะไม่เจอหน้าผู้ชายคนนี้อีก แต่สุดท้ายเขาก็โผล่มาในฐานะแฟนของเพื่อน ซึ่งเธอไม่โอเค ไม่ยินดียินร้ายกับเพื่ิอน
“ เป็นไงบ้าง อีขี้เหล้า หนักว่ะ หนักสุดๆ เมื่อก่อนไม่กินคือไม่กิน เดี๋ยวนี้นัดกันที จองแต่ร้านเหล้า เป็นเอามากนะแก ” มายควงแขนอีพี่ดอนมาถึงโต๊ะก็บ่นทันที
“ เวลาเพียงสั้นๆ แค่เดือนเดียว ยัยเมษาก็นัดมากินเหล้า ปาไปสิบกว่าวันแล้วอะ ” ปริมพูดเสริม
“ งานการไม่ทำเหรอ ”
“ เลิกงานก็ตรงมาหาพวกแกไง ”
“ เลิกงาน แกควรพักบ้างนะ ปล่อยตัวไปไหม โทรมสุดๆ ”
“ ก็พักอยู่ ”
“ น้องเมษาเขาเป็นอะไรเหรอครับ ” เสียงนี้ ไม่อยากได้ยินแม้แต่น้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ฝืนใจฟังไปก็แล้วกัน
“ ก็อกหักนะสิค่ะ ”
“ เมาส์เพื่อนให้มันน้อยๆหน่อยยัยมาย ” ปริมพูดแทรก
“ เลิกกับแฟนเด็กเหรอครับ ” สิ้นเสียงพี่เขา มือเล็กกำแก้วเหล้าแน่น ทำเป็นไขสือ ตัวเองน่ะตัวดีเลย
“ เรื่องยัยเมษาช่างมันๆ ว่าแต่พี่ดอนคบกับยัยมายแล้วเหรอ? ” ปริมตัดบททันที
“ ดูสิ ควงแขนกันมาแบบนี้คิดว่าพี่น้องหรือยะ ”
“ เปล่า คิดว่าชู้ต่างหากล่ะ ฮ่าๆ ”
“ ยัยนี่ ”
เธอจะสุขใจกว่านี้ ถ้าคนที่เพื่อนคบไม่ใช่อีพี่ดอน เฮ้อ~ เอาเถอะ เมื่อไหร่ที่ยัยมายมีหนุ่มอื่นมาจีบ เราค่อยยุแยงนางก็ได้ ตอนนี้ปล่อยไปก่อนแล้วกัน
หนึ่งเดือนต่อมา...
“ ยัยเมษา เปลี่ยนร้านบ้างเถอะ ตับพังแล้วมั้ง ” ปริมมาถึงก็บ่น
“ เออ นี่ฉันมานั่งกับนางครึ่งชั่วโมงแล้ว นางกินไปหนึ่งขวดกว่าแล้วอะ ” มายพูด
“ พอเมาแล้วเป็นภาระตลอด ร่างกายทรุดโทรมไม่เหลือชิ้นดีแล้วนะเว้ย ”
“ ฉันคิดถึงเขาว่ะ ”
“ แล้วบ้าจี้บอกเลิกตามพี่ชายแฟนทำไม ”
“ อึก คิดถึงใจจะขาดแล้วอะ ”
“ โอ๊ยย หาใหม่สิ ไม่ใช่ว่าหน้าตาแบบแกจะหาไม่ได้สักหน่อย ”
“ ฉันคิดถึงเขา ”
“ รอเขากลับมา แกก็ไปขอโทษ ขอคืนดีเสียสิ ”
“ ฉันมันใจร้าย อึก~ ไม่มีหน้าไปหาเขาอีกหรอก ”
“ แกเมาแล้วนะ กลับหอฉันเถอะ ”
“ ฉันจะลาออกจากงาน แล้วมาสมัครที่นี่ พวกแกช่วยหาหอให้หน่อยสิ ”
“ จะดีเหรอ มาอยู่ที่นี่แกจะได้ทำงานเหรอ วันๆไม่เอาแต่กินเหล้าหรือไง ”
“ เออ จริงด้วย พอเถอะ หยุดเหล้าซะนะ ไม่งั้นร่างกายแกคงแย่แน่ๆ ”
“ เหล้ามันช่วยรักษาแผลใจได้นะ ”
“ พอเถอะ ไว้กินเวลาสังสรรค์ก็พอ มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ ”
“ ทุกวันนี้แกส่องกระจกดูบ้างปะ ดูสารรูปตัวเองอยู่ไหม ”
“ ฉันเสียใจที่พูดกับเขาแบบนั้น ”
“ เฮ้อ รู้สึกว่ายิ่งพูดยิ่งไม่รู้เรื่องว่ะ ” เพื่อนๆพากันส่ายหน้าทันที
🌲_______🌲
นามปากกาผกาย
