28/07/2026
Bir Ünye yolculuğumuz sırasında Forrest, topal ayağıyla arabaların önüne atlayıp koşarken bir anda bizim de aracımızın önüne çıktı. Biz her zaman arabamızda kuru mama taşırız. Hemen yemeğini ve suyunu verdik. Normalde yardım ettiğimiz köpekler, karınlarını doyurduktan ya da güvenli bir yere ulaştıktan sonra yollarına devam ederlerdi. Ama Forrest bizi bırakmadı.
Topal ayağıyla, Arsen'e hamileyken bile peşimizden koştu. İsmini de tam buradan aldı. Ne kadar mesafe koştuğunu biz bile fark etmedik ama bizi hiç bırakmadı. O an anladık ki artık o da ailemizin bir parçası olmuştu.
Her yolda gördüğümüz köpeği sahipleniyor muyuz? Hayır. Ama durumu gerçekten ciddiyse elimizden geldiğince yardım ediyoruz. Çoğu, karnını doyurup güvenli bir yere ulaştığında yoluna devam ediyor. Forrest ise farklıydı; o bizi seçti.
Şimdi ise ailemizin bu güzel fertleri için güvenli ve kapalı bir yaşam alanı yapıyoruz. Tamamen kendi emeğimizle, onlara hak ettikleri sıcak ve güvenli yuvayı hazırlamaya çalışıyoruz. Çünkü bazen bir canı kurtardığını sanırken, aslında o can gelip senin hayatını güzelleştiriyor. 🙋♀️🙋♂️
