Huzurlu Ol

Directions Website

Huzurlu Ol Huzur Burada Sitede yayımlanan Köşe Yazıları ve Yorumların sorumluluğu yazarlarına aittir.İzinsiz ve kaynak belirtilmeksizin kopyalama ve kullanımı yapılamaz.

Karar yürürlüğe girdi..(DE.TAYLAR İLK YO.RUMDA)
20/10/2026

Karar yürürlüğe girdi..
(DE.TAYLAR İLK YO.RUMDA)

Küçük bir kız evlat edindim; 23 yıl sonraki düğününde bir yabancı yanıma yaklaştı ve şöyle dedi: "Senden NELER sakladığı...
20/10/2026

Küçük bir kız evlat edindim; 23 yıl sonraki düğününde bir yabancı yanıma yaklaştı ve şöyle dedi: "Senden NELER sakladığı hakkında hiçbir fikrin yok."

55 yaşındayım ve 30 yılı aşkın bir süre önce bir trafik kazasında eşimi ve küçük kızımı kaybettim.

Tek bir gecede bütün dünyam başıma yıkıldı.

Ondan sonra gerçekten yaşamadım; sadece var oldum, boş günleri kırık bir kalple geçirdim.

Yıllar sonra bir çocuk evlat edinmeye karar verdim. Sevgimi birine, ona gerçekten ihtiyacı olan bir çocuğa vermek istedim.

Kimi aradığımı bilmeden bir yetimhaneye gittim ve işte o zaman onu gördüm.

Küçük bir kız, tekerlekli sandalyesinde pencere kenarında tek başına oturuyordu. Bana baktığında içimde bir şeyler koptu.

Yüz hatları bile vefat eden kızımı andırıyordu.

Bakıcı, kimsenin onu evlat edinmek istemediğini açıkladı. Bir kazadan sonra babası ölmüş, annesi ise onu terk etmişti.

Kalbim sıkıştı.

Adı Leyla idi. Beş yaşındaydı.

Anında aramızda bir bağ kuruldu.

Evlat edinmek istediğim çocuğun o olduğunu biliyordum.

Birlikte bir hayat kurduk. O benim tüm dünyam oldu.

Leyla; zeki, sıcakkanlı ve kendine güvenen genç bir kadın olarak büyüdü.

Üniversitedeki sevgilisiyle nişanlandı ve güzel bir düğün planladı.

Düğün gününde onu izlemek; gülümserken, kendinden eminken ve onu seven insanlarla çevriliyken, beni gururla doldurdu.

Herkes dans ederken bir kenara çekildim ve aniden tanımadığım bir KADIN fark ettim. Salona yeni girmişti ve birini arıyor gibi görünüyordu. Damat tarafının misafirlerinden biri olduğunu sandım.

Yanına gidip yardım teklif etmek üzereydim ki aniden beni fark etti ve doğrudan üzerime doğru yürüdü.

Kendini tanıtmadı. Sadece içini çekti ve benden kenara gelmemi istedi.

Sesi titriyordu.

"Birbirimizi tanımadığımızı biliyorum ama beni dinlemelisin. Bu kızınla ilgili. SENDEN NELER SAKLADIĞI HAKKINDA HİÇBİR FİKRİN YOK."

Mideme bir kramp girdi.

Ancak o hemen devam etti:

"GEÇMİŞİNDEN GELEN KORKUNÇ BİR ŞEY VAR VE TÜM GERÇEĞİ BİLMEN GEREKİYOR."

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

Kızım lise aşkımla evlendi; düğünlerinde beni kenara çekti ve şöyle dedi: "20 yıldır sakladığım şeyi nihayet sana anlatm...
20/10/2026

Kızım lise aşkımla evlendi; düğünlerinde beni kenara çekti ve şöyle dedi: "20 yıldır sakladığım şeyi nihayet sana anlatmaya hazırım."

Genç yaşta anne oldum; 20 yaşıma geldiğimde kızım Elif çoktan doğmuştu. Kocam, 21 yıllık evliliğimizin ardından kanserle olan uzun mücadelesini kaybedince vefat etti; Elif ile ben kendi başımıza yaşamayı öğrendik.

Elif, üniversiteden mezun olduktan sonra bir adamla görüşmeye başladı. Sürekli ne kadar mutlu olduğundan bahsediyor ve bizi yakında tanıştıracağına dair söz veriyordu. Bu yüzden onu akşam yemeğine davet etmeye karar verdiğinde çok heyecanlandım.

Kapı çalındığında açtım ve olduğum yerde donup kaldım. Elif orada, kendisinden çok daha yaşlı bir adamın elini tutarak duruyordu. Onu hemen tanıdım. Bu Murat’tı; BENİM lise aşkım.

Şöyle açıklayayım: Bir yıldan fazla süre çıkmıştık. Ben başka bir şehirdeki üniversiteye kabul edilmiştim ve Murat buna karşıydı. O zamanlar ilişkimizi ben bitirmiştim. Kalbini kırdığımı söylemişti ve ondan sonra birbirimizi bir daha hiç görmemiştik.

Murat'ı mutfağa çekip bir açıklama istedim. Elif’in benim kızım olduğunu bilmediğine yemin etti ve en az benim kadar şok olduğunu söyledi. Aradaki 20 yaş farkının başta onu rahatsız ettiğini itiraf etti ama Elif’i sevdiğini ve elinden bir şey gelmediğini belirtti.

Elif ile konuşmaya çalıştığımda beni kendinden uzaklaştırdı. Her şey çok hızlı gelişti. Sadece birkaç ay sonra, Elif bana nişan yüzüğünü gösterdi ve şöyle dedi:

"Anne, Murat’ı seviyorum. Bana evlenme teklif etti ve yakında evleniyoruz. Ya bunu kabul edersin ya da tüm bağları koparırız ve beni bir daha asla göremezsin."

Kocamı kaybettikten sonra kızımı da kaybedemezdim.

Düğün günü, törenden sonra herkes kutlama yapıyor ve dans ediyordu. Ben salonun arkasında duruyordum. Aniden Murat yanıma geldi ve beni kenara çekti. Kafası karışmış ve huzursuz görünüyordu. Ona, "Bir şey mi oldu?" diye sordum.

Derin bir nefes verdi ve şöyle dedi:

"NİHAYET HER ŞEYİ İTİRAF ETMEYE VE SENDEN 20 YILDAN FAZLA SÜREDİR SAKLADIĞIM ŞEYİ ANLATMAYA HAZIRIM."

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

İmamın Kızı Diye Yıllarca Benimle Alay Ettiler! Mezuniyette Yaptığım O Konuşmayla Tüm Salonu Buz Kestirdim...Bebekken kü...
20/10/2026

İmamın Kızı Diye Yıllarca Benimle Alay Ettiler! Mezuniyette Yaptığım O Konuşmayla Tüm Salonu Buz Kestirdim...
Bebekken küçük bir mahalle camisinin avlusuna bırakılmıştım. O caminin imamı beni bulup evlat edindi ve kendi canından bir an bile ayırmadan büyüttü.

Benim için dünyadaki en değerli insan o; ondan başka kimsem yok. Okul beslenmemi o hazırladı, saçımı örmeyi o öğrendi ve okuldaki tüm gösterilerimde hep en önde beni izledi.

Ancak okuldaki sınıf arkadaşlarım benimle sürekli dalga geçerdi. Adım Zeynep olmasına rağmen bana hep alaycı bir şekilde "Bayan Mükemmel" veya "Hocanın Kızı" derlerdi. "Pop müzik dinlemek için babandan fetva mı alıyorsun?" diye gülüşürlerdi. Babam bana kötülüğe her zaman sevgiyle karşılık vermemi öğütlediği için bunlara hiç aldırış etmedim.

Sonra mezuniyet günü geldi çattı. Törende bir konuşma yapacaktım; çok gergindim, her kelimesini özenle yazıp ezberlemiştim. Babam mezuniyetim için bana harika bir elbise almıştı. Üzerimde gördüğünde sevinçten gözleri dolarak dünyanın en güzel kızı olduğumu söyledi.

Törene babamla birlikte gittik. O sabah camide işi olduğu için törene cübbesiyle gelmişti. Bu durum beni zerre kadar rahatsız etmedi, gururla koluna girdim ve babam salondaki yerine oturdu.

Ama sınıf arkadaşlarım onu o halde görünce yine gülüşmeye başladılar. Biri arkadan, "Aaa, Bayan Mükemmel gelmiş!" diye bağırdı. Başka biri kahkaha atarak, "Zeynep, inşallah bize burada vaaz vermeyeceksin!" diye seslendi. Bir an için kendimi çok kötü hissettim.

Müdür diplomamı almak ve konuşmamı yapmak üzere beni sahneye çağırdı. Mikrofona doğru ilerlerken, en öndeki çocuklardan birinin "Bakın, bize yine din dersi vermeye hazırlanıyor," dediğini duydum ve tüm salon bir anda kahkahaya boğuldu.

İşte tam o saniye içimde bir şeyler koptu.

Aylarca üzerinde çalıştığım o konuşma notlarını bir kenara fırlattım. Doğrudan o alaycı kalabalığın gözlerinin içine baktım ve onlara yıllardır söylemem gereken o TEK BİR CÜMLEYİ haykırdım.. SONRASI

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

On üç yıl önce acil serviste çömez bir hemşireyken, trafik kazasında anne babasını kaybeden 3 yaşındaki Aslı ile tanıştı...
20/10/2026

On üç yıl önce acil serviste çömez bir hemşireyken, trafik kazasında anne babasını kaybeden 3 yaşındaki Aslı ile tanıştım. Odadaki tek sığınağı benmişim gibi yaka kartıma dokunup minicik sesiyle "Sen iyi birisin," dediğinde, onu o soğuk yetimhaneye göndermeye vicdanım elvermedi. Bekâr ve vardiyalı çalışan genç bir adam olmama rağmen tüm zorlukları göze alıp onu evlat edindim.

Hayatımı tamamen ona adadım. Aslı yıllar içinde benim inatçılığımı almış, zeki ve eğlenceli bir genç kıza dönüştü. Onun huzuru için hayatıma pek kimseyi almamıştım; ta ki geçen yıl hastanede Ceren ile tanışana kadar. İşler o kadar yolunda gidiyordu ki, sekiz ayın sonunda Ceren'e evlenme teklifi etmek için yüzüğü bile hazırlamıştım. Aslı da ona karşı hep temkinli ama saygılıydı.

Ancak geçen gece Ceren aniden evime geldi. Çok tuhaf davranıyordu; ne oturdu ne de paltosunu çıkardı. Sadece telefonunun ekranını bana doğru uzattı ve buz gibi bir sesle şöyle dedi:

"Kızın senden KORKUNÇ bir şey saklıyor. Şuna bak."

Telefondaki görüntü yavaşça açılırken nefesim kesildi...

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

Eşim Emre ve ben, 18 aylık ikizlerimiz Asya ve Furkan ile geçen ay Antalya’ya uçtuk. Bu, onların büyük “dede ve babaanne...
20/10/2026

Eşim Emre ve ben, 18 aylık ikizlerimiz Asya ve Furkan ile geçen ay Antalya’ya uçtuk. Bu, onların büyük “dede ve babaanne ziyareti” olacaktı. Kayınpederim torunlara bayılıyor; neredeyse her akşam bizimle görüntülü konuşur.

Havalimanı tam bir keşmekeşti. Bebek çantaları, pusetler, Bebek oto koltukları… Daha güvenlikten geçmeden sırılsıklam olmuştum. Tam kapıya yaklaşmıştık ki Emre, “Bir şeyi hızlıca kontrol edeceğim,” dedi. Bir anda biniş kartı cihazda yeşil ışık verdi, geri geldi, yanağımdan öptü.

“Hayatım, öbür tarafta görüşürüz. Business’a geçiyorum. Çocuklarla idare edersin, değil mi? BENİM DE DİNLENMEYE İHTİYACIM VAR.”

Olduğum yerde kalakaldım. O ise perdenin arkasından business class’a doğru kayboldu. Ben de bu sırada 27C ve 27D’ye iki kıpır kıpır çocuğu yerleştirmeye çalışıyordum. Biri kotuma vişne suyu döküyor, diğeri poğaça diye ağlıyordu. Yolcular derin derin iç çekiyor, kabin görevlileri bana acıyarak gülümsüyordu.

Uçuş sırasında Emre’den mesaj geldi:
“Yemekler efsane. Sıcak havlu da verdiler!”
Telefonu camdan atasım geldi.

Yolun yarısında kayınpederim mesaj attı:
“Torunların uçuş videosunu at bakalım!”

Asya’nın tepsi masasına vurduğu, Furkan'ın peluş zürafasını kemirdiği, benim de bitkin halde göründüğüm bir video çektim. Emre ortalarda yoktu tabii. Gönderdim.

Kayınpederim sadece bir 👍 attı.
Ben çok da önemsemedim.
Ama o belli ki önemsemiş.

İndiğimizde Emre, sanki hamama gidip kese yaptırmış gibi dinlenmiş bir halde çıktı.

AMA ertesi akşam, mangal başında aile yemeğinde, kayınpederim Emre’nin gözlerinin içine baktı… ve işte asıl gösteri o zaman başladı.

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

İkiz oğullarımı on yedi yaşımdayken doğurdum. Diğer kızlar balo gecesini ve üniversite sınavlarını düşünürken, ben bezle...
19/10/2026

İkiz oğullarımı on yedi yaşımdayken doğurdum. Diğer kızlar balo gecesini ve üniversite sınavlarını düşünürken, ben bezleri ve sabah bulantısını öğretmenlerden nasıl saklayacağımı düşünüyordum.

Babaları Emre — lise sevgilim, okulun basketbol yıldızı — beni sevdiğine yemin etmişti.

Hamile kaldığımı öğrendiğimde dehşete kapılmıştım ama yine de ona söyledim. Tepkisi anında gelmişti:

“Bunun bir yolunu buluruz, aşkım. Seni seviyorum. Biz bir aileyiz. Ben buradayım. Her zaman.”

Ertesi sabah ORTADAN KAYBOLDU.
Mesaj yok. Arama yok. Açıklama yok.

Ege ve Efe’yi tek başıma büyüttüm. Çok zordu. Yıllarca annelikle okulu, sonra işi, sonra da kira, faturalar ve mama parasını karşılayabilmek için bulabildiğim her yarı zamanlı işi aynı anda yürütmeye çalıştım.

Ama hayatta kaldık.

Ve bu yıl ikisi de on altı yaşında üniversite hazırlık için çift kayıtlı bir programa kabul edildiğinde, sonunda çektiğim her zorluğun bir anlamı olduğunu düşündüm.

Sonra Salı günü oldu.

İşten eve geldiğimde iki oğlumun da kanepede dimdik oturduğunu gördüm. Yüzleri solgundu.

“Ne oldu?”

Efe’nin sesi buz gibiydi.

“Anne… artık SENİ GÖREMİYORUZ.”

Mideme bir yumruk yemiş gibi oldum.

“Ne diyorsun sen?”

Ege gözlerini kaçırdı.

“BUGÜN BABAMIZLA TANIŞTIK. Bizi bulmuş. Ve BİZE GERÇEĞİ anlattı.”

Kanım dondu.

“Ne gerçeği? O bizi terk etti—”

“Bizi ondan SEN uzak tuttun demiş,” diye tersledi Efe. “Onu SEN hayatımızdan çıkarmışsın.”

Sadece bakakaldım.

Ege sessizce ekledi:

“Programımızın direktörüymüş. Soyadımızdan bizi bulmuş.”

Oda dönmeye başladı.

Efe devam etti:

“Bize dedi ki eğer ofisine gidip ŞARTLARINI kabul etmezsen, bizi programdan attırır. Ve hiçbir üniversiteye giremememizi sağlayabilirmiş.”

Boğazım düğümlendi.

“Ne… ne şartları?”

Ege’nin sesi iğrenme dolu bir titremeyle çıktı.

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

47 yaşımda köyün ağasıyla evlendim ilk günden bunu teklif etti.(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)
19/10/2026

47 yaşımda köyün ağasıyla evlendim ilk günden bunu teklif etti.
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

Uçakta yanımdaki adam saatlerce bacaklarını açıp koltuğuma taştı. Tuvaletten döndüğünde ise bağırdı: “Sen ne yaptın böyl...
19/10/2026

Uçakta yanımdaki adam saatlerce bacaklarını açıp koltuğuma taştı. Tuvaletten döndüğünde ise bağırdı: “Sen ne yaptın böyle?!”

Altmış bir yaşındaydım, boyum bir metre elli sekizdi ve ilk torunumu görmek için tek başıma İstanbul’dan Antalya’ya aktarmalı bir uçuşa çıkmıştım. Yanımdaki adam daha baştan koltuğumun yarısının kendisine ait olduğuna karar vermişti.

Geniş omuzlu, ellili yaşlarında, pahalı bir kazak ve deri ayakkabılar giymiş biriydi. Uçak henüz kalkmadan dizini koltuklarımızın arasındaki görünmez sınırın epey ötesine uzatmıştı.

Cam kenarına doğru çekildim.

O ise hiçbir gerekçesi yokken bacaklarını daha da açtı.

“Affedersiniz,” dedim usulca. “Bacağınızı biraz çeker misiniz?”

Bana bakıp kahkaha attı.

“Hanımefendi, kendinize bakın. Ufacıksınız zaten. O kadar yere ne ihtiyacınız var?”

Şaka yaptığını sandım.

Ama son derece ciddiydi.

Sonraki iki saat boyunca bacağı bacağıma dayandı. Ortak kol dayanağını tamamen sahiplendi, ceketini aramıza serdi, bir ayağını da benim önüme uzattı. Her uzaklaşmaya çalıştığımda kendimi cama yapışmış, rahatsız bir şekilde otururken buldum.

Kalçam ağrımaya başladı.

Bir kez daha rica ettiğimde abartılı bir iç çekti.

“Ben bir doksan boyundayım. Bacaklarımı nereye koymamı bekliyorsunuz?”

“Parasını ödediğiniz koltuğun sınırları içine.”

Alaycı bir gülümsemeyle karşılık verdi.

“Siz kullanmıyorsanız ne zararı var?”

Sonra kulaklığını yeniden takıp cipsini yemeye devam etti.

Bu söz aklıma kazındı.

Bir süre sonra önümdeki yemek masasını açmaya çalıştım ama dirseği masanın üzerine kadar uzanmıştı.

“Gerçekten bunu da mı yapacaksınız?” diye sordum.

Başını bile kaldırmadı.

“Siz kadınlar da her şeyi mesele yapmaya bayılıyorsunuz.”

Öfkemi içime attım.

Hayatım boyunca tartışmalardan kaçınmıştım. Rahmetli eşim, yanlışlıkla bir sandalyeye çarpsam sandalyeden bile özür dileyeceğim diye benimle şakalaşırdı.

Ama o gün, parasını ödediğim koltukta bir yabancı tarafından sıkıştırılırken, sırf ufak tefek olduğum için daha az yere hakkım varmış gibi davranılmasına artık dayanamadım.

Uçuşun yaklaşık dördüncü saatinde adam kulaklığını çıkarıp emniyet kemerini çözdü.

“Tuvalete gidiyorum,” diye homurdandı.

Koridor tarafındaki yolcunun önünden güçlükle geçerek uzaklaştı.

Saatler sonra ilk kez yanımdaki koltuk boştu.

Ağrıyan bacağımı yavaşça uzattım ve adamın yolculuk boyunca benden gasp ettiği boşluğa baktım.

Sonra söylediklerini hatırladım.

“Siz kullanmıyorsanız ne zararı var?”

Uçuş başladığından beri ilk kez gülümsedim.

Aklıma öyle bir fikir gelmişti ki...

Uygulamam bir dakikadan bile kısa sürdü.

Sonra arkama yaslanıp bekledim.

Birkaç dakika sonra adam geri döndü.

Koltukta gördüğü şeye bakar bakmaz olduğu yerde donakaldı.

Yüzü kıpkırmızı kesildi.

“Sen ne yaptın böyle?!” diye bağırdı.

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

Diz ağrısı ve eklem sertliği her adımınızı zorlaştırıyorsa, hareket rahatlığını destekleyen bu günlük karışımı keşfedin....
19/10/2026

Diz ağrısı ve eklem sertliği her adımınızı zorlaştırıyorsa, hareket rahatlığını destekleyen bu günlük karışımı keşfedin. T'arifi..
(DE.TAYLAR İLK YO.RUMDA)

Address

Mahmutbey Mahallesi 2562 Sok. No:1 Bağcılar
Istanbul
34218

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Huzurlu Ol posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category