11/06/2026
Yara izlerimi asla görmesin diye görme engelli bir adamla evlendim ama düğün gecemizde bana şöyle dedi: "Yirmi yıldır sakladığım gerçeği bilmen gerekiyor."
On üç yaşındayken mutfağımızda bir patlama oldu.
Polisler bana, "Komşulardan biri doğalgazla ilgili bir hata yapmış olmalı. Patlamaya bu sebep olmuş. Hayatta kaldığın için ŞANSLISIN," dediler.
Şanslı.
Şanslı olmak; yabancıların dik dik bakması, çocukların fısıldaşması ve erkeklerin bana acınacak bir şeymişim gibi bakması demekti. Yüzümde ve vücudumda derin yara izleri kalmıştı.
Otuz yaşıma geldiğimde, daha önce HİÇ ilişkim olmamıştı.
Ta ki Kenan ile tanışana kadar.
Bir mahalle konağında çocuklara piyano dersi veriyordu ve on altı yaşındayken geçirdiği bir trafik kazasından beri görme engelliydi.
İlk randevumuzda ona fısıldadım: "Sana bir şey söylemeliyim… Ben diğer kadınlara benzemiyorum."
Gülümsedi ve elimi tutmak için uzandı.
"Güzel," dedi. "Ben zaten sıradan şeyleri hiç sevmedim."
Soğuk bir Pazar günü evlendik. Gelinliğim yüksek dantel yakalı ve uzun kolluydu. Öğrencileri eski bir aşk şarkısını çok kötü ama bir o kadar da güzel çaldılar.
O gece, küçük dairemizde, Kenan titreyen parmaklarıyla yüzüme dokundu.
Nabzım, ellerimi tuttuğu bileklerimde hızla atıyordu.
Kenan doğrudan bana doğru baktı ve evlendiğim adam hakkında bildiğim HER ŞEYİ TAMAMEN YERLE BİR EDEN o sözleri söyledi.
DEVAI Y0RUMDA.
