Ata Yolu

11/01/2026

😱 Hastaneye bilinci kapalı bir kız çocuğu getirildi… ama doktor onun boynundaki kolyeyi görünce beti benzi attı.

Nöbet bitmek üzereydi. Gece hastanesi yorgunlukla nefes alıyordu: loş ışıklar, hemşirelerin seyrek adımları, antiseptik kokusu. Acil servisin kapıları birden açıldığında kimse olağan dışı bir şey beklemiyordu.

Sedye üzerinde on yaşlarında bir kız çocuğu yatıyordu. Zayıf, bembeyaz, bilinci kapalı. Üzerinde sade kıyafetler vardı; ne okul çantası, ne kimlik. Telefon yok, not yok. Nereden geldiğini, ailesinin kim olduğunu bilen yoktu.

— Otobüs durağının yanında bulunmuş, — dedi sağlık görevlisi kısa kısa. — Herhangi bir darbe yok. Nabız zayıf. Kendine gelmiyor.

Yoğun bakım doktoru Andrey Sergeyeviç her zamanki gibi muayeneye başladı. Göz bebekleri, solunum, tansiyon… Her şey tuhaftı: kaza izi yok, zehirlenme yok, bayılmayı açıklayan net bir sebep yoktu. Sanki çocuk bir anda… kapanmıştı.

— Ailesini bulmaya çalışıyorlar mı? — diye sordu hemşireye.

— Polis ve sosyal hizmetlerle iletişime geçildi. Şimdilik ses yok.

Andrey Sergeyeviç nefesini kontrol etmek için eğildiği anda kızın boynundaki ince gümüş zinciri fark etti. Eskiydi, zamanla kararmıştı. Kolye küçük, sade; damla şeklinde ve üzerinde kazınmış bir harf vardı.

Kolyeyi nazikçe kenara itmek için elini uzattı… ve olduğu yerde donup kaldı.

Doktorun yüzü bir anda bembeyaz oldu. Parmakları titredi, nefesi kesildi.

— Bir şey mi var? — diye endişelendi hemşire.

Cevap vermedi. Yavaşça gözlüğünü çıkardı, alnını sildi ve sanki yanılmış olmayı umuyormuş gibi kolyeye bir kez daha baktı.

— Hemen… — dedi kısık, titrek bir sesle. — Hemen şunu yapın…

😲 Bu sürükleyici hikâyenin Sonrası yorumlarda 👇

11/01/2026

Üniversitedeyken hamile olduğumu öğrendim. Test iki çizgi gösterdiği anda ellerim o kadar titremeye başladı ki neredeyse testi düşürüyordum. Korku o kadar hızlı içime işledi ki nefes almakta zorlandım. Ne yapacağımı bile henüz anlayamamıştım ki her şey altüst oldu.😱😲

Annem ve babam bağırmadılar. Ağlamadılar.

Bana saf bir tiksintiyle baktılar.

"Bu aileyi utandırdın," dedi babam soğuk bir şekilde. "Bugünden itibaren artık bizim kızımız değilsin."

Bu sözler, herhangi bir darbeden daha çok acıttı.

Aynı gece, gökyüzünden durmaksızın yağmur yağıyordu. Annem yırtık sırt çantamı kapıdan dışarı fırlattı ve beni tereddüt etmeden dışarı itti. Param yoktu. Evim yoktu. Kimseye sığınacak yerim yoktu.

Karnımı tutarak ve acıyı bastırarak, bir zamanlar tüm dünyam olan evden arkama bakmadan uzaklaştım.

Kızımı, sekiz metrekareden biraz daha küçük, kiralık bir odada dünyaya getirdim. Daracık, havasız ve komşuların yargılayıcı fısıltılarıyla doluydu. Yine de, sahip olduğum tüm güçle onu büyüttüm.

İki yaşına geldiğinde, sahip olduğumuz azıcık eşyayı toplayıp Saigon'a gittim. Gündüzleri garsonluk yaptım. Geceleri ise meslek kursuna devam ettim, pes etmeyi reddettim.

Yavaş yavaş hayat değişmeye başladı.

Çevrimiçi ticareti keşfettim ve şansımı denedim. Adım adım, başarısızlık üstüne başarısızlıkla, kendi işimi kurdum.

Altı yıl sonra ilk evimi aldım.

On yıl sonra birden fazla mağaza açtım.

Yirmi yıl sonra varlıklarım 200 milyarı aştı.

Her açıdan kazanmıştım.

Ancak kendi anne babam tarafından dışlanmanın acısı asla kaybolmadı.

Bir gün geri dönmeye karar verdim.

Yalvarmak için değil.

Affetmek için değil.

Ama onlara tam olarak neyi kaybettiklerini göstermek için.

Mercedes'imle memleketime girdim. Evleri tıpkı hatırladığım gibiydi—eski, çürümüş ve eskisinden daha kötü. Kapı paslanmıştı. Boyası dökülüyordu. Bahçe otlarla doluydu.

Kapıda durdum, derin bir nefes aldım ve üç kez vurdum.

On sekiz yaşından büyük olmayan genç bir kız kapıyı açtı.

Donakaldım.

Tıpkı bana benziyordu.

Aynı gözler. Aynı burun. Hatta kaşlarını çatma şekli bile—geçmişten kendi yansımama bakıyormuş gibi hissettim.

“Kimi arıyorsun?” diye sordu yumuşak bir sesle.

Cevap veremeden, anne babam dışarı çıktı.

Beni görür görmez bembeyaz oldular. Annem ağzını kapattı, gözlerinden yaşlar süzüldü.

Soğuk ve kararlı bir şekilde gülümsedim.

“Yani,” dedim, “şimdi pişman oldun mu?”

Aniden kız öne atıldı ve annemin elini tuttu.

“Büyükanne… bu kim?”

Büyükanne?

Kalbim göğsümde şiddetle çarptı. Yavaşça anne babama döndüm.

"Kim," diye fısıldadım, sesim titriyordu,
"bu çocuk kim?"

O anda, bildiğimi sandığım her şey paramparça oldu.😱😩

👇 Hikayenin tamamı ilk yorumda devam ediyor 👇

11/01/2026

Bir adam geyik avlamak için ormana geldi, ancak yorgunluktan bir ağacın altında uyuyakaldı: Adam uyurken küçük geyiğin yaptığı şey onu şok etti 😱😨
Genç adam uzun zamandır gerçek bir avın hayalini kuruyordu. Durmadan çalıştı, ekipman için para biriktirdi, makaleler okudu, videolar izledi - bir gün ormanın sessizliğinde, bir ağacın arkasına saklanıp sonunda avını yakalayacağını hayal etti.
Ve bir sabah, ihtiyacı olan her şeyi topladı, silahı kamyonete attı ve sonbahar kokuları ve kıyılarıyla dolu sık bir ormana girdi.
İlk birkaç saat boşa gitti. Tek bir hayvan bile yoktu, ağaçlar arasında tek bir hareket bile yoktu. Günün işe yaramayacağını veya çok deneyimsiz olduğunu düşünmeye başlamıştı ki, aniden önünde iki silüet belirdi - bir geyik ve küçük bir yavru geyik.
Bir avcının kalbi daha hızlı atmaya başladı. Yavaşça silahı aldı, nişan aldı ve nefesini tuttu.
Patlama..
Atış sesi yüksek çıktı ama mermi ıskaladı. Korkmuş hayvanlar hemen ağaçların arasına saklandılar.
Çaresiz ve yorgun adam birkaç saat daha ormanda dolaştı ama nafile. Bacakları uyuşuyordu, karnı gurulduyordu, yorgunluktan başı dönmeye başlamıştı.
Bir mola vermeye karar vererek, büyük bir meşe ağacının yanına oturdu ve tüfeğini namlusuna yasladı... ve gözlerinin nasıl kapandığını ve uykuya daldığını fark etmedi.
Bütün bu süre boyunca izlendiğini bilmiyordu. İhanete uğramış bir şekilde, çalılıkların arkasından, sabah vurmaya çalıştığı aynı küçük geyik yavrusu, avcının her hareketini izliyordu.
Geyik yavrusu bekliyordu. Ve adamın derin bir uykuya daldığını fark edince, dikkatlice çalılıklardan çıktı. İnce bacakları titriyordu ama merakı korkusunu yendi.
Uyuyan geyik yavrusuna yaklaştı. Geyik yavrusu havayı kokladı. Sonra dikkatlice adama doğru uzandı ve sanki hayatta olup olmadığını kontrol etmek istercesine yüzünden birkaç santimetre uzakta durdu.
Ve sonra adamı gerçekten dehşete düşüren bir şey oldu 😱😨Sonrası ilk yorumda 👇👇

11/01/2026

Evimde bakıcımı suçüstü yakalamak için yirmi altı gizli kamera kurdum. Onu işini yapmazken yakalayacağımdan emindim. O noktada kalbim çoktan taş kesilmişti—milyar liralık bir holdingin sertleştirdiği, eşimin ani ve yıkıcı ölümüyle paramparça olmuş bir adamdım. Çocuklarımı bir yabancıdan koruduğumu sanıyordum.
Oysa aslında, bir meleğin ailem için verdiği sessiz savaşı izlediğimin farkında bile değildim.🥺

Bakıcımı “hiçbir şey yapmıyorken” yakalamak için kameraları izledim—ve ikiz oğullarım ile kaybettikleri anneleri hakkında korkunç bir gerçeği öğrendim…

Benim adım Alperen Kirici. Kırk iki yaşındaydım ve dışarıdan bakıldığında her şeye sahip gibiydim—ta ki hayat bir anda sessizliğe gömülene kadar.
Eşim Sedef, uluslararası turnelere çıkan bir viyolonsel sanatçısıydı. İkiz oğullarımız Levent ve Nahit doğduktan sadece dört gün sonra hayatını kaybetti. Doktorlar buna “doğum sonrası komplikasyon” dedi. Kimsenin tam olarak açıklayamadığı o soğuk, anlamsız kelime.

İstanbul Boğazı’na bakan, cam duvarlı elli milyon liralık villada; iki yeni doğmuş bebekle ve her nefeste boğuluyormuş gibi hissettiren bir yasla baş başa kaldım.
Nahit güçlüydü. Sağlıklıydı.
Ama Levent öyle değildi.

Ağlaması keskin ve ritmikti—hiç durmayan bir alarm gibi. Küçücük bedeni kasılıyor, gözleri geriye doğru kayıyordu. Onu her gördüğümde içim buz kesiyordu.

Ünlü çocuk doktoru Cemal Vural, bunu geçiştirdi:
“Gaz sancısı. Kolik. Zamanla geçer.”

Kayınvalidem Behice Hanım ise başka bir şey söylüyordu. Bana göre değil, çocuklara göre konuşuyordu:
“Sen duygusal olarak yoksun,” dedi. “Bu çocukların düzgün bir aile ortamına ihtiyacı var.”

Aslında istediği şey başkaydı: Kirici Vakfı’nın kontrolü. Bunun için velayeti almaya hazırdı.

Derken Elif hayatımıza girdi.

KİMSENİN FARK ETMEDİĞİ KIZ

Elif yirmi dört yaşındaydı. Hemşirelik öğrencisiydi ve aynı anda üç işte çalışıyordu. Sessizdi. Göze batmazdı. Asla zam istemezdi.
Tek bir isteği vardı:
“İkizlerle aynı odada uyumak istiyorum.”

Behice Hanım ondan nefret ediyordu.
“Çok tembel,” dedi bir akşam. “Saatlerce karanlıkta oturuyor, hiçbir şey yapmıyor. Kim bilir, sen yokken Sedef’in takılarını da kurcalıyordur. Onu izlemen lazım.”

Acıyla ve şüpheyle, parayla alınabilecek en gelişmiş gece görüşlü kamera sistemine yüz bin lira harcadım.
Kimseye söylemedim. Elif’e hiç söylemedim.
Onu yakalamak istiyordum.

İki hafta boyunca görüntülere bakmadım. İşe gömüldüm. Kaçtım.
Ama yağmurlu bir salı gecesi, saat tam 03.00’te, uykusuzluktan tabletimi açtım.

Elif’i uyurken görmeyi bekliyordum.
Eşyaları karıştırırken görmeyi bekliyordum.

Ama ekranda gördüğüm şey buydu:

Gece görüşünde, iki beşiğin arasında yerde oturuyordu.
Dinlenmiyordu.
Levent’i—kırılgan olanı—çıplak göğsüne bastırmıştı. Ten tene temasla, tıpkı Sedef’in bir zamanlar anlattığı gibi.

Ama asıl şok bu değildi.

Kameranın kaydettiği bir sonraki şey…
Benim dünyamı tamamen değiştirdi.😲😱 Sonrası ilk yoorumda 👇👇

11/01/2026

Kocam ben gece yarılarına kadar çalışırken, gizlice metresiyle evlenmişti.
Ama “balayı”ndan döndüğünde 12 milyon TL’lik ev artık onun değildi.😲

Akşam sekize yaklaşırken ofiste hâlâ çalışıyordum. Yılın en büyük anlaşmasını kapatmaya uğraşıyordum—bizi lüks içinde yaşatan, tüm hayatımızı ayakta tutan o anlaşmayı. Yorgunlukla kocam Serkan’e, iş seyahatinde olduğunu sandığım hâlde, kısa bir mesaj attım:

“Kendine dikkat et. Seni özledim.”

Cevap gelmedi.

Instagram’ı açmam her şeyi değiştirdi.

Karşıma çıkan ilk paylaşım kayınvalidemindi.
Bir düğün fotoğrafı.

Damat… kocamdı.

Yanında, beyaz gelinlik içinde, kendi şirketimde çalışan genç bir kadın, Leyla vardı. Arkalarında tüm ailesi gülümsüyordu. Hepsi biliyordu. Ben bilmezken.

Altındaki yazı ise her şeyi açık ediyordu:

“Oğlum sonunda doğru kadını buldu.”

O an anladım.
Ben bu evliliği, bu hayatı ve bu 12 milyon TL’lik evi finanse ederken…
Onlar benim yokluğumda yeni bir hayat kurmuştu.

Ama bilmedikleri bir şey vardı.

Ev benim üzerimeydi.
Hesaplar benim kontrolümdeydi.
Ve bu, yapacaklarımın sadece başlangıcıydı…😱😲

👉 Ayşe’nin intikamını nasıl tamamladığını ve onları tek bir gecede her şeysiz nasıl bıraktığını öğrenmek için hikâyenin tamamımı için yoruma bakın 👇

11/01/2026

Kayınvalidem elli yaşındaydı, yeni evlenmişti ve hâlâ gençliğin peşindeydi. Düğününden yalnızca bir hafta sonra, kendisinden çok daha genç olan kocasıyla birlikte yatak odalarına kapandılar. Kapıyı sonunda açtığımda gördüklerim beni tamamen şoke etti 😱

Yaklaşık üç yıldır evliyim 💍. Eşim tek çocuk olduğu için, şehir dışında bulunan büyük, üç katlı aile evinde kayınvalidemle birlikte yaşıyorduk.

Kayınvalidem Rana, elli yaşına yeni girmişti. İnsan bu yaşta daha sakin, daha oturaklı bir hayata yönelir diye düşünür… ama Rana tam tersiydi. Çocuksu, dengesiz ve ne yapacağı belli olmayan tavırlarıyla evin havasını sürekli gergin tutuyordu. Görünüşüne fazlasıyla düşkündü; her gün saatlerce aynanın karşısında makyaj yapar, cilt bakımıyla uğraşırdı. Yakındaki markete gitmek için bile parfüm sıkmadan, topuklu ayakkabı giymeden çıkmazdı. Bazen peruk taktığı bile olurdu.

Başta, yıllar önce eşini kaybettikten sonra hayata yeniden tutunmaya çalıştığını sandım… ta ki bir gün yeniden evleneceğini açıklayana kadar.

Evleneceği kişi Deniz’di. Henüz yirmi sekiz yaşındaydı. Bakımlı, kibar ve özgüvenli görünüyordu ama düzenli bir işi yoktu. Eşim Kaan, bu evliliğe açıkça karşı çıktı. Ancak Rana onu sert bir bakışla susturdu:

“Bütün hayatımı başkaları için yaşadım. Artık kendim için yaşıyorum.”

İki hafta sonra, yalnızca birkaç yakın kişinin katıldığı küçük bir nikâh yaptılar. Kaan, aile içinde daha büyük bir kriz çıkmaması için sessiz kalmayı tercih etti.

Nikâhın hemen ardından Rana ve “Deniz Bey” yatak odalarına çekildiler…
ve bir daha çıkmadılar.

Tam bir hafta boyunca.

Kapıyı her çaldığımda içeriden aynı cevap geliyordu:

“Bırak orada canım, sonra yerim.” 😳

Sekizinci gün geldiğinde kapının önüne bıraktığım yemeklere hâlâ dokunulmamıştı. Kapı kilitliydi. İçime açıklayamadığım bir korku çöktü. Kalbim hızla çarparken kapıyı zorlayarak açtım.

Ve kapı açıldığında gördüklerim…
kanımı dondurdu 😱😲

👇Hikayenin sonrası 1. yoorumda…⬇️

11/01/2026

Uniu biri degil Türk askeri kımkalp koyar

11/01/2026

Burada tuvalet yasak! Peki bu millet nereye gidecek.. >>

Sonrası 👉 https://onlinegundemkonularihabericerikleri.life/buradatuvaletyasak

11/01/2026

Yolda, tesadüfen kızımı torunumla birlikte, kirli kıyafetler içinde, yalvarırken gördüm: “Kızım, sana verdiğim ev ve para nerede?” 😢

Kocası ve kayınvalidesi her şeyini elinden alıp çocuğuyla birlikte sokağa atmışlardı. Onları hadlerini bildirmek için yaptıklarımdan sonra herkes dehşete düştü 😲😨

Ana caddede araba kullanıyordum ve kırmızı ışıkta durdum. Hastaneden dönüyordum; başım zonkluyordu ve düşüncelerim karmakarışıktı. Sadece eve gitmek ve kimseyle konuşmamak istiyordum.

Aniden, bakışlarım arabaların arasında bir kadına takıldı. Elini uzatmış, bir çocuğu göğsüne bastırarak yürüyordu. İnsanların her gün yanından geçtiği sıradan bir manzara.

Ve aniden içimde bir soğukluk hissettim. Kızımdı.

İlk başta inanmadım. İnce yüzü, dağınık saçları, çıplak ayakları, bebek taşıyıcısındaki çocuğu ve o bakışı… utanmış, korkmuş, sanki onu tanıyacağımdan korkuyormuş gibi.

Camı indirdim.

— Kızım…
İrkildi, başını hızla kaldırdı ve hemen yüzünü eliyle kapattı.

— Baba, lütfen… git.

Ama ben çoktan arabadan inmiştim.

— Bin. Şimdi.
Arkamızdaki arabalar korna çalmaya başladı ama umursamadım. Sadece onu ve göğsüne yaslanmış, sıcaktan kızarmış ve ağlayan torunumu gördüm.

Arabayla uzaklaştık. Klimayı açtım, birkaç saniye sessiz kaldım ve sonra kendimi tutamadım:
— Daire nerede? Sana verdiğimiz araba nerede? Her ay gönderdiğim para nerede? Nasıl oldu da sokakta kaldın? Kocan nerede?

İlk başta sessizdi. Sonra yanağından bir damla yaş süzüldü.

— Kocam her şeyi aldı… o ve annesi. Her şeyi. Daire, araba, para. Bizi öylece dışarı attılar. Direnirsem çocuğu alacaklarını söylediler.

Yol kenarına çekip ona döndüm. Sanki bir azar işitecekmişim gibi geri çekildi. Muhtemelen "Seni uyarmıştım" diyeceğimi düşündü.

Ama sadece elini tuttum. Soğuk ve çok hafifti.

— Ağlama kızım. Onlarla ne yapacağımı biliyorum.

Ve sonra yaptığım şey… herkesin tüylerini diken diken etti. 😲😱 Sonrası ilk yorumda 👇👇

11/01/2026

Gelinim her gün, ama gerçekten her gün, çarşafları değiştiriyordu. Sebep olarak da sadece toz alerjim var diyordu… Ta ki bir gün battaniyeyi kaldırıp altındaki kahverengi lekeleri görene kadar. 😢😨

Oğlum Mehmet, Emine ile evlendiğinde çok mutlu olmuştum. Emine tam anlamıyla kusursuzdu: sakin, nazik, sabırlı… Hiç sesini yükseltmez, her zaman gülümser, ev işlerine yardım eder ve en ufak şey için bile teşekkür ederdi. Herkes bana böyle bir geline sahip olduğum için ne kadar şanslı olduğumu söylerdi, ben de katılırdım.

Düğünden sonra, evimin yanındaki küçük misafir evine taşındılar. Hem kendi alanları olsun istedim hem de bir şeye ihtiyaçları olursa yakında olayım diye düşündüm. Dışarıdan bakıldığında her şey yolundaydı.
Ama sadece dışarıdan…

Zamanla içimi kemiren bir şey fark ettim. Emine her sabah yatağı tamamen soyuyordu. Çarşaflar, yastık kılıfları, nevresimler… Hepsi doğruca çamaşır makinesine. Bazen akşamları bile aynısını yapıyordu. Günlerce, haftalarca. Tek bir gün bile atlamıyordu.

Başta temizlik takıntısı sandım. Ama bir süre sonra bu durum bana normal gelmemeye başladı.

Bir gün, nazikçe sordum:
— Emine, neden her gün çarşaf yıkıyorsun? Kendini bu kadar yorma.

Islak çarşafı sıkarken gülümsedi.
— Sorun değil. Yatak tam temiz olmazsa uyuyamıyorum.

Sesi sakindi ama gözlerinde bir şey vardı… Korku. Ya da bastırılmış bir endişe. Çarşaflar yeniydi, tertemizdi, ortada toz falan yoktu. Üstelemedim ama içime de kurt düştü.

Haftalar geçti, hiçbir şey değişmedi.

Bir Cumartesi, pazara gideceğimi söyledim. Emine’nin arabaya binip uzaklaştığımı görmesini sağladım. Ama gerçekte sokağın köşesine park edip sessizce geri döndüm.

Misafir evine girer girmez keskin, metalik bir koku burnuma çarptı. Kalbim hızlandı. Yatağa yaklaştım, çarşafı kaldırdım…

Ve olduğum yerde donup kaldım.

Yatak, koyu kahverengi, eski lekelerle kaplıydı. Öyle az falan değil… Defalarca olmuş gibiydi. Bir kazayla açıklanamayacak kadar çoktu. Midem bulandı, ellerim titremeye başladı.
Neden yatak bu haldeydi?
Ve Emine bunu neden bu kadar titizlikle gizliyordu?

Tam geri çekilecekken mutfaktan, sanki hiçbir şey yokmuş gibi, yumuşak bir mırıldanma sesi geldi.

O an anladım:
Benim “mükemmel” gelinim çok karanlık bir sırrı saklıyordu.

Ve gerçek…
Hayal edebileceğimden çok daha korkunçtu. 😢😨

Sonrası yorumda… 👇

11/01/2026

11/01/2026

Evimin önünde, tanımadığım yaşlı bir kadın aniden bileğimi tuttu ve usulca fısıldadı: “İçeri girme, babanı ara.” Ama babam neredeyse sekiz yıldır ölü olduğuna göre onu nasıl arayabilirdim ki? 😢😲

Yine de kalbim bana eski numarasını çevirmemi söyledi. Ve cevap verip gerçeği söylediğinde, dehşete kapıldım 🫣

Çocuğum kucağımda eve geliyordum. Apartmanımızın dışında soğuk, gri, sıradan bir akşamdı. Neredeyse içeri girmiştim ki aniden birinin bileğimi sertçe tuttuğunu hissettim.
Yaşlı bir kadın yanımda duruyordu. Yaklaştığını duymamıştım - sanki yoktan var olmuş gibiydi. Parmakları buz gibiydi ve bakışları çok yoğundu.

“Binaya girme,” diye fısıldadı. “Önce babanı ara.”

İrkildim.

“Lütfen beni bırakın,” dedim sessizce, bebeği kendime daha da yaklaştırarak. “Babam neredeyse sekiz yıldır ölü.”

Ama o sadece elini daha da sıktı.

“Hayatta,” dedi kararlı bir şekilde. “Onu ara. Eski numara. Hiç silmedin ki.”
İçimden soğuk bir ürperti geçti. Gerçekten de o numarayı hiç silmemiştim. Bazen, en zor gecelerde, sadece zil sesini duymak için arardım.

Yaşlı kadın dairemizin pencerelerine baktı.

“İçerisi tehlikeli,” dedi. “Çok tehlikeli. Senin ve çocuğun için. Onunla konuşana kadar içeri girme.”

Neden onu dinlediğimi bilmiyorum. İçimdeki her şey bunun saçmalık, imkansız olduğunu haykırıyordu. Ama ellerim kendiliğinden telefonu çıkardı. Rehberimi açtım. Eski numara. Eski fotoğraf.

“Ara” tuşuna bastım.

Bir zil sesi. İki. Üç. Tam kapatmak üzereyken birden…
“Merhaba?”

Donakaldım.

Ses boğuktu ama acı verici derecede tanıdıktı.

“Sen misin?” diye sordu.

Nefesim kesildi. “Baba?..” diye fısıldadım. “Gerçekten sen misin?”

“Evet,” diye cevapladı. “Beni çok dikkatli dinle. Şu anda dışarıda mısın?”

“Evet… Evin önündeyim. Çocukla birlikte. Ama bu nasıl mümkün olabilir? Seni tabutta gördüm…”

“Sonra,” dedi sertçe. “Şimdi zaman yok. Daireye girme. Hiçbir koşulda. Binadan uzaklaş. Yoldayım. Yirmi dakika içinde orada olacağım.”

“Neden?” diye sordum, panik yükseldiğini hissederek. “Ne oluyor?”

Bir an sessiz kaldı, sonra sessizce ama çok net bir şekilde dedi ki:
“Çünkü içeride… 😲😢”
Sonrası ilk yorumda 👇👇