Huzurlu Günler, Mahmutbey Mahallesi 2562 Sok. No: 1, Istanbul (2026)

09/10/2026

43 yaşında d'uldum köyün ağasıyla evlendim ilk günden dom..
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

ESKİ DAMADIMIN DÜĞÜNÜNDE, YENİ GELİNİNİN BEŞ YAŞINDAKİ TORUNUMA, "ARTIK BABANIN HAYATINDAKİ EN ÖNEMLİ KIZ SEN DEĞİLSİN. AİLE FOTOĞRAFLARINDA DA YERİN YOK!" DEDİĞİNİ DUYDUM. DÜĞÜN YEMEĞİ BAŞLADIĞINDA AYAĞA KALKIP KADEHİMİ KALDIRDIM VE YAPTIĞIM KONUŞMAYLA BÜTÜN SALONU BUZ KESTİRDİM.
Altmış sekiz yaşıma geldiğimde, hayatımda en çok sevdiğim iki kadını çoktan kaybetmiştim.
Eşim, otuz yedi yıllık evliliğimizin ardından hayatını kaybetmişti.
Üç yıl sonra da biricik kızım Belgin, geçirdiği trafik kazasında yaşamını yitirmiş, geride kocası Koray ile henüz iki yaşındaki kızları İpek'i bırakmıştı.
Koray hayatıma damadım olarak girmişti ama yıllar içinde hiç sahip olamadığım oğlum gibi olmuştu.
Belgin'i kaybettikten sonra aramızdaki bağ daha da güçlenmişti.
Torunum İpek ise artık hayatımın merkezindeydi.
Koray'la birlikte, İpek'in sevgisiz kaldığını bir an bile hissetmemesi için elimizden gelen her şeyi yaptık.
Koray'ın yardıma ihtiyacı olduğunda torunuma ben bakıyordum.
Onu anaokulundan alıyordum.
Hafta sonlarını birlikte geçiriyorduk.
Annesinin fotoğraflarını gösteriyor, çocukluk anılarını anlatıyor ve Belgin'in onu ne kadar çok sevdiğini bilmesini sağlıyordum.
Bu yüzden Koray bir gün karşıma geçip hayatına başka bir kadının girdiğini söylediğinde ona kızmadım.
Yeniden mutlu olmasını bütün kalbimle istiyordum.
Kadının adı Pelin'di.
İlk tanıştığımızda oldukça iyi kalpli birine benziyordu.
Daha da önemlisi, torunum İpek onun yanında rahat görünüyordu.
İki yıl sonra Koray, Pelin'e evlenme teklif etti.
Düğün sabahı beş yaşındaki torunum heyecandan yerinde duramıyordu.
Çok sevdiği pembe elbisesini giymişti ve karşısına çıkan herkese babasının düğün fotoğraflarında kendisinin de olacağını anlatıyordu.
Nikâh töreninden kısa bir süre önce İpek'i aramaya başladım.
Pelin'in nedimeleriyle birlikte hazırlandığı odanın önünden geçerken aralık kapıdan gelen sesini duydum.
"Artık babanın hayatındaki en önemli kız sen değilsin! Aile fotoğraflarında da yerin yok. Sakın fotoğraf çekilirken yanımıza gelme!"
Duyduklarım karşısında olduğum yerde donakaldım.
Bir an yanlış duyduğumu düşündüm.
Ancak hemen ardından İpek koridora çıktı.
Küçücük gözleri yaşlarla dolmuştu.
Sessizce koridordaki sandalyelerden birine oturdu ve başını eğip ayakkabılarına bakmaya başladı.
Artık duyduklarımdan şüphe etmiyordum.
Hemen yanına gittim.
Torunuma sımsıkı sarıldım.
Ağlaması durana kadar yanından bir an bile ayrılmadım.
İçimden geçen ilk şey o odaya girip Pelin'e haddini bildirmekti.
Ama İpek zaten yeterince üzülmüştü.
Üstelik babasının düğününü, nikâha dakikalar kala büyük bir kavgaya dönüştürmek istemiyordum.
Bu yüzden sabretmeye karar verdim.
Nikâh boyunca sessizce oturdum.
İpek ne zaman bana baksa ona gülümsedim.
Hiçbir şey olmamış gibi davrandım.
Tek kelime bile etmedim.
Ta ki düğün yemeği başlayana kadar.
Konuşma sırası geldiğinde ağır ağır sandalyemden kalktım.
Kadehimi elime aldım.
Sonra salonun diğer ucunda oturan Pelin'e baktım.
Koray'ın yanında oturuyor, sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi mutlulukla gülümsüyordu.
Kadehimi kaldırdım.
Ve konuşmaya başladım.
Daha ilk cümlemi bitirmeden Pelin'in yüzündeki gülümseme silindi.
Koray yavaşça başını çevirip yeni evlendiği kadına baktı.
Salondaki bütün konuşmalar bir anda kesildi.
Ama asıl söyleyeceklerime henüz başlamamıştım.
Çünkü o sabah torunuma söylenenleri duyduktan sonra, yıllardır kimseye açıklamadığım bir gerçeği artık saklamamaya karar vermiştim.
Kadehimi masaya bıraktım, cebimden çıkardığım zarfı havaya kaldırdım ve Koray'a dönerek konuşmamı sürdürdüm.
"Bugün burada herkes yeni bir ailenin kuruluşunu kutluyor. Ama Koray, sana kızımın ölümünden önce benden saklamamı istediği bir şeyi anlatmanın zamanı geldi. Özellikle de yeni eşinin bunu duymasını istiyorum... Sonraki bölüm
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

Kocam her gece benden g....
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

“Annem üç gündür uyuyor”: 6 yaşındaki bir kız, yeni doğan ikiz kardeşlerini kurtarmak için el arabasını kilometrelerce itti — ama hastanede yaşananlar herkesi sessizliğe gömdü...

Acil servisin danışmasında oturan görevli, kapıdan gelen metal tekerlek gıcırtısını duyduğunda önce bir çocuğun oyuncak arabayla içeri girdiğini düşündü.

Gıcırtı bir kez daha duyuldu.

Sonra başını kaldırdı ve küçücük bir kızın iki eliyle eski bir el arabasının metal saplarını kavradığını gördü.

El arabasının içinde, birbirine uymayan iki havlunun altına sarılmış iki minicik bebek vardı.

Bebeklerden biri hafifçe inliyordu.

Diğeri ise neredeyse hiç hareket etmiyordu.

Kızın ayağında eskimiş spor ayakkabılar, üzerinde ise bedeninden birkaç numara büyük bir sweatshirt vardı.

Uzun yürüyüşten dolayı yüzü kıpkırmızı olmuştu ama ağlamıyordu.

Görevli hemen yerinden kalktı.

“Annen nerede canım?”

Küçük kız yutkundu.

“Evde. Onu uyandıramadım.”

Bir hemşire çoktan bankonun arkasından çıkıp yanlarına gelmişti.

“Ne zamandır uyanmıyor?”

Kız üç parmağını havaya kaldırdı.

Üç gün.

Görevlinin yüzündeki ifade bir anda değişti.

İkinci bir hemşire acil müdahale kapısını açarken başka bir sağlık çalışanı çocuğu korkutmamak için yavaşça el arabasının yanına çömeldi.

“Bebekleri kucağıma alabilir miyim?”

Kızın elleri metal sapları daha sıkı kavradı.

“İkisini de mi?”

“İkisini de,” dedi hemşire yumuşak bir sesle. “Merak etme, onları birbirinden ayırmayacağız.”

Küçük kız ancak o zaman ellerini bıraktı.

İkizler nefes alıyordu fakat sağlık görevlileri daha ilk bakışta acil müdahaleye ihtiyaçları olduğunu anlamıştı.

Sıcak battaniyeler getirildi.

Kıza küçük bir sandalye verildi.

Başka bir görevli ise evde başka bir yetişkin olup olmadığını sordu.

Kız başını iki yana salladı.

“Sadece annem var.”

Hemşire dizlerinin üzerine çöktü ve göz hizasına indi.

“Sizi buraya biri arabayla mı getirdi?”

“Hayır.”

“Yürüyerek mi geldin?”

Kız bir an el arabasına baktı.

“Ben ittim.”

Bu cevapla birlikte herkesin yüzü değişti.

İkizler tedavi odasına götürülürken danışmadaki görevli küçük kızın yanından ayrılmadı.

Kız sürekli bebeklerin götürüldüğü kapıya bakıyor, avuçlarını sweatshirtüne sürtüyordu.

Sanki saatler boyunca tuttuğu metal sapların ağırlığını hâlâ ellerinde hissediyordu.

Adının İdil olduğunu söyledi.

Annesi Sevil’i önce su içirerek uyandırmaya çalışmıştı.

Sonra mutfaktan mısır gevreği getirmişti.

Daha sonra omzundan sallamıştı.

Ama annesi hiçbirine tepki vermemişti.

İdil, “bilinci kapalı” olmanın ne demek olduğunu bilmiyordu.

Sadece annesinin geceleri olduğundan çok daha uzun süredir uyuduğunu biliyordu.

İki gün boyunca evden ayrılmamıştı.

İkiz kardeşlerinin yanında beklemiş, annesinin uyanacağını düşünmüştü.

Üçüncü gün geldiğinde ise bebeklerden biri iyice sessizleşmişti.

İdil işte o zaman gerçekten korkmuştu.

Evde bulduğu iki havluya kardeşlerini dikkatlice sardı.

Bahçede duran eski el arabasının içine yatırdı.

Sonra hasta insanları iyileştiren tek yer olarak bildiği hastaneye doğru yürümeye başladı.

Kaç kilometre yürüdüğünü bilmiyordu.

Kaç kez durup dinlendiğini de.

Sadece el arabasını bırakmaması gerektiğini biliyordu.

Danışmadaki görevli bir an elini ağzına götürdü.

Ardından hemen evin nerede olduğunu sordu.

İdil adresi bilmiyordu.

Ama yolu hatırlıyordu.

Beyaz taşlı bir posta kutusunu anlattı.

Uzun bir toprak yolu tarif etti.

Yol kenarındaki büyük dut ağacını söyledi.

Hangi kavşaktan sağa, hangisinden sola döndüğünü hatırlamaya çalıştı.

Sağlık görevlileri onun anlattıklarından güzergâhı çıkarmaya çalışırken eve acil ekip gönderilmesi için hazırlık yapıldı.

Tam o sırada İdil birden sweatshirtünün yakasının altına elini soktu.

Boynunda ince bir ipe bağlı küçük bir ev anahtarı vardı.

“Annem bunu kaybetmememi söyledi,” diye fısıldadı.

Paramediklerden biri onun önünde çömeldi ve avucunu açtı.

“Anneni kurtarmaya gidebilmemiz için anahtarı bana verir misin?”

İdil önce anahtara baktı.

Sonra ikiz kardeşlerinin götürüldüğü kapıya çevirdi gözlerini.

Birkaç saniye sonra ipi başından çıkardı.

Anahtarı paramediğin avucuna bıraktı.

“Annemi de buraya getirin.”

Paramedik anahtarı sıkıca kavradı ve ambulans kapılarına doğru koştu.

Dakikalar sonra ekip, İdil’in tarif ettiği yola girdi.

Beyaz posta kutusunu bulduklarında herkes biraz rahatladı.

Ama uzun toprak yolun sonunda duran eve yaklaştıklarında paramediklerden biri aniden sürücüye yavaşlamasını söyledi.

Evin ön kapısı kapalıydı.

Pencerelerden hiçbir ışık görünmüyordu.

Fakat sorun bu değildi.

Bahçede, el arabasının durması gereken yerde toprağa saplanmış küçük tekerlek izleri vardı.

Ve o izlerin hemen yanında, eve doğru uzanan başka ayak izleri görünüyordu.

Yetişkin birine ait ayak izleri.

Ekipten biri sessizce,

“Çocuk evde yalnız olduğunu söylemişti...” dedi.

Paramedik İdil’in verdiği anahtarı kapıya uzattı.

Tam kilide sokacağı sırada içeriden çok hafif bir ses duyuldu.

Bir şey yere düşmüş gibiydi.

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

AYNI KADININ EVİNİ TAM SEKİZ YIL BOYUNCA HER PERŞEMBE TEMİZLEDİM. TAŞINMADAN HEMEN ÖNCE BENİ SON KEZ ÇAĞIRDI. AMA BİR ŞEYİ ÖZELLİKLE SÖYLEDİ:
“TEMİZLİK MALZEMELERİNİ GETİRME.”
Muhtemelen artık istemediği birkaç tabak, kıyafet ya da ev eşyasını bana vereceğini düşündüm.
Hatta arabamın arka koltuğunda yer bile açtım.
Sekiz yıl boyunca Nesrin Hanım’ın evine gidip geldikten sonra, o ev hakkında neredeyse her şeyi biliyordum.
Mutfakta hangi çekmecenin sürekli sıkıştığını.
Hangi havluların yalnızca misafirler için ayrıldığını.
Piyanonun üzerindeki fotoğrafları sildikten sonra hangisinin tam olarak nereye konulması gerektiğini.
Ve salondaki yastıkların nasıl dizilmesini sevdiğini.
Onun gözünde ben hep yalnızca Mine olduğumu sanıyordum.
Her perşembe sabah dokuzda gelen ve öğleden sonra ikiden önce çıkan kadın.
Bana hiçbir zaman kötü davranmamıştı.
Ücretimi zamanında öderdi.
Ben çalışırken evin rahat olmasına dikkat ederdi.
Kızımı sormayı da hiç unutmazdı.
Ama arkadaş sayılmazdık.
Hafta içinde birbirimizi aramazdık.
Birlikte kahve içmeye gitmezdik.
Evinin anahtarı bende olmasına rağmen mutfağından izin almadan bir bardak su almak bile bana tuhaf gelirdi.
Nesrin Hanım’ın evini temizlemeye ilk başladığımda kızım Ada yalnızca dokuz yaşındaydı.
Kısa süre önce babasından ayrılmıştım ve Ada’yı okula bırakıp alma saatlerinin arasına sığdırabildiğim kadar temizlik işi almaya çalışıyordum.
Maddi durumum zordu.
Hatta bazı haftalar korkutucu derecede zordu.
Nesrin Hanım, mahallede farklı yerlere astığım el yazısı temizlik ilanlarından birini görüp beni aramıştı.
Başta sıradan bir temizlik işi olarak başlayan şey, kısa sürede haftamda güvenebildiğim tek düzenli işe dönüştü.
Her perşembe.
Aynı saat.
Aynı ev.
Tam sekiz yıl boyunca.
Birkaç hafta önce Nesrin Hanım, kızına daha yakın olmak için başka bir şehre taşınacağını söyledi.
“Zaten kullanmadığım koca bir üst katı temizletmekten ben de yoruldum.”
diye şaka yaptı.
Ben de güldüm.
Ama son perşembe geldiğinde ev tamamen farklı görünüyordu.
Odaların büyük bölümü boşalmıştı.
Yıllardır aile fotoğraflarının asılı olduğu duvarlarda soluk dikdörtgen izler kalmıştı.
Buzdolabının yanındaki takvim gitmişti.
Dolapların yarısı boştu.
Elim alışkanlıkla bazı eşyaların bulunduğu yerlere uzanıyor, sonra onların çoktan kolilere kaldırıldığını hatırlıyordum.
İşim bittiğinde malzemelerimi topladım ve Nesrin Hanım’ın yanına gittim.
Sonra evin anahtarını ona uzattım.
Anahtara baktı.
Ama almak yerine parmaklarımı anahtarın üzerinde kapattı.
“Henüz değil.”
Kaşlarımı çattım.
“Nasıl yani?”
“Cumartesi saat on birde tekrar gel.”
Hemen, nakliyeciler gittikten sonra yardıma ihtiyacı olduğunu düşündüm.
“Ev tamamen boşaldığında temizlik yapmamı mı istiyorsunuz?”
“Hayır.”
Kısa bir süre durdu.
“Ve temizlik malzemelerini evde bırak.”
Yüzümdeki şaşkınlık herhalde çok belli olmuştu.
Nesrin Hanım gülümsedi.
“Bu kez seni çalışmaya değil, ziyarete çağırıyorum Mine.”
Ziyaret.
İş değil.
Sekiz yıl boyunca bu kelimeyi bana karşı kullandığını hiç hatırlamıyordum.
Cumartesi sabahı üzerinde çamaşır suyu lekesi olmayan bir kot pantolon giydim.
Bir de genellikle Ada’nın okul etkinliklerinde giydiğim düzgün bluzlardan birini seçtim.
Elim boş gitmek garip geldiği için yolda bir kutu kurabiye bile aldım.
Eve vardığımda mobilyaların çoğu gitmişti.
Koridorda koliler sıralanmıştı.
Salon bomboş olduğu için ses yankılanıyordu.
Ama Nesrin Hanım mutfaktaki masa ile iki sandalyeyi özellikle bırakmıştı.
Masada iki kişilik sandviçler hazırlanmıştı.
Üstelik gerçek tabaklarda.
“Otur.”
dedi.
Bir an tereddüt ettim.
Sonra gülümsedi.
“Öğle yemeklerini genellikle arabanda yediğini biliyorum.”
Olduğum yerde kaldım.
Bunu fark ettiğini hiç bilmiyordum.
Yavaşça karşısındaki sandalyeye oturdum.
Sonraki yarım saat boyunca konuştuk.
İşveren ve temizlikçi gibi değil.
Sadece iki insan gibi.
Taşınacağı yerde kızına birkaç sokak uzaklıkta yaşayacağını anlattı.
Ada’nın lise son sınıfının nasıl gittiğini sordu.
Kızımın düşündüğü üniversiteleri hatırlıyordu.
Hatta Ada’nın hemşirelik okumak istediğini bile biliyordu.
Bu beni beklediğimden daha fazla şaşırttı.
Yemek bitince yılların alışkanlığı devreye girdi.
Ayağa kalkıp tabakları üst üste koymaya başladım.
Nesrin Hanım hemen elini uzatıp benimkinin üzerine koydu.
“Onları bırak.”
Yüzüne baktım.
Sekiz yıl boyunca o masada kirli tabak bırakıp çıktığım tek bir gün bile olmamıştı.
Sonra ayağa kalktı.
“Sana göstermem gereken bir şey var.”
Sesi değişmişti.
Bu kez çok daha ciddiydi.
Koridora doğru yürüdü ve peşinden gelmem için işaret etti.
Başka bir koli göstereceğini düşündüm.
Belki yanında götürmek istemediği bir mobilyayı.
Ama Nesrin Hanım merdivenlerin yanındaki küçük dolabın önünde durdu.
En üst çekmeceyi açtı.
İçinden kalın bir zarf çıkardı.
Üzerinde benim adım yazıyordu.
Mine.
Mideme bir ağrı saplandı.
“O nedir?”

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

Bu markalardan uzak durun..Listeye giren firma..
(DE.TAYLAR İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

Doktorlar bamya yemenin...
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

Gülmekten karnıma ağrılar girdi..😰
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

43 yaşında d'uldum köyün ağasıyla evlendim ilk geceden..
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

08/10/2026

KOMŞUM BAHÇEMDEKİ BÜTÜN MEYVELERİ TOPLAYIP GÖTÜRDÜ — AMA KAPISINA DAYANIP ONUNLA BİR KEZ DAHA TARTIŞMAK YERİNE, YAPTIĞI ŞEYİN BEDELİNİ ANLAMASINI SAĞLAYACAK ÇOK DAHA ETKİLİ BİR YOL BULDUM.
Kocam Tarık, elmalarımızın toplanmasına yalnızca on iki gün kala hayatını kaybetti.
O ağaçlar yıllardır onun gururuydu.
Her dalını kendi elleriyle budar, meyveleri neredeyse her gün kontrol eder ve oğlumuz Aren’e, bir elmanın gerçekten olgunlaştığını nasıl anlayacağını sabırla öğretirdi.
Bir öğleden sonra Tarık, Aren’in omzuna elini koyup şöyle demişti:
“Bu ağaçlar ben olmasam bile size bakmaya devam edecek.”
O zaman ona böyle konuşmamasını söylemiştim.
Bu sözlerin bu kadar kısa süre içinde anlam kazanacağını nereden bilebilirdim?
Tarık’ın cenazesinden eve döndüğümüz gün, üç yaşındaki kızımız İdil’i uyurken kucağımda taşıyordum.
Aren ise yanımda yürüyordu ve babasının eski şapkasını göğsüne sımsıkı bastırmıştı.
Daha evin kapısına ulaşamadan arka bahçeden sert bir dal kırılma sesi duydum.
Olduğum yerde durdum.
Ardından ağaçların olduğu taraftan yaprak hışırtıları geldi.
Bahçeye çıktığımda gördüklerime inanamadım.
Komşumuz Nursel, bahçe duvarının üzerinden geçmeye çalışıyordu.
Elli yaşlarındaydı ve her zamanki özenli kıyafetlerinden birini giymişti; ancak bluzunun bir tarafı çitin üzerindeki demire takılmıştı.
Yanında iki büyük çuval vardı.
İkisinin de içi Tarık’ın yetiştirdiği elma ve armutlarla ağzına kadar doluydu.
“Sen burada ne yapıyorsun?” diye sordum.
Nursel bana, sanki yanlış yapan benmişim gibi baktı.
“Bu kadar bencil olma Gonca. Bunları satacağım. Paraya ihtiyacım var.”
Bir süre sadece yüzüne baktım.
“İsteseydin.”
Omuz silkti.
“Versen miydin?”
“Hayır. Çocuklarım bu meyveleri yiyor. Babaları yetiştirdi onları.”
Nursel gözlerini devirdi.
“İyi de artık burada değil. Zaten çoğu çürüyüp gidecek.”
O anda ne diyeceğimi bilemedim.
Arkamda Aren hâlâ babasının şapkasını tutuyordu.
Küçük parmaklarının şapkanın kenarını gittikçe daha sıkı kavradığını gördüm.
Hemen oğlumla Nursel’in arasına geçtim.
“Bu ağaçlar senin değil. Bu bahçe de senin değil. Meyveleri bırak, bahçemden çık ve bir daha izinsiz buraya girme.”
Nursel küçümseyen bir ifadeyle bana baktı.
“Yas seni iyice dengesizleştirmiş.”
Tartışmadım.
Sadece çıkışı gösterdim.
“Git.”
Bir süre homurdanıp durduktan sonra bahçe duvarının üzerinden kendi tarafına geçti.
Her şeyin bittiğini sanmıştım.
Yanılmışım.
Ertesi sabah güneş doğmadan Aren beni sallayarak uyandırdı.
“Anne… dışarı gelir misin? Çok kötü bir ses duydum. Uykumdan uyandım.”
Alnından öptüm, üzerime bir şey geçirip aşağı indim.
Bahçeye adım attığım anda olduğum yerde kaldım.
Bütün ağaçlar tamamen boşaltılmıştı.
Birkaç elma eksik değildi.
Hasadın yarısı da gitmemişti.
Tek bir meyve bile bırakılmamıştı.
Kırılmış dallar ve ezilmiş yapraklar çimlerin üzerine saçılmıştı.
Tarık’ın eski ahşap merdiveni ise duvarın yanında devrilmiş hâlde yatıyordu.
Ağaçlardan birine doğru yürüyüp boş dalına dokundum.
Daha dün meyvelerin ağırlığından aşağı doğru eğilen o dalda şimdi hiçbir şey yoktu.
İçimde bir şey koptu.
Bunu kimin yaptığını anlamak için kanıta ihtiyacım yoktu.
Nursel’in evine baktığımda daha güneş bile doğmamış olmasına rağmen mutfağının ışıkları yanıyordu.
Uyarımı hiçe saymıştı.
Gece herkes uyurken yeniden bahçeme girmiş ve Tarık’ın aylarca emek verdiği hasadın tamamını götürmüştü.
İşte o anda güzelce konuşmanın hiçbir işe yaramayacağını anladım.
Birinin çocuklarımın babasından kalan son şeylerden birini bu kadar değersiz görmesine de sessiz kalmayacaktım.
Ama Nursel’in kapısına dayanıp bağırmak yerine sonraki birkaç saat boyunca bambaşka bir şey hazırladım.
Sonradan bazı komşular yaptığım şeyin fazla olduğunu söyledi.
Belki haklıydılar.
Ama Nursel o sabah kapısını açıp kendi bahçesinin önüne baktığında öyle bir çığlık attı ki sokaktaki kapılar birer birer açılmaya başladı.
Dakikalar içinde neredeyse bütün mahalle dışarıdaydı.
Herkes Nursel’in evinin önüne yerleştirdiğim şeye bakıyordu.
Nursel’in yüzündeki öfke ise birkaç saniye içinde korkuya dönüştü.
Çünkü tam o sırada kalabalığın arasından çıkan biri, elindeki telefonu kaldırıp ona öyle bir şey söyledi ki Nursel’in ağzından yalnızca şu sözler çıkabildi:
“Bunu nereden buldunuz?”

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

Huzurlu Günler

09/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request