18/10/2026
“Nehrin suları evimi alıp götürdü, siz de yalnız yaşıyorsunuz. Bu gece burada kalmamıza izin verin,” diye yalvardım yaşlı adama. Kucağımda bebeğim, çamura bulanmış sekiz yaşındaki oğlum ise yanımdaydı. Ahmet Bey, bir şartla kabul etti: Gün doğar doğmaz gitmeliydik. Ama bize, tam otuz yıldır kapalı tuttuğu merhum eşinin odasını açtı. Sabah uyandığında onu sıcacık çay, yeni pişmiş bazlama ve baştan aşağı toparlanmış bir mutfak bekliyordu. Artık bir karar vermesi gerekiyordu: Eski yalnızlığına geri mi dönecekti, yoksa bizi evinden göndereceğine dair verdiği sözden vaz mı geçecekti?
BÖLÜM 1
— Nehrin suları evimi alıp götürdü, beyim. Siz de tek başınıza yaşıyorsunuz. Bırakın, hiç değilse bu gece burada kalalım. Size yük olmayacağımıza söz veriyorum.
O sözleri söylerken sesimin nasıl titrediğini hâlâ hatırlıyorum. Bir yaşındaki kızım Minik Yıldız’ı göğsüme bastırmıştım. Sekiz yaşındaki oğlum Mehmet ise çamura bulanmış eteğimin arkasına saklanmıştı.
Karşımızda, yetmiş sekiz yaşındaki Ahmet Bey duruyordu. Ellerini ahşap yürütecine dayamıştı. Evi, Karadeniz kıyısındaki küçük bir kasabanın yakınlarında, tepenin üzerine kurulmuştu. Az önce taşan nehir, önüne çıkan her şeyi yerle bir etmişti.
— Peki, sana yalnız yaşadığımı kim söyledi? diye sordu kuşkuyla.
Kapının yanındaki boş sallanan sandalyeye, duvarın dibinde duran çizmelere ve pencere kenarında kurumaya bırakılmış kahve fincanına baktım.
— Kimse söylemedi beyim. Ama yalnızlığın ne olduğunu bilirim. Çünkü ben de onunla yaşıyorum.
Gri gözlerini gözlerime dikti.
— Mahallenizdeki caminin yardım merkezine gidin. Selden etkilenenleri orada kabul ediyorlar.
— Gittim beyim. Ama içerisi tıklım tıklım. Bazı aileler avluda, battaniyelerin üzerinde yatıyor.
Minik Yıldız’ı göğsüme daha sıkı bastırdım. Saatlerdir huzursuzdu. Mehmet ise sabahtan beri ağzına tek lokma koymamıştı.
— Sizden para istemiyorum, diye devam ettim. Yemek yapmayı, inek sağmayı, toprağı ekip biçmeyi ve temizlik yapmayı bilirim. Karnımızı doyurmak için çalışırım. Çocuklarıma başımızı sokacak bir çatı yeter.
Ahmet Bey başını çevirip nehre baktı.
— Benim bazı alışkanlıklarım var. Eşyalarımın yerinin değiştirilmesinden hoşlanmam. Gürültüye de tahammülüm yoktur.
— Mehmet uslu bir çocuktur, beyim.
Oğlum hemen başını salladı.
Yaşlı adam onu birkaç saniye boyunca sessizce süzdü. Sonra yürütecini düzeltti ve evin içini işaret etti.
— Arka tarafta bir oda var. Toz içindedir. Bu gece orada kalabilirsiniz. Ama yarın sabah erkenden gideceksiniz.
Bacaklarımın bağı çözülür gibi oldu.
— Allah sizden razı olsun.
— Allah’ı bu işe karıştırmayın hanım. O’nunla benim aramda kapanmamış hesaplar var.
İçeri girdik ve hiçbir şeye dokunmamaya özen gösterdik.
Oda eskiydi. İçeride ahşap bir yatak, koyu renkli bir gardırop ve üzeri tozla kaplanmış bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta, uzun örgülü saçları ve mahcup gülümsemesiyle genç bir kadın görünüyordu.
Fotoğrafın altına bir isim yazılmıştı: Emine.
Çocuklarımı yatırdım. İkisi de uykuya daldığında sessizce ağladım. Küçük evimizi hatırladım. Kocam Yusuf, o evi kendi elleriyle yapmıştı. İki yıl önce aynı nehir onu da benden alıp götürmüştü.
Önce sevdiğim adamı kaybetmiştim. Şimdi de onun hatıralarını saklayan duvarlarımızı yitirmiştim.
Ertesi sabah gün ağarmadan kalktım. Mutfağın bakımsız olduğunu görünce işe koyuldum. Ocağı yaktım, bulaşıkları yıkadım ve kahvaltı hazırladım. Çay demledim, yumurta pişirdim, bir de sıcacık bazlama yaptım.
Ahmet Bey mutfağa girdiğinde olduğu yerde durakaldı.
— Mutfağıma dokunmana kim izin verdi? diye sordu sertçe.
Başımı öne eğdim.
— Affedin beni. Size çalışarak teşekkür etmek istedim.
Hiçbir şey söylemeden masaya oturdu. Yumurtadan bir lokma aldı, çayından bir yudum içti ve sessizliğini korudu.
Sonunda kısık bir sesle mırıldandı:
— Emine de çayı böyle demli yapardı.
Ardından başını kaldırıp bana baktı.
— Gece kaldığınız o oda... Karımın odasıydı. Tam otuz yıldır o kapıyı açmamıştım....
Bundan sonra yaşanacaklar sizi şaşırtabilir.
