09/03/2026
Telefonla meşgul olup çocuğunu görmezden gelmek, aslında terk etmenin başka bir biçimidir.
Çağımızın en üzücü görüntüsü, oyuncağı olmayan bir çocuk değildir.
Asıl üzücü olan, annesi gözlerini bir ekrana kilitlemişken biraz ilgi dilenen bir çocuğun görüntüsüdür.
Bir çocuğun ihtiyacı olan şey; en yeni telefon, en hızlı tablet ya da ekran karşısında daha fazla zaman geçirmek değildir.
Gerçekten ihtiyacı olan şey görüldüğünü ve değer verildiğini hissetmektir.
Senin zamanından küçük bir an,
samimi bir bakış
ve gerçek bir sohbet…
Dikkatli olmalısın, çünkü bir gün gelecek ve artık senden ona bakmanı istemeyecek.
Ama bu, bağımsız olduğu için olmayacak.
Sadece dinlenmemeye ve görülmemeye alıştığı için olacak.
Birçok insan kabul etmek istemese de gerçek şu:
Bugün çocuklar, anne babalarının sevgisi için artık akranlarıyla yarışmıyor.
Onlar, bir cep telefonuna karşı eşitsiz bir savaş veriyor.
Ve burada sessizce oluşan bir çekirdek inanç vardır:
Bir çocuk defalarca görülmediğini hissettiğinde, zihninde şu cümle oluşabilir:
“Ben önemli değilim.”
Bu inanç büyüdüğünde, sadece çocuklukta kalmaz.
İlişkilerde, iş hayatında ve hayatta kendine verdiği değerde de onu takip eder.
Bu yüzden bazen bir çocuğa verebileceğin en büyük hediye,
oyuncak değil…
dikkatini gerçekten ona vermendir.