25/08/2026
Boşanmamız resmileştikten beş dakika sonra eski kocam bana baktı ve “Kızları al. Artık bir oğlum geliyor,” dedi. Ben de sessizce kızlarımızı aldım ve ülkeyi terk ettim.
Saatler sonra, doktor tarihleri iki kez kontrol edip odadaki tüm tebessümleri silen o tek soruyu sorana kadar, tüm ailesi yeni ortağının ultrason görüntüsünün etrafında toplanmış, gülümsüyor ve kutlama yapıyordu.
Boşanma belgelerimin son sayfasını imzaladığımda duvardaki saat 10:16’yı gösteriyordu.
On iki yıl boyunca Pelin Soydan’dım.
Saat 10:17’de yeniden Pelin Vural oldum.
Boşanmamızdan önceki aylar boyunca bu anı sayısız kez hayal etmiştim. Ellerimin titremesini bekliyordum. Ağlayabileceğimi düşünmüştüm. O son çizgiyi imzaladığım anda on iki yıllık evliliğin üzerime yıkılacağını hayal etmiştim.
Bunun yerine kendimi sakin hissettim.
Sevinçli değil.
Zafer kazanmış değil.
Sadece sakin.
Tıpkı birinin her penceresini yavaş yavaş çivilediği bir evin içinde yıllar geçirdikten sonra dışarı çıkmak gibi hissettirdi.
Toplantı masasının diğer tarafında duran eski kocam Vedat Soydan bana dönüp bakmadı bile.
İmzasını attı, belgeleri arabulucuya doğru itti ve hemen telefonunu eline aldı.
Biri cevap verdikten sonra, “Bitti,” dedi. “Şimdi çıkıyorum. Randevun hâlâ saat on birde, değil mi?”
Karşıdaki kişinin sesini duymama gerek yoktu.
Kimin olduğunu zaten biliyordum.
Nehir.
Vedat’ın dokuz aydır “sadece bir iş arkadaşı” olduğunu iddia ettiği kadın.
Yüzüne bir tebessüm yayıldı.
Yıllardır bana yönelttiğini görmediğim türden bir tebessümdü bu.
“Küçük adamımıza babasının gelmek üzere olduğunu söyle.”
Sonra aramayı sonlandırdı.
Ancak ondan sonra bana baktı.
“Duydun, Pelin. Nehir bir erkek bebek bekliyor. Annemle babam havalara uçtu. En azından tüm bunlardan iyi bir şey çıktı.”
Gözlerimi boşanma belgelerine indirdim.
Tartışacağım bir şey kalmamıştı.
Ve Vedat’ın, kurduğu hayat hakkında inandığı neredeyse her şeyin önümüzdeki bir saat içinde parçalanmaya başlayacağından haberi yoktu.
Vedat, Soydan soyadına bir krallık unvanıymış gibi davranan bir aileye mensuptu.
Babası Cevdet, kendi babasından başarılı bir bölgesel mühendislik şirketi devralmıştı. Vedat zamanla orada başkan yardımcısı olmuştu; ablası Seda ise aile şirketine bağlı birkaç ticari mülkü yönetiyordu.
Soydan ailesinin parası, nüfuzu, gururu ve soyadlarına karşı derin bir hassasiyetleri vardı.
Özellikle konu erkek çocuk sahibi olmaya geldiğinde.
Yıllarca kızlarımız Ayla ve Ceyda'ya karşı son derece kibardılar.
Ama bu kibarlığın altında her zaman sessiz bir hayal kırıklığı izi vardı.
Ayla doğduğunda Vedat’ın annesi Meryem onu hastanede kucağına aldı ve gülümsedi.
“Pekala,” dedi, “belki bir sonraki çocuk Soydan adını devam ettirir.”
Herkes güldü.
Başka ne yapmam gerektiği hakkında hiçbir fikrim olmadığı için gülümsedim.
Dört yıl sonra Ceyda doğduğunda Seda bir aile yemeğinde, “Görünüşe göre Vedat hayatının geri kalanında kadınlarla çevrili olacak,” diye şaka yaptı.
Yine herkes güldü.
Ve ben bir kez daha onlarla birlikte güldüm.
O zamanlar ciddi bir şey kastetmediklerine kendimi inandırmıştım.
Büyümek size şakalar hakkında bir şeyler öğretir.
İnsanlar en samimi duygularını sıklıkla daha sonra zararsızmış gibi davranabilecekleri kelimelerin arkasına saklarlar.
Nehir hamile olduğunu açıkladığında her şey değişti.
Ve Vedat’a bir erkek bebek taşıdığını söylediğinde Soydan ailesi, sanki bir tahtın varisi ilan edilmiş gibi tepki verdi.
Meryem, Nehir’e çiçekler göndermeye başladı.
Seda doktor randevularında ona eşlik etmeye başladı.
Cevdet, bebek henüz doğmadan gelecekteki torunu için bir yatırım hesabı açmaktan bahsetti.
Nehir pazar yemeklerine, doğum günü kutlamalarına ve her önemli aile toplantısına davet edildi.
Bu arada Vedat eve giderek daha geç gelmeye başladı.
Kızlarımız fark etti.
Çocuklar her zaman yetişkinlerin düşündüğünden daha fazlasını fark ederler.
Bir akşam, beş yaşındaki Ceyda ev ödevine yardım ederken mutfak masasında karşıma oturdu.
“Anne?”
“Efendim tatlım?”
“Babam neden artık her zaman telefonuna gülümsüyor?”
Bir an durdum.
Çocukların sorduğu bazı soruların kolay bir cevabı yoktur.
“Bazen yetişkinler açıklanması zor seçimler yaparlar.”
Ceyda yüzümü inceledi.
Sonra alçak sesle sordu: “Onun seçimleri seni üzüyor mu?”
Bu beni neredeyse yıkıyordu.
Ona yalan söyleyebilirdim.
Bunun yerine, “Biraz,” dedim.
Masanın üzerinden uzandı ve minik elini eliminkinin üzerine koydu.
Bu küçük hareket bana babasının aylardır verdiğinden daha fazla huzur verdi.
O sabah arabulucunun ofisine vardığımızda evliliğim hukuki boyut dışında her anlamda zaten bitmişti.
Vedat bunu biliyordu.
Ben biliyordum.
Görünüşe göre ailesinin çoğu da bunu biliyordu.
Hatta Seda da onunla gelmek konusunda ısrar etmişti.
İmzaları attıktan sonra Vedat, karlı bir anlaşmayı henüz kapatmış bir iş adamı gibi sandalyesine yaslandı.
“Şehir merkezindeki çatı katı bende kalıyor,” dedi. “Lüks cip de öyle. Zaten bu konuda anlaştık.”
Başımı salladım.
“Evet.”
Onunla savaşmadığım için neredeyse hayal kırıklığına uğramış görünüyordu.
Sonra devam etti.
“Ve birincil velayeti sen istediğin için kızlarla sen ilgilenebilirsin. Yoğunluğum izin verdikçe onları görürüm.”
Arabulucu bile rahatsız görünüyordu.
İçimde bir şeyler soğudu.
Ama sesimi sabit tuttum.
“Onlar senin kızların Vedat. Toplantılar arasında takvimine sıkıştırdığın randevular değil.”
Omuz silkti.
“Yeniden başlıyorum. Nehir ile bir bebeğimiz olacak. İşler karmaşık.”
Seda kapının yanında durdu ve bana küçük, gergin bir tebessüm verdi.
“Belki de bu en iyisidir Pelin. Vedat nihayet her zaman istediği aile hayatını kurma şansını yakalıyor.”
Ona dönüp baktım.
“Zaten bir ailesi vardı.”
Oda tamamen sessizleşti.
Vedat gözlerini devirdi.
“Yine başladın.”
Hiçbir şey söylemedim.
Ayağa kalktım, çantamı aldım ve çatı katının anahtarlarını çıkardım.
Sonra onları dikkatlice boşanma belgelerinin yanına koydum.
“Sende kalsın.”
Vedat’ın yüz ifadesi tatmin duygusuyla rahatladı.
Kazandığını sanıyordu.
Uzaklaşmadan önce ona dönüp ekledim: “Sadece bir şeyi unutma.”
(2. Bölüm ilk yorumda!)
(Bu hikayenin sonuna kadar okumaya devam etmek istiyorsanız “bebek” yazın ve BEĞEN’e basın!)
