27/08/2026
Kocam, metresini ve onların gizli çocuğunu kayınvalidemin doğum günü partisine getirdi. Bütün ailenin önünde bana baktı ve “Artık buraya ait değilsin,” dedi. Cevap vermek üzereydim ki 10 yaşındaki oğlum beni durdurdu, mikrofonu kaptı ve bir USB bellek çıkardı. Saniyeler sonra kocam, benim için kurduğu tuzağın kendisini yok edebileceğini anladı.
BÖLÜM
“Bugün benim karım olmaktan çıkacaksın ve buradaki herkesin buna şahit olmasını istiyorum.”
Volkan Acar bu sözleri, İstanbul’daki lüks bir kulüpte toplanan yüzü aşkın konuğun gözü önünde, annesinin yetmiş beşinci yaş günü partisinde beyan etti.
Annesi Perihan’ın tam yanında duruyor, garsonlar şampanya doldururken omuzlarındaki yumuşak hırkayı düzeltiyordum. Volkan neredeyse bir saattir ortalıkta yoktu. Nedenini zaten biliyordum.
Üç gün önce, çalışma masasının arka çekmecesine gizlenmiş ikinci, gizli bir telefon bulmuştum.
Fotoğraflar, mesajlar, banka transfer kayıtları ve üç yaşındaki bir erkek çocuğun ona doğru koşup “Baba!” diye çığlık attığı bir video vardı.
On yıllık evlilik, birkaç inçlik bir cam parçasına indirgenmişti.
Yine de o sırada hiçbir şey söylememiştim. Önce iyi bir boşanma avukatına danışmak ve her şeyden önce 10 yaşındaki oğlumuz Kaan’ı korumak istiyordum. Kaan ciddi solunum yolu sorunlarıyla doğmuştu ve çocukluğunun çoğunu futbol sahaları yerine özel kliniklerde geçirmişti. Volkan ve annesi için bu durum her zaman bir kusur olarak görülmüştü.
Perihan rutin olarak Acar ailesinin "güçlü erkeklere" ihtiyacı olduğunu söylerdi.
Derken balo salonunun ağır çift kanatlı kapıları ardına kadar açıldı.
Volkan, yanında Pelin adında şık kırmızı elbiseli genç bir kadınla içeri girdi. Aralarında videodaki üç yaşındaki çocuk yürüyordu.
Tüm oda buz gibi bir sessizliğe büründü.
“Anne,” dedi Volkan, yüzünde zafer kazanmış bir gülümsemeyle. “Sana her zaman istediğin hediyeyi getirdim.”
Elini küçük çocuğun omuzuna sıkıca koydu.
“Bu Arda. Benim oğlum.”
Perihan’ın yüzü sarardı. Öfkelenmesini bekledim. On yıldır onun "kızı" olarak anıldığımı, her doktor randevusunda yanında olduğumu, her bayram davetini organize ettiğimi, ailenin toplumdaki imajını koruduğumu ve soğuk laflarını şikayet etmeden yuttuğumu hatırlamasını bekledim.
Bunun yerine kollarını açtı.
“Torunum... benim değerli oğlum.”
Arda’ya, Kaan’a bir kez olsun göstermediği bir sıcaklıkla baktı.
Volkan bana döndü.
“Artık numara yapmanın anlamı yok. Pelin ve ben birlikte olacağız. Bana başka bir çocuk veremedin ve annem aile adını sürdürecek düzgün bir torunu hak ediyor. Makul ol. Boşanma evraklarını imzala, eşyalarını topla ve ev ya da şirket hisseleri konusunda sorun çıkarma.”
Onlarca gözün bana kilitlendiğini hissettim.
Bir hala, “Volkan gibi bir adamın bir varise ihtiyacı vardı,” diye fısıldadı. Bir kuzen, gerçekleri gururumla kabul etmem gerektiğini mırıldandı.
Cevap vermek için ağzımı açtım.
Konuşamadan önce Kaan ayağa kalktı.
Doğruca sahneye yürüdü, kürsüdeki mikrofonu aldı ve doğrudan Pelin’e baktı.
“Babamı elimizden aldığın için sana teşekkür etmek istiyorum,” dedi Kaan, sesi ses sisteminden net bir şekilde yankılanarak. “Bugün itibarıyla bu yürüyen cesetten resmen sen sorumlusun.”
Odada şaşkınlık çığlıkları yükseldi, ardından gergin kıkırdamalar ve Volkan’dan öfkeli bir “Kaan!” nidası geldi.
Oğlum mikrofonu indirmedi. Ceketinin cebine uzandı ve küçük, siyah bir USB bellek çıkardı.
“Ve annem buradan eli boş ayrılmıyor,” diye ekledi Kaan. “Çünkü babamın gizli telefonundaki her şeyi kopyaladım.”
O gece ilk kez Volkan’ın kibirli gülümsemesi tamamen yok oldu.
Ve sonra Kaan, o bellekte benim bile bilmediğim bir şey olduğunu söyledi...
Devamı yorumlarda
