Nout, Kadikoy, Istanbul (2026)

05/12/2019

Part II

برای من واقعا احمقانه است که فکر کنم نتیجه چنین آشوبی آسایش و دوام نسل بشر است.حال من چه نقشی در این صحنه شلوغ بازی می کنم ؟ در جواب تنها می توانم بگویم تلاش برای انسان بودن، تلاش برای پی بردن به مفهوم انسان و زیستن. زیستن به معنای حقیقی زندگی . زیستن برای لذت بردن از این واقعیت که بخشی از طبیعت هستی بیکران هستم. زیستن به عنوان ترکیبی از عناصری که در همه جای کهکشان یافت می شود. من توانایی دروغ به خود را در خودم کشته ام. نمی توانم تصور کنم چیزی هست اگر نیست و نمی توانم تصور کنم چیزی نیست اگر هست. جسارت و خودکامگی من را بر من ببخشید چون من سنگی از طبیعت ام.

05/12/2019

روزها و شب ها هم برای رسیدن به حقیقت تلاش کنی لحظه می رسد که می فهمی همه اش تنها واقعیت هایی حقیقی هستند. هر لحظه به تنهایی معنایی مستقل دارد و لحظه های بعدی یا قبلی می توانند کاملا حقیقتی دیگر را پس از سال ها بیان می کنند.حتی به سختی می توان گفت تکه سنگی که در دست داری چیست. آیا آن تکه سنگ بی جان است یا جان دارد. اگر بخواهم ساده تر موهومات ذهنم را شفاف کنم باید بپرسم آیا تکه سنگ از انسان ها جان بیشتری دارد یا انسان ها از تکه سنگ جان بیشتری دارند؟ اگر انسان ها جاندار باشند باید بتوانند از سنگ ها مفهوم بیشتری داشته باشند. سنگ ها کاملا قابل فهم هستند،آن ها در تمام لحظه ها سنگ هستند، فقط اندازه شان به مرور زمان کوچک تر می شود تا خاک شوند.تولدشان از دل زمین است و از ابتدا تا انتهای وجودشان سرشت پایداری دارند.اما در مقابل انسان ها ، جاری ترین و روان ترین ترکیب های این جهان هستند. آنها در هر لحظه در حال تغییر اند ، هر لحظه فکری جدید در افکارشان نقش می بندد و هیچ مفهومی از وجودشان برملا نمی شوند.آنها در بهترین تعریف انسان بودن غریزه اند،غریزه ای که هزاران سال انسان را زنده نگه داشته و با شکل گرفتن تمدن جایش را به فرهنگ داده.فرهنگی که غریزه انسان را وحشی تلقی کرده و آن را در راهی پرمنفعت برای حاکمان حکومت ها مورد استفاده قرار داده.غریزه بقا انسان را مجبور به پیروی از قوانین کرده.قوانینی که نه از طرف طبیعت بلکه به وسیله انسان ها نوشته شده و از آن زمان به بعد هر لحظه انسان ها بیشتر از انسان بودن فاصله گرفتند. آن ها هر لحظه به انقراض خود به دست خود نزدیک تر می شوند و دشمن اصلی شان زادگاهشان طبیعت است.پیروز نهایی این جنگ تنها می‌تواند طبیعت باشد چرا که اگر کل کره زمین هم نابود شود طبیعت جهان هستی به وجودش ادامه خواهد داد.حذف کم نور ترین ستاره آسمان تاثیری بر ما نخواهد گذاشت چه برسد به حذف سیاره ای دور افتاده در برابر کل هستی. در این جنگ با طبیعت آنها به قوی ترین سلاح ساخته شده توسط بشر یعنی دروغ پناه برده اند.به کودکان از کودکی دروغ می گویند و یاد می گیرند با بالغ شدن به خودشان هم دروغ بگویند. با هر دروغ مسیری متفاوت در ذهنشان برای پیشبرد نیازشان طی می کنند و این سر آغاز نابودی ذهنشان است.آن هایی که دروغی را باور کرده اند به سلاخی جان دیگر انسان هایی می روند که دروغی دیگر را پذیرفته و باور کرده اند و تمام روز های سال با یکدیگر در جنگ‌اند. آنها در چند جبهه می جنگند ، با خود ، با دیگر انسان ها و با طبیعت. جنگ انسان در این بین نوعی جنگ‌ داخلی است برای از بین بردن دیگری.