10/01/2026
Kocam Emre, ağır bir trafik kazasının ardından hastaneye kaldırıldığı gece hayatım ikiye bölündü. Eve dönerken başka bir sürücü kırmızı ışıkta geçmişti. Doktorlar yaşamasının mümkün olduğunu ama iyileşmenin haftalar süreceğini söyledi. Onun yanından neredeyse hiç ayrılmadım; rahatsız bir sandalyede uyudum, otomat kahvesi içtim ve sadece endişeyle ayakta kaldım. 😱😲
İşte o günlerde, Emre’nin yan yatağında yatan yaşlı kadını fark ettim.
Adı Meryem Hanımdı. Yetmişlerinin sonlarındaydı; kırılgan, bembeyaz saçları özenle örülmüş hâlde duruyordu. Bizden farklı olarak onun hiç ziyaretçisi yoktu. Eşi yoktu, çocuğu yoktu, yatağının kenarında tek bir çiçek bile bulunmuyordu. Hemşireler yemek getirdiğinde, tepsiler çoğu zaman dokunulmadan geri götürülüyordu. Sanki yalnız yemek yemek, aç olmaktan daha acıydı.
İkinci gün ona çorba isteyip istemediğini sordum. Şaşkınlıkla bana baktı, sonra yavaşça gülümsedi ve başını salladı. O günden sonra, günde üç kez ona yemek getirdim—bazen hastane kantininden, bazen eve gidip hızlıca pişirdiklerimden. Emre uyurken sessizce sohbet ederdik. Meryem Hanım hiçbir zaman kendi durumundan şikâyet etmedi. Bunun yerine bana hayatımı sordu: yarı zamanlı muhasebe işimi, evliliğimi, hayallerimi… Ve anlatırken gerçekten dinlerdi.
Bir gün dayanamayıp sordum:
“Hiç kimse sizi ziyarete gelmiyor mu?”
Bir an durdu, sonra sakin bir sesle şunu söyledi:
“Bazı insanlar hayatları boyunca duvarlar örer. Günün sonunda o duvarlar çok sağlam olur… ama insanı tamamen yalnız bırakır.”
Günler geçti. Emre yavaş yavaş toparlandı. Meryem Hanım ise her geçen gün biraz daha zayıfladı.
Servisten çıkarılacağı sabah, bana yaklaşmamı istedi. Yastığının altına uzandı ve titreyen eliyle avucuma bir şey bıraktı. Eski, solmuş, buruşuk, maddi değeri neredeyse olmayan bir banknottu.
“Bunu sakla,” diye fısıldadı.
Geri vermek istedim ama parmaklarını banknotun etrafına doladı ve gözlerimin içine baktı.
“Şimdi söyleyeceklerimi ciddiye alacağına söz ver,” dedi.
Şaşkınlıkla başımı salladım.
“Bu banknot bir zamanlar benim hayatımı kurtardı,” diye mırıldandı.
“Ve yakında seninkini de değiştirecek… ama sadece adımı araştıracak kadar cesursan.”
Ne demek istediğini soramadan, bir hemşire içeri girdi ve onu tekerlekli sandalyeyle götürdü. Ben ise elimde titreyen o eski banknota bakakaldım…😲😱
Detay ilk yorumlarda 👇
